ცოტ-ცოტა ყველაფრის ბლოგი

საოცდახუთდეკემბრო

2011-12-25T03:51:00.004+04:00

მე არ ვარ ისეთი ჟურნალისტი, რომელსაც nose for news აქვს. არ მაინტერესებს, საერთოდ არ მაინტერესებს პოლიტიკა. იმდენად არ მაინტერესებს, რომ არც კი ვიცი, რა დააინტერესებს მაყურებელს ან მკითხველს. საერთოდ არ მაინტერესებს, რა მნიშვნელობა აქვს რომელიმე რიგითი ტელევიზიის გაყიდვას რიგითი პარტიისთვის, თუმცა სიამოვნებით გეკამათებით და დავწერ ევროპაში ენერგოუსართხოების საკითხზე, ევროზონის "ჩამოშლილ" ეკონომიკაზე ან ვუდი ალენის ახალ ფილმზე, რომელიც, ჩემი მეგობრის თქმისა არ იყოს, მხოლოდ "პეროგარჭობილ" ხალხს მოსწონს.

შემიძლია ვწერო ბევრი და ბევრ რამეზე. (ცოტაც შემიძლია). :)

ვერაფრით ვერ დავწერ ახალ ამბებს. ამიტომაც ვამბობ, რომ ჟურნალისტი, სტანდარტული გაგებით, ანუ ისეთი, როგორსაც ამ ქვეყანაში იცნობენ და როგორებსაც აჯილდოვებენ (მაგალითად, ნოდარ მელაძეს), არ ვარ.

იმდღეს ანას ვეუბნებოდი, რომ აუცილებლად დავწერდი რომანს, რომელიც იქნებოდა ერთი დიდი დაწესებულების შესახებ, სადაც მხოლოდ მოჩვენებები მუშაობენ. ეს მოჩვენებები და თავის დროზე ადამიანები ისე გარდაიცვალნენ, რომ ვერაფერი გაიგეს და დღემდე აგრძელებენ თავისთვის წყნარად ფაჩუნს გაყინულ დერეფნებში. ანას კი იმიტომ მივუძღვნი, რომ დაბნელებულზე დერეფანში გასვლა დიდად არ ხიბლავს და რამდენჯერმე წამოცდა კიდეც, რომ მოჩვენებები მაინცდამაინც არ უყვარს.

წინა წელს მე და თეომ ჩავუთქვით სურვილები, რომლის ნახევარიც ამისრულდა. წინა პოსტში დავწერე კიდეც. ვთქვი, რომ სამსახური მინდოდა, საინტერესო და ანაზღაურებადი რაც აგვისრულდა კიდეც ორივეს. კიდევ მართვის მოწმობა უნდა ამეღო, რომელსაც ვერაფრით ვერ მოვაბი თავი. თეო იწყებს გემრიელი საჭმელების გაკეთების სწავლას! და დაიწყო კიდეც, მივულოცოთ თეოს!!:))

რაც შეეხება "ანდალუზიელ ძაღლს" ვერ ვუყურე. ადამიანს ხანდახან ერთი წელიც კი არ გყოფნის იმისთვის, რომ 2 საათიანი რაღაცით დაკავდეს.

<3 <3 <3

თუმცა წლევანდელი წელი ყველა წლისგან გამორჩეული იყო. <3

კიდევ ის, რომ სწავლა დავამთავრე და პირველად 17 წლის მერე სამეცადინო, არდადეგები, საკონტროლო, კოლოკვიუმი, შუალედური, გამოცდა, ლექტორი, გაცდენა, ლექცია, აუდიტორია - ეს სიტყვები აღარ მიხმარია!!! უცნაური გრძნობაა, არადა ეს ბოლო ორი წელი ჯიპაში ყველაზე სწრაფად გავიდა. სხვათა შორის, სამშაბათს graduation გვაქვს!

შარშან კიდევ ის ვითხოვე, რომ ცოტათი კეთილი გავმხდარიყავი. წარმოდგენა არ მაქვს რა გამოვიდა. კეთილი არ ვიცი, მაგრამ უფრო მომთმენი გავხდი. არ ვიცი ეს რისი ბრალია, გამომუშავების, ცდების თუ ფეხზე დაკიდების და ნიჰილიზმის, მაგრამ ასეა: ადამიანებისგან აღარ ვითხოვ იმას, რასაც მე ვუკეთებ. კი არა და, არაფერსაც არ ვითხოვ. ხანდახან ვითხოვ, როცა ძალიან მჭირდება ხოლმე ვინმეს თანაგრძნობა. შეიძლება ეს გიოს "ბრალიცაა". იმ დღიდან მოყოლებული რაც მას პირველად შევხვდი, თითქოს ბურანში ვარ.

მომავალ წელს მინდა, რომ უფრო ყურადღებიანი გავხდე, უფრო კირკიტა საქმის მიმართ. ვხვდები, რომ თუკი რამე არ გამომდის ან მეშლება, მხოლოდ ჩემი უყურადღებობის და დაუდევრობის გამო მომდის. არადა, ყველაფერი ვიცი და ადრეც მაქვს გაკეთებული, უბრალოდ, მეორედ და მესამედ გადასინჯვა რომ არ მიყვარს და ყველაფრის დამთავრება მეჩქარება, საქმე მიფუჩეჩებით გამომდის ხოლმე, და ეს მინდა რომ აღარ ხდებოდეს.

კიდევ საახალწლოდ ახალი დიიიდი ნაძვის ხე მინდა, ლამაზი და ბევრნათურიანი.

სიყვარულით, შვედეთიდან 2011 წლის პრომეთეზე

2011-12-17T02:10:00.002+04:00

შვედეთის შესახებ მაშინ გავიგე, როცა პირველად, მეორე თუ მესამე კლასში დედამ ნილსის თავგადასავალი მომიტანა. ეს იყო თხელი, სქელყდიანი წიგნი, ზედ პატარა ქერა ბიჭუნა ეხატა, უკანა მხარეს კი ჭაღარათმიანი ქალის ფოტო. ეს ქალი იყო ასტრიდ ლინდგრენი. მას მერე გადავწყვიტე, რომ ამ მწერლის ყველა წიგნი წამეკითხა და, ფაქტობრივად, ავასრულე კიდეც.

ასე გავიგე მკაცრი სმოლანდური ზამთრის, გრილი სალტკროკული ზაფხულისა და სტოკჰოლმური გაზაფხულის შესახებ, რომლის ჩუმ საღამოს შეიძლება მოტორის წყნარ ზუზუნს მოკრა ყური. მას მერე სელმა ლაგერლოფის ბატებთან ერთადაც ვიმოგზაურე და ლინდგრენის კალე ბლუმკვისტთან ერთად წარმატებით ავითვისე "ფაფების" ენაც. მოკლედ, ეს იყო ჩემი ბავშვობის შვედეთი.

მოგვიანებით კიდევ ამოტივტივდა. ეს უკვე იყო მითების, ისტორიების, ვიკინგების, ფრეიების, ტროლების სამყარო - სადაც ვერ გაიგებ რა არის სინამდვილე და რა მითი, თუ იქაური არ ხარ, თუ გრძელ ღამეებს ან 24 საათიან ნათელს არ შესწრებიხარ, მით უმეტეს, ჩრდილოეთის ციალს.

"ხმაურის ხმა"

და ასე იყო წელს, თბილისის მე-12 საერთაშორისო კინოფესტივალზეც. "სიყვარულით შვედეთიდან" სექციაში 6 შვედური ფილმი აჩვენეს. და საბოლოოდ დავასკვენი, რომ ეს ქვეყანა მიყვარს. ეს ხალხი მიყვარს - მშვიდი, ორიგინალური, უცნაური, არანორმალური და აუღელვებელი სიუჟეტები, თითქოს ყველაფერი ისეა როგორც უნდა იყოს - გინდა საოპერაციოდ გამზადებულ პაციენტზე დაუკარი და ხმა წაართვი, გინდა სიმფონიური ორკესტრის კონცერტის დროს ერთი ინსტრუმენტის ხმაც არ გესმოდეს, გინდა ქმარს უღალატე, რომელიც თავის მხრივ 20 წელია გღალატობს.

წარმოუდგენლად ბუნებრივად თამაშობენ მსახიობები ფილმებში. წარმოუდგენლად ადამიანურ და ყოველდღიურ ისტორიებს ყვებიან რეჟისორები და ამასობაში შვედური ენაც იმდენად ჩვეულებრივად გესმის, რომ გგონია თითქოს 10 წელი ინგლისურს კი არა, შვედურს სწავლობდი მთელი გულმოდგინებით, სამსახურშიც შვედურის თავისუფლად ცოდნისთვის აგიყვანეს.

შეგვიძლია ასე ვიყოთ ამ ასაკშიც?

გემრიელი პრომეთე იყო წელს. დილაობით მივდიოდით მე და თეო კინოთეატრში, ვისხედით ნახევრად ცარიელ დარბაზში, ვუყურებდით ბევრ ფილმს და შთაბეჭდილებებს ერთმანეთს ვუზიარებდით. მაიკ ლის "კიდევ ერთი წელიწადიც" ვნახეთ. ეს იყო გემრიელი ფილმი ბეევრი წითელი ღვინით, ნამდვილი ბრიტანული აქცენტით (მაგალითად, what would you answer her? აბა წარმოიდგინეთ როგორ იტყოდა ნამდვილი ბრიტანელი), მოსიყვარულე ბებერი ცოლ-ქმრით და მათი მეგობრებით, რომლებისთვისაც ცოლ-ქმრის სახლი განტვირთვის საუკეთესო საშუალებაა. ბებრები დარდობენ, რომ ვეღარ ერთობიან და რომ, ერთ-ერთის თქმით, ხმაური ახალგაზრდების პრეროგატივაა. მოხუცებს კი ისღა დარჩენიათ წყნარად იყვნენ და წითელი ღვინო წრუპონ. თანაც, პეპისა არ იყოს, მოხუცები მხოლოდ სისულელეზე იშლიან ნერვებს და წუთით ვერ ისვენებენ, რამე სადარდებელი რომ არ გაიჩინონ.

"მილენიუმის" ამბავი ანუ "გოგონა დრაკონის ტატუთი"

2011-11-05T01:19:00.000+04:00

როგორც წესი, საქართველომდე ახალი წიგნები დაგვიანებით აღწევს.

სტიგ ლარსონის ტრილოგიის პირველმა ნაწილმაც სულ ახლახანს აღაფრთოვანა ქართველი მკითხველი. "გუგლში" "გოგონა დრაკონის ტატუთი" ძებნისას, პირველივე გვერდზე 20-მდე ბლოგის მისამართს ყრის, სადაც ბლოგერები აღფრთოვანებულები აქებენ საერთაშორისო ბესტსელერს.

სტიგ ლარსონი წიგნის გამოსვლამდე ერთი წლით ადრე გარდაიცვალა, 2004 წელს და ვერ მოესწრო, როგორ გახდა მისი დეტექტიური რომანი საერთაშორისო ბესტსელერი, როგორ გაიყიდა 15 მილიონი ეგზემპლარი ამ დროისთვის და როგორ გადაიღო ნილს არდენ ოპლევმა 2009 წელს ამავე სახელწოდების (ბიუჯეტი: 13 მილიონ აშშ დოლარი) ფილმი. 2005 წლისთვის, ანუ მაშინ, როცა წიგნი დაიბეჭდა, ლარსონის სახლში კიდევ ორი ნოველა ინახებოდა, ტრილოგიის მეორე და მესამე ნაწილი. დღესდღეისობით დღის სინათლე ორივე ნოველამ ნახა. მეოთხე ნაწილს ლარსონი 2004 წელს წერდა, თუმცა ის დაუმთავრებელია - საავტორო უფლებებთან დაკავშირებული პრობლემების გამო, მისი წიგნად გამოცემა ვერ ხერხდება.

რამ უბიძგა ლარსონს დაეწერა მილენიუმის მთელი სერიები, რომელიც გაჯერებული იქნებოდა ფემინიზმით, გენდერის პრობლემებით, ქალთა დისკრიმინაციის წინააღმდეგ მთელი რიგი საკითხებით?

როგორც ამბობენ, მან 15 წლის ასაკში ნახა, როგორ გააუპატიურა განგსტერმა გოგონა, სახელად ლისბეთი. ეს მის წარუშლელ ტრავმად დარჩა მომავალში - ლისბეთი მისი ტრილოგიის პირველი ნაწილის მთავარი გმირი გახდა. "ქალთმოძულე მამაკაცები", ანდა "გოგონა დრაკონის ტატუთი" გარდა იმისა, რომ შვედი ჟურნალისტის, მიქაელ ბლუმკვისტისა და ჰაკერი გოგონას, ლიზბეთ სალანდერის ამბავს გვიყვება, გვაჩვენებს შვედეთის უახლეს ისტორიას - როგორ ეპყრობიან მამაკაცები ქალებს, რამდენი გაუხსნელი მკვლელობა მოხდა მთელ ქვეყანაში. აქვეა მოყვანილი შთამბეჭდავი სტატისტიკაც: შვედეთში ქალების 18%-ს ერთხელ მაინც დამუქრებია საფრთხე მამაკაცისგან, ქალების 48% არაერთხელ გამხდარა მამაკაცის ძალადობის მსხვერპლი, შვედეთში ქალების 13% არაპარტნიორი მამაკაცის მხრიდან გადაჭარბებული სექსუალური ძალადობის მსხვერპლია, შვედეთში ქალების 92%-ს, რომლებიც სექსუალური ძალადობის მსხვერპლნი გახდნენ, უკანასკნელი ძალადობის ფაქტის შესახებ პოლიციაში არ განუცხადებიათ.

ბევრმა კრიტიკოსმა მსოფლიო მასშტაბით, სწორედ ფემინისტური ხასიათის გამო შეაფასა დეტექტიური რომანი დადებითად. მაგალითად, კრისტინა კონიგი "ტაიმსის" მიმომხილველი, რომანს "ფემინიზმის საკითხებზე თანამედროვე პოლემიკად" აფასებს "ძველმოდური ტრილერის" სტილში. ხოლო ჯოანა სმიტი "Sunday Times"-ში აღნიშნავს, რომ "ლარსონი, გარდა იმისა, რომ გამოხატავს აღშფოთებას ფაშისტური მოძრაობით, აღწერს ქალთა მიმართ ძალადობას, ნაკლებად, მაგრამ მაინც, ბლუმკვისტის წინაშე ქალთმოძულეობის შემაძრწუნებელი ფესვები იშლება, ისევე როგორც, ფაშიზმში".

მაინც რას ეხება რომანი? ესაა დეტექტივი - დინამიკური, თანამედროვე, რელიგიური შტრიხებით, რომელიც 40 წლის წინანდელ მკვლელობის ამბავს ეხება. ჟურნალ "მილენიუმის" ეკონომიკის მიმომხილველი მიქაელ ბლუმკვისტი და ჰაკერი გოგონა, ლიზბეთ სალანდერი ვანგერების ოჯახის ჩახლართულ ინტრიგებს იძიებენ ჰენრიკ ვანგერის, ოჯახის ერთ-ერთი წევრის თხოვნით. პარალელურად, ავტორი მთავარი გმირების ხასიათსაც გვიხატავს, აღწერს გარემოს, გვთავაზობს უამრავ ისტორიულ მნიშვნელოვან თუ უმნიშვნელო დეტალს და თხრობას დინამიურ რიტმში განაგრძობს.

ორივე დაკარგული თუ მკვდარი ჰარიეტ ვანგერის ასავალ-დასავალს ეძებს. ჩახლართული ისტორია კიდევ ორ რომანში გრძელდება, რომელიც, სამწუხაროდ, ქართულ ენაზე ჯერჯერობით არაა ნათარგმნი.

მიქაელ ბლუმკვისტის ხსენებაზე ასტრიდ ლინდგრენის ერთ-ერთი პერსონაჟი გაგახსენდათ, რომელიც დეტექტივობაზე ოცნებობს? ზუსტად ასეა. ჟურნალისტს ოპონენტები სწორედ კალე ბლუმკვისტს ეძახიან, რაც მას დიდად არ სიამოვნებს. მისი გამოცემა გაკოტრების პირასაა, თავად მას კი რესპონდენტზე ცილისწამებაში დაადანაშაულებენ. ვანგერების ისტორიას პარალელურად ვენერსტრომის კორპორაციის დანაშაულებრივი მმართველობის დეტალები გასდევს. ლიზბეთ სალანდერი კი 24 წლის გოგონაა, ოჯახის გარეშე, სახელმწიფოს მიერ დანიშნული მოძალადე მეურვით, ყველასგან გარიყული, გულჩათხრობილი და ჩუმი, ფოტოგრაფიული მეხსიერებით, ჰაკერი.

2011 წლის 21 დეკემბერს იგეგმება დევიდ ფინჩერის ეკრანიზაციის მსოფლიო პრემიერა. მთავარ როლებს დანიელ კრეიგი და რუნი მარა ასრულებენ. ფილმის ბიუჯეტი ამჯერად 100 მილიონ აშშ დოლარს შეადგენს.

განახლებული ვარჯიში - ანუ მეორე გაკვეთილი

2011-10-21T12:43:00.000+04:00

კუნთები ისე ძალიან აღარ მტკივა. პირველი ვარჯიშიდან რომ მოვედი, მთელ სხეულში სასიამოვნო მოდუნებას ვგრძნობდი - სახლში გემრიელი და სურნელოვანი ჩაი დავლიე და თავი სულ ცოტა ინდოეთში მეგონა.


საოცარი ადგილია :(

ინდოეთი იქით იყოს, მაგრამ მეორე დღეს ვეღარ დავდიოდი. ამას გაციებაც თან დაერთო, მოკლედ სამსახურში სრული "კომფორტი" მქონდა.

პირველად იოგაზე სიარული მაშინ მომინდა, როცა იპოდრომზე სირბილისას ერთი ტიპი დავინახე, ხის ქვეშ ლოტოსის პოზაში იჯდა და მედიტირებდა. მე მის ყურებაში ველოსიპედისტს შევასკდი, იმას კიდევ წარბიც არ შეუხრია.

თუმცა დღეს უკეთესად ვარ. ერთი გაკვეთილი სამწუხაროდ გავაცდინე, მაგრამ მზად ვარ, ამის მერე ვიყოჩაღო.


ამ ჩანჩქერთან ვიჯდებოდი, ვიჯდებოდი და ვიჯდებოდი:S

ერთი რამ ცხადია: სულიერ სიმშვიდეს ისე ვერ მიაღწევ, თუ სხეულს არ ფლობ. ეს კიდევ, ძალიან ძნელ გზასთან არის დაკავშირებული. ამას უკვე მივხვდი.

თანაც მოტივაცია კიდევ უფრო მომემატა, რაც ეს პოსტი წავიკითხე. მოდი და ნუ ივარჯიშებ ამის წაკითხვის მერე:))) სულაც არ მინდა 10 წლის მერე მოშვებული კანი მქონდეს.

მოკლედ, წინ, იოგასკენ! დღეს ვარჯიშს მთელი ძალებით ვანახლებ!

დამწყები იოგას პირველი პოსტი :))

2011-10-18T00:57:00.002+04:00

დღეიდან ცხოვრების 23-ე წელი დავიწყე. გუშინ მქონდა დაბადების დღე! აი დღეს კი, როგორც გასულ კვირას ვიმეორებდი, ახალი ცხოვრება დავიწყე.

ახალი სამსახური და იოგა - 10-7სთ-მდე ყველა ნორმალური ადამიანივით ვიმუშავე, 8 საათზე იოგას სახლში წავედი. ოღონდ, იცით ეს სად არის? ხილიანზე ოღროჩოღრო გზებზე დიდი ხნის ბოდიალის შემდეგ, უცებ მივადექი. ხოდა ამდენ კორპუსში და მტვერში თავი უცებ, მწვანეში ჩაფლულ სახლში ამოვყავი.

მგონი ნორმალურად გამომივიდა, მართალია 20 წამზე მეტი ორ ხელზე დაყრდნობილი ვერ გავჩერდი, პრესების გაკეთებაც გამიჭირდა, მაგრამ არა უშავს. როგორც ჩვენმა ინსტრუქტორმა თქვა, 23 წელი კარგი ასაკია, იოგას დასაწყებად. ერთ-ერთმა ცნობილმა იოგამ, რომელიც მსოფლიო ჩემპიონია, 23 წლის ასაკში დაიწყო ვარჯიში.

ჰოდა ჩემზე პატარებს 23 წლამდე კიდევ დრო გაქვთ მოსაფიქრებლად, ჩემზე დიდები კიდევ სასწრაფოდ შედით.

ბევრი მოლოდინი მაქვს. პირველ რიგში, სწორი სუნთქვა მინდა ვისწავლო. ეს ყველაზე მეტად მჭირდება ახლა. კიდევ, მგონია, რომ იოგა ყურადღების, ენერგიის, საკუთარი ძალების კონცეტრირებაში დამეხმარება, ჯერ არ ვიცი როგორ და რანაირად. მაგრამ მგონია რომ ასე იქნება. მინდა რომ სწორად ვიკვებო. დღეს საიტზე დავძვრებოდი და დიეტის და სწორი კვების შესახებ რაღაცები ვიპოვე, აი თქვენც გამოგადგებათ.

კიდევ სასურველ ფორმაში ჩადგომა მინდა. ვის არ უნდა. ნუ, საგანგაშო კი არაფერი მაქვს, მაგრამ ერთი-ორი ზედმეტი კილოგრამის მოშორება, ზედმეტი არასოდეს არაა. :)))

ჰო, დღესვე მაგარი ამბავი გავიგე. თურმე ყოველ ორ კვირაში ერთხელ ტურებს აწყობენ. ფოტოებსაც გადავავლე თვალი. კარგია ასე ყველაფერი ერთად.

ორშაბათიდან რომ ახალ ცხოვრებას იწყებენ, აი ისეთი პოსტი

2011-10-14T10:24:00.003+04:00

უკვე ორი კვირაა რაც ახალ სამსახურში დავიწყე მუშაობა. ძველშიც ვმუშაობ, ოღონდ არ მკითხოთ, როგორ. მე თვითონაც არ ვიცი ორი კვირა როგორ გავქაჩე. დილით ახალ ოფისში მივდივარ, 10-2-მდე აქ ვრჩები, ვწერ სტატიებს, მერე 3-ზე ძველ ოფისში. გზაში ჭამასაც ვასწრებ, ეს ხომ ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხია დღის წესრიგში.

ახალ სამსახურს მგონი კარგად ავუწყე ფეხი. ჯერ ერთი, იმიტომ, რომ ცოტანი ვართ და ამ ცოტადან ერთი გოგო ჩემი თსუ-ელი ჯგუფელია. კიდევ ერთი ბიჭია აქ და რედაქტორი. მართალია აქ კიდევ ორნი არიან, მედიამკვლევარები, რომლებიც სიძულვილის ენას სწავლობენ "ქრონიკასა" და "ალიაში" (ნუ არა მარტო აქ, მაგრამ ვისაც ეს გაზეთები ერთხელ მაინც გადაუშლია, მიხვდება, რომ სამუშაო საკმაოდ მრავალფეროვანია ამ მხრივ), მაგრამ ისინი უშუალოდ ჩვენს რედაქციას არ ეხებიან, ამიტომაც გამოდის, რომ ოთხნი ვართ.

ნატა, ჩემი ჯგუფელი და უკვე ჩემი თანამშრომელი ჩემგან ცოტა მოშორებით ზის და როცა 1 საათი ახლოვდება, ფეისბუქში გულისმომკვლელ წერილებს მიგზავნის, ადექი, გავიდეთ და ვჭამოთო. ზუსტად ამ დროს მშივდება მეც.

ლევანია კიდევ აქ ჩემი თანამშრომელი. ჩემსავით სწრაფად დადის და ჭამს.

აღმოჩნდა რომ ეს ორი მედიამკვლევარი Gossip girl-ს უყურებს. ჩემი ლეპტოპის დესკტოპზე სერენას და ბლერის ფოტო მიყენია, ხოდა ამ გოგომ თვალი მოკრა და ჩავირთეთ!:))) მაგრამ უფრო მეტად გავოცდი, როცა მისმა პარტნიორმა ბიჭმა ყურებში თითი გაირჭო და ნუ მასპოილერებთო, აყვირდა. რამდენიმე სერიით ჩამოგვრჩება.

რედაქტორი ზოდიაქოს ნიშნით ლომია. დაახლოებით, მამაჩემის ხნის, ან შეიძლება ცოტა პატარა. ლომებთან ურთიერთობის 23 წლიანი აქტიური გამოცდილება მაქვს, ამიტომაც თუ ვიღაცას მათი ფეთქებადი ხასიათი და ტემპერამენტი აღიზიანებს, მე, პირიქით, აღფრთოვანებული ვარ. გარკვეულწილად მეც ასეთი ვარ და იმიტომ.

ამ ოთახში კიდევ ერთი არსება, ვაშლი ცხოვრობს. აქ მოსვლის დღიდან ეს ვაშლი ერთ-ერთის მაგიდაზე დევს, წითელია, ალაგ-ალაგ მომწვანო, გემრიელად გამოიყურება, მაგრამ რატომღაც არავინ ჭამს. მეც რაღაცნაირად მერიდება მისი, ეგ ალბათ ჩემს აქ მოსვლამდეც მანდ იდო და უფროს-უმცროსობის ამბავია.

აქ კიდევ ბევრი ნივთია საინტერესო. მაგალითად, ჩვენი ექსპრესის ბანერი, საქართველოს ეთნიკური რუკა, სადაც სხვადასხვა ფერით არის მონიშნული სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფები, კიდევ გაკვეთილების ცხრილი. მიქშერსაც მოვკარი თვალი.

ორშაბათიდან აქ სრულად გადმოვდივარ. 10-7-მდე აქ ვიმუშავებ. ორშაბათიდანვე იოგაზე სიარულს ვიწყებ. უკვე ჩავწერე და ამ თემაზეც ვაპირებ წერას ბლოგზე.

აქაური გამოსაცდელი ვადა 1-ელ ნოემბერს მიმთავრდება, მაგრამ დიდი იმედი მაქვს, რომ მხოლოდ გამოსაცდელი და არა ყოფნის.

დიდი ძმა ისევ გვიყურებს

2011-10-07T18:37:00.001+04:00

და აი, მორიგი მესია პოდიუმზე! ბიძინა ივანიშვილმა ხმალი (უფრო სწორედ, ეროვნული ვალუტა) იშიშვლა და არენაზე გამოაჭენა. რა უნდა ამ კაცს? ან ჩვენ რა გვინდა?

რატომ ვირჩევთ ახალ პრეზიდენტებს ერთი მოტივით "ოღონდაც ეს წავიდეს და ვინც გინდა მოვიდეს?" ივანიშვილის ხმის მიცემას ხომ 90% ასე გაამართლებს? ვითომ არა?

აგერ, დღეს ჩემს მეგობარ ჟურნალისტს ინტერვიუში ერთმა გავლენიანმა და მოაზროვნე ჟურნალისტმა ისიც უთხრა, შეიძინოს ივანიშვილმა ტელევიზია, მერე რაო.

უცებ წარმოვიდგინე მკაცრსახიანი ბიძია - უჩინარი, ემალება ინტერვიუებს, ჟურნალისტებს პასუხს არ სცემს, მის ოჯახზე ამბები ლეგენდებად დადის - და ამ ტიპს ხელში უჭირავს უამრავი გამოცემა, ტელევიზია და რადიო - ჟურნალისტებს გაუგონარ თავისუფლებას და ანაზღაურებას ჰპირდება, ხელისუფლებას გადაგდებით ემუქრება, პარალელურად კი მისი პიარ-ხელმძღვანელის ნომერს მთელი გულით ასაიდუმლოებენ. პიარის ნომერის გასაიდუმლოება აღარ გამიგია!

თუ ამ ადამიანმა ელემენტარულად საზოგადოებასთან ურთიერთობის წესები არ იცის, როგორღა ეცოდინება ჟურნალისტური ეთიკა, ბალანსი, მიუკერძოებლობა და ა.შ.?

ჩემი სკანდალი BIAFF-ზე :))

2011-09-24T16:19:00.002+04:00

გუშინდელი პოსტის შემდეგ, დღეს ისევ იძულებული ვარ, კიდევ ერთი პოსტი დავწერო. როგორც წესი, ამ ბლოგზე ათასში ერთხელ შემოვდივარ. მხოლოდ მაშინ, როცა ემოციურად გადატვირთული ვარ. გუშინაც ასე მოხდა. BIAFF-ზე მოხალისედ ჩამოვედი, ვმუშაობ პრეს-ცენტრში, გუშინ დავწერე პოსტი, სადაც ჩემი უკმაყოფილება გამოვხატე ფესტივალის მიმდინარეობასთან დაკავშირებით. კერძოდ, კი ძალიან მეწყინა, რომ ფესტივალზე დაპირებული "მელანქოლია" არ აჩვენეს.

შედეგად მივიღე ის, რომ არც მეტი, არც ნაკლები, გამათავისუფლეს. აი ასე, დღევანდელი კრება ზუსტად ამ სიტყვებით დაიწყო: "დავიწყოთ ყველაზე პრობლემატური საკითხით.. ირინა!" :D უცებ ვერც კი წარმოვიდგინე, ჩემი პოსტი თუ ამხელა პრობლემას შექმნიდა.

ერთი რამე მაინტერესებს: გასაგებია, რომ ვიყავი BIAFF-ის მოხალისე, მაგრამ ეს ნიშნავს თუ არა იმას, რომ მე უნდა შემეზღუდოს პირად ბლოგზე წერა? რა მნიშვნელობა ჰქონდა ორგანიზატორებისთვის მე როდის დავწერდი ამ პოსტს, ფესტივალის მიმდინარეობის პროცესში თუ დასრულების მერე? თბილისში ამაზე დაწერას აუცილებლად ვაპირებდი, რომ არა ქეთი მაჭავარიანის "მარილივით თეთრი", რომელიც, ასე ვთქვათ, ბოლო წვეთი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ფესტივალზე საბოლოო შთაბეჭდილება შემქმნოდა.

მე არაფერი დამიწერია და დამიშეარებია ფესტივალის ფან-კლუბის გვერდზე, დავწერე ჩემს პირად ბლოგზე, რომელსაც 20 ვიზიტორი ჰყავს მხოლოდ დღეში და დავაშეარე ჩემს ფეისბუქზე.

თუმცა, დიდი მადლობა თუნდაც მარტო იმისთვის მაინც ფესტივალის ორგანიზატორებს, რომ ხელი შეუწყვეს ბლოგის გაპიარებას.

BIAFF-ის კინოფესტივალი

2011-09-24T00:37:00.001+04:00

ბლოგსპოტიც კი განახლდა, აი BIAFF კი როგორც ერთ-ერთმა სტუმარმა თქვა, მეექვსე წელია უარესობისკენ მიექანება. დაპირებული ტონინო გუერა, მითიური და ქიმერული ”მელანქოლია”, უხარისხო ”შუაღამე პარიზში”, არეულ-დარეული პროგრამა, მოხსნილი ფილმები - მოკლედ, საშინელი არაორგანიზებულობა და ცუდი მენეჯმენტი მთელი ერთი კვირის განმავლობაში.

ფესტივალის ბლოგერი არ ვარ, მაგრამ არც სხვა ბლოგერებმა დაინანეს ”საქებარი” სიტყვები. საწყენია, როცა ასეთი კარგი რესურსი გაქვს: ადგილი, მაყურებელი, ფინანსები...

დღეს ასევე ორჯერ უჩვენეს ქეთი მაჭავარიანის ”მარილივით თეთრი”, რომელიც იყო ძალიან სუსტი ფილმი! ვერც ერთი პერსონაჟის იდეას ვერ მივხვდით, არანაირი მოქმედება არ მომხდარა, კადრები გრძელი, გაწელილი და არაფრისმთქმელი იყო, მოკლედ, დიიდი სისულელე!

აქ მოხალისედ ჩამოვედი. თუმცა მიუხედავად ასეთი არაორგანიზებულობისა და გაცრუებული იმედებისა, ბევრი კარგი ამბავიც მოხდა: პირველ რიგში ის, რომ მთელი 10 დღის განმავლობაში ერთადერთხელ იწვიმა და ისიც ღამით, გადასარევი ზაგარი გვაქვს სუყველას. სულ რომ არაფერი, ბევრი კარგი გოგო და ბიჭი გავიცანი და დავმეგობრდით, (რომლებიც სხვათა შორის, სანამ ამ პოსტს ვწერ, სამზარეულოში კოქტეილს აკეთებენ), მოკლედ, ეს ფესტივალი ამდენ ახალ ადამიანთან შესახვედრად ნამდვილად ღირდა.

ჰოდა, წავედი ეხლა, ფოტოებს მერე დავდებ, ჩემი კოქტეილი უკვე გაკეთდა. :დ

ჰარი პოტერი დავამთავრე! :))))

2011-09-02T00:15:00.000+04:00

ჰო, აი ეს ბიჭი. ზუსტად წუხელ ღამე დავამთავრე ბოლო ტომის კითხვა. ბოლო ორ კვირაში 7-ვე ტომი წავიკითხე. ზოგადად, წიგნებს ყოველთვის სწრაფად ვკითხულობდი, თითო წიგნზე, მაქსიმუმ, 3-4 დღე დამეხარჯა, მაგრამ ჰარის ტომებით ჩემივე პირადი რეკორდი გავიუმჯობესე. :))))))

აღარ მოვყვები იმას, როგორ მეგონა სათითაოდ ყველა პერსონაჟი ვოლდემორის ჯაშუში, როგორ ვიტირე სნეიპის და ლილის ამბავზე, როგორ დავაღე პირი დამბლდორის გეგმაზე - მოკლედ. ეს განცდები მგონი სუყველას ერთნაირი გვაქვს.

იმაზეც შევთანხმდით, რომ ჰარი პოტერი ყველა ბავშვს წაკითხული უნდა ჰქონდეს. ამისთანა ჯადოქრობების მერე ძნელია, კითხვის სურვილი არ გაგიღვივდეს და უკეთესი (უკვე დიდობაში, რა თქმა უნდა) რამეები არ შემოგეკითხოს გზად.

მაგრამ, ყველაზე ღადაობა მაინც მთელი ამ ისტორიების ლაიტმოტივია: ე.წ. მუქსისხლიანების ჩაგვრა. ეხლა ზურა და ანი გამოვარდებიან და დამცინებენ ალბათ, მაგრამ თვალში მეცა ეგრევე და რა ვქნა :დ თან ეს ქსენოფობიის ამბებიც ძალიან წამოიწია ამ ბოლო დროს და რა ჩემი ბრალია, თუ უნებურად ვოლდემორის მომხრეები ქართველ ქსენოფობებს დავუკავშირე :)))

მოკლედ, ასეა თუ ისეა, პოტერი გუშინდელის მერე უკვე მენატრება, კიდევ კარგი ფილმებიც მხოლოდ პირველი და მეორე მაქვს ნანახი, დავჯდები და ახლა ფილმებს ვუყურებ. არ შემედაოთ, სულაც არ ვაპირებ კამათს ფილმი vs წიგნი (ყველაზე გაცვეთილი და არაფრისმომცემი, ვითომ "ინწილექტუალი" კამათი ever :D), უბრალოდ კიდევ მინდა ეს სიამოვნება გავიხანგრძლივო.

P.S. ჩემი პატარა ბიძაშვილის შვილი მეკითხება რაღაც ტოტზე, ეს რომ გავიქნიო, წითელ ნაპერწკლებს აყრისო? :)))))

PINA

2011-08-11T16:09:00.000+04:00

გუშინ მე, ზურა, ანი და სალო "პინაზე" ვიყავით. მანამდე რამდენიმე სტატია, რაც ხელში მომხვდა, გადავიკითხე, იმისთვის, რომ სრული წარმოდგენა შემქმნოდა. ბევრგან იყო თვითონ ლეგენდარული ქორეოგრაფის, პინა ბაუშის ცხოვრების შესახებ, თუმცა უშუალოდ ფილმზე თითკმის ყველა ავტორს საკმაოდ მოკლედ ეწერა.

არ ვიცი ეს რისი ბრალია. ეტყობა იმის, რომ ფილმი თვითონ დოკუმენტურია და ისიც, ბუნებრივია, რომ პინას შესახებ ყვება. შეიძლება თვითონ რეჟისურა და ოპერატურა თავად ამ ქალის გენიალობით არის დაჩრდილული, ყველა მხოლოდ ცეკვას ამჩნევს სტატიებში, ხაზს უსვამს საოცარ ქორეოგრაფიას და არაფერს ამბობს თუნდაც 3D ხარისხზე, რომლის მეშვეობითაც, მაყურებელი არა მხოლოდ ფილმის, არამედ თვითონ წარმოდგენის ნაწილი ხდება, თვითონ ადის სცენაზე და ნერვიულად მოძრავ კაცებთან და თვალდახუჭულ, ქალებთან ერთად იწყებს ცეკვას.

ბევრი ფილმი მინახავს, სადაც პერსონაჟები ცდილობენ თავიანთი მარტოობა დაგანახონ, მერე გზებიც გირჩიონ, როგორ შეიძლება გაუმკლავდე ამ სევდას. "პინა" კი არაფერს გაძლევს, ის გაჩვენებს მოწყენილობას. გმირები მოწყენილები არიან და არაფერსაც არ აკეთებენ იმისთვის, რომ გაერთონ. უბრალოდ ცეკვავენ და თავიან მოწყენილობას ამითი ამძაფრებენ. გაშტერებული სახეებით, მიყინული ღიმილით ტორტმანებენ და საერთოდ არ ანაღვლებთ ამ დროს მაყურებელი რას ფიქრობ: სამსახურის და ცხოვრების რუტინაზე ხარ ჩაფიქრებული, კომუნალური გადასახადები გახსენდება თუ ბალის საოცარ ლანდშაფტზე ოცნებობ.

ცეკვავენ ველურებივით. არც მაკიაჟი, არც ქუსლიანი ფეხსაცმელი. მხოლოდ ინსტინქტები. მარტოობა, მოწყენილობა და ინსტინქტები. და ამ ყველაფერს სამი განზომილება უფრო ამძაფრებს _ სცენის ფარდა თითქოს ცხვირწინ გიფრიალებს, სცენიდან წყალი პირდაპირ სახეში გესხმევა და ერთი მოცეკვავე მეორეს რომ მონდომებით აყრის მიწას, თითქოს ის მიწაც შენ გეყრება.

აქამდე ვიცოდი, რომ ასეთი ქორეოგრაფია სადღაც არსებობდა. არა ჩვენთან, რა თქმა უნდა, მაგრამ სადღაც, სადაც MEZZO-ს ოპერატორები დადიან გადაღებებზე. გამიგია, რომ ჩვენთანაც იყო ჩამოსული ასეთი დასი, თუ არ ვცდები ირჟი კალიანის. თუმცა აქამდე არც დავინტერესებულვარ, რა იყო ეს. ცეკვა, სპექტაკლი, პერფორმანსი, თუ _ რა.

როგორც სალაროში გვითხრეს, 10-ის მერე თუ მოთხოვნა იქნა, დავამატებთ სეანსებსო. იმედია დაამატეს და კიდევ ბევრს გექნებათ საშუალება ეს საოცარი ფილმი ნახოთ.

Here is a Trailer ;) enjoy!

ვინ არის გოიმი?

2011-07-23T16:56:00.000+04:00

ვცდილობ იმის გარკვევას, რომელი უფრო უარესია: ხალხი, ანუ ჩვენ, თუ _ ხელისუფლება, რომელიც ჩვენ ავირჩიეთ. რამდენად ვიმსახურებთ წესიერ ქვეყანაში ცხოვრებას, სადაც ადამიანად გრძნობ თავს? სადაც არავინ გატყუებს ყოველ წუთას? სადაც ფოტორეპორტიორებს ჯერ ჯაშუშობის ბრალდებით ღამის 3 საათზე არ იჭერდნენ, მერე საპროცესო შეთანხმებით, ვითომ ჯიბის ქურდები იყვნენ და მეტი არაფერი, ათავისუფლებდნენ? სადაც საბჭოთა სიმბოლიკას ყველა ფეხის ნაბიჯზე კრძალავენ, თვითონ კი 37-იან წლებს მიყვებიან ფეხდაფეხ და ნიცას და პარიზს ედრებიან თითოეული შუშის შენობის გახსნისას?

პრეზიდენტს კიდევ მერე წყინს, ვინმე მის გემოვნებაში ეჭვს რომ შეიტანს და უბრალოდ რომ ვთქვათ, გოიმს დაუძახებს. არადა, გოიმი უნდა იყო (სიტყვა კიტჩი რომ არ ვახსენოთ, არ უყვარს ეს სიტყვა და მოკალი :)) ), ეს შუშიანი, ჭყეტელა ფერებში გადაწყვეტილი ქალაქის იერსახესთან აბსოლუტურად შეუსაბამო შენობები რომ მოგეწონოს. გოიმი უნდა იყო, უნივერსიტეტის პირველ კორპუსიც ამ შუშებში რომ გადაწყვიტო და გოიმი უნდა იყო, რომ ამხელა კაცი პრეზიდენტი იყო და მართლა ყველა ოთახის გახსნაზე სიტყვით გამოდიოდე. მაგრამ უარესი გოიმი და საცოდავი უნდა იყო, ამისთანა გოიმს მიკროფონით და ტრიბუნით რომ დაყვები.

არადა, როგორც მახსოვს, გოიმი ქართულად "არაებრაელს" ნიშნავს და არაფერი აქვს საერთო უგემოვნოსთან. მაგრამ მოდი და ნუ დაეთანხმები ერთი-ორ "დაბოღმილ" და "რუსულ კლასიკურ ტიპ" ინტელექტუალს (ნუ აი ეს მონაკვეთი ყველაზე მაგარი იყო), რომელიც ამბობს, რომ საქართველოში ფასადები კი გადავღებეთ, მაგრამ პროვინციალიზმი დავტოვეთ.

გოიმობაა აბა რა არის "მასმოდა", "ჯაშუშების" დაკავება, ყველანაირი განსხვავებული აზრის რუსეთთან დაკავშირება; გოიმობაა ახალი პასპორტების გაპროტესტებაც _ ხო, აი ეს დიიიდი პროვინციალიზმია. ადამიანო, ჯერ კარგად ჩაიხედე იმ კანონში, ნუ გეზარება, კარგად წაიკითხე, ერთხელ, ორჯერ, თუ ისე გეზარება, რომ ვერაფერი გაიძულებს მის წაკითხვას, გაჩუმდი რა! ე.ი. არ გაინტერესებს, და თუ არ გაინტერესებს, ტყუილად გულზე მჯიღის ცემას შეეშვი! გოიმობაა სოფო ნიჟარაძე მარად და ყველგან და ყოველთვის, სუბტიტრებიანი საკითხავი ფილმები, 2 კვირაში მოხსნილი "კარიბის ზღვის მეკობრეები" და ორ თვეზე გაწელილი "აგვისტოს 5 დღე"; გოიმობაა წვეტიანი ტუფლები, უსახელო მაიკები და ტრუსიკში ჩატანებული დუბლიონკაც, მაგრამ თუ მხოლოდ ეს იქნება ქართული სახელმწიფოს აღმშენებლობის გზაზე პრობლემა, გამიშვით, მარტო მე მოვაგვარებ და თქვენ გაიქეცით, ამათ მე შევაჩერებ. გოიმობაა, როცა მართლა "ინწილიქტუალები" და ე.წ. "ელიტა" დემაგოგიას აფრქვევენ მედიიდან, შენ კიდევ მყარი არგუმენტი არ გაგაჩნია, რომ დაუპირისპირო, არადა სადღაც გულში გრძნობ, რომ გატყუებს. სათანადოდ პასუხს იმიტომ ვერ სცემ, რომ განათლება არ გყოფნის, პროვინციალიზმი და გოიმობა კი ჩემთვის სხვა არაფერია თუ არა გაუნათლებლობა და ინფორმაციის ნაკლებობა. კიდევ გაძვირებული მარშუტკები და აფერისტი ტაქსისტები და გაძვირებულ მარშუტებში და ტაქსებში ჩართული "არ დაიდარდო" და "ავტორადიო". კიდევ "თერგდალეული" ახალგაზრდები, რომლებიც კანონს "იქ" იცავენ, "აქ" _ არა, გოიმობაა რუსთაველის გადაკვეთა, კონტროლიორების მიერ ბილეთების ქუჩაში დაყრა, ზოგადად, ნაგვის ქუჩაში დაყრაა გოიმობა.

პროვინციალიზმია საკურორტო ზონებში დიდი ჯიპებით მოძრაობა. ნუ ეს პროვინციალიზმი და გოიმობა კი არა, დანაშაულია და დავახევდი სუყველას ყურებს, ჩვენი პრეზიდენტის თქმისა არ იყოს, ვინც ეკოლოგიის დაბინძურებას ასე შეეცდებოდა. ასევე დანაშაულისა და გოიმობის ზღვარზე გადის მაღაზია, რომელშიც 4000 ლარიანი ჰალსტუხი იყიდება და რომელსაც 400 VIP მომხმარებელი ჰყავს, როცა 400 მათხოვარი მარტო ქაშუეთთან შეიძლება შეგხვდეს. (აი, სამებასთან კი უფრო მეტი, უფრო დიდია და ადგილიც მეტია დასაჯდომად ალბათ). გოიმობაა საუბარში ინგლისური და რუსული სიტყვების გამოყენება. მაგრამ ყველაზე დიდი გოიმობა, მგონი, ამ ხელისუფლებისთვის, კიდევ ხმის მიცემა იქნებოდა. :D

ნუ კიდევ ბევრი რამეა გოიმობა, მეტი უბრალოდ ახლა არ მახსენდება. თუ ვინმეს რამე გაგახსენდათ ან უფრო საინტერესო, მეც გოიმი გგონივართ, დამიკომენტარეთ და ამიხსენით, რატომ.

მარად თქვენი,

ნუ, როგორცაა:))

როგორ შემიყვარდა ყვავილოვანი კომბოსტო

2011-06-25T20:57:00.000+04:00

დღეს არის შაბათი. წესით ყველა ნორმალური ადამიანი უნდა ისვენებდეს, მაგრამ ჩემთვის შაბათი 2 საათის მერე იწყება ხოლმე. საღამომდე გარეთ ვიხეტიალე, ხან რა საქმე მქონდა, ხან _ რა. ჰო მართლა, კომპიუტერისთვის უნომრო სათვალეც ვიყიდე! მწვანე ჩარჩო აქვს და ძალიანაც მომწონს! სახლში რომ დავბრუნდი, თან ცოტათი მშიოდა, თანაც რაიმე გენიალურის გაკეთება მომინდა. რადგანაც ჩემმა დაქალმა გადამაგდო და არ მოვიდა (:@), ნუ გადამაგდო რა და სიცხე ჰქონდა და მაინცდამაინც ეხლა აუწევს იმას სიცხე, ეხლა დაემართება კიბო და ათასი ჯანდაბა, რაღაცით უნდა გადამეყოლებინა გული მარტოობას და მარტოსულობას. ჰოდა, გადავწყვიტე, რომ ყვავილოვანი კომბოსტო შემეყვარებინა.

პირველ რიგში გამოვაცხადე ტენდერი. ნუ ტენდერი რა და ჯერ რეცეპტებს ვეძებდი ინტერნეტში, მერე ფეისბუქზე მეგობრებს ვთხოვე შველა. რამდენიმეოდე რეცეპტის დადების მერე (მადლობა ეკას, ნათიას და ნიკუშას), საფულით შეიარაღებული გავეშურე მაღაზიისკენ და იქიდან პატარა, საყვარელი, 70 თეთრიანი ყვავილოვანი კომბოსტოთი დავბრუნდი. (ნუ უფრო დიდი იმიტომ არ ვიყიდე, რომ რომ არ მომწონებოდა, არ დამენანებოდა).

ესე იგი: პირველ რიგში მოვხარშე ყვავილოვანი კომბოსტო. ფოთლები გავაცალე, მომცრო ქვაბში წყალი ჩავასხი, მერე კომბოსტო კარგად გავრეცხე, წყალში მარილი ჩავყარე და კომბოსტოც ჩავდე. რო წამოდუღდა 5 წუთი ვადუღე და გამოვრთე. ნუ რაც მთავარია არ უნდა ჩაიშალოს და უნდა იკნატუნოს. ;)

მერე: გამოვიღე დიდი ტაფა, (ჟარონაზე უკეთესია წესით, მაგრამ ჩემი დუხოვკა ისე საშინლად ირთვება, იმას მარტო ვერ გავრისკავდი, ამიტომ ტაფაზე ვქენი და გადასარევი გამოვიდა იქაც), მოვუსვი კარაქი, დავყარე ეს თქვენი კომბოსტო, (უკვე დანაწევრებული ყვავილებად), მერე მოვაყარე წინასწარ გახეხილი ყველი.

ტაფაზე კარგად დაიბრაწა, ყველიც ზედ დაადნა. (ჰა, მოგადგათ ნერწყვი თუ ჯერ ვერა?) გვერდით მოვუწყვე დაჭრილი და გასუფთავებული ბულგარული წიწაკა და პამიდორი, (ნუ ვიცი რო პომიდორია, მაგრამ არ მევასება ეგრე თქმა :D) ასევე ხახვი, ნიორი და წიწაკა. ესეც კარგად ჩაითუშა.

მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი!:)))) ბლენდერი ვის აქვს ხელი აწიოს! ნუ თუ ბლენდერი არა, რავი, ან დანით დაჭერით, ან ციბრუტივით იტრიალეთ თქვენ თვითონ, ან რავი, რამენაირად მოახერხეთ. აი ასე ვქენი: არაჟანი ჩავასხი ბლენდერში, ჩავაყარე ცოტა გამხმარი პიტნა, რამდენიმე ფოთოლი რეჰანი, წიწაკა და ნიორი. ავთქვიფე და მერე ეს მასა მოვასხი მთლიანად ტაფაში ბოსტნეულს.

აუ საოცრება გამოვიდა!!! ნუ ცოტა მარილი კი დამავიწყდა მართალია, მაგრამ რა უჭირს, თეფშზევე მოიყარეთ! :))))))

ბონ აპეტიტ!!

GIPA Feedback :P

2011-06-09T19:29:00.000+04:00

ზუსტად ორი წლის წინ საგამოცდო ციებ-ცხელება მქონდა. თსუ-ს ვამთავრებდი, დიპლომს ვამზადებდი, + ვმუშაობდი და ჯიპაში ჩასაბარებლად ვემზადებოდი.

გასაუბრებაზე რამდენიმე რაღაც დამამახსოვრდა:

1. ნინო დანელიამ რომ მკითხა სულ ბოლოს, წიგნებს თუ კითხულობო და ვეღარ გამაჩერეს იმდენი ვილაპარაკე, არადა უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი. :))))

2. ქეშელას ყვითელი თავი. მკითხა, ჯიპას რომ დაამთავრებ, შენი იდეალური სამსახური რა გინდა რომ იყოსო და იქაც ფრთები გავშალე.

3. კითხვა, რომელიც აღარ მახსოვს ვინ დამისვა: რატომ აბარებ ქართულენოვან სექტორზეო და გამეცინა, აბა საქართველოში ინგლისურად სწავლა მეზარება-მეთქი. :)))))))) (არადა, კიდევ კარგი ქართულენოვანზე ჩავაბარე, ბევრი საინტერესო საგანი გავიარე).

მერე ორშაბათს მივედით ჯიპაში მე, ანი და ზურა. მე ანის გვარი მეცა ეგრევე თვალში, ანის კიდევ _ ჩემი. მაგრად ავირიეთ. ზურა უცებ ვერ დავინახეთ სიაში, მერე დავმშვიდდით, ინგლისურენოვანი ჯგუფის სია მაშინ ჯერ არ იყო გამოკრული.

აჟიტირებულები წამოვედით თსუ-ში. გამოცდა უნდა გვეწერა და ისეთი გახარებულები ვიყავით, ჯერ ნახევარი საათი დავაგვიანეთ და მერე რა დავწერეთ, კაცმა არ იცის.

ჰოდა, ჩემი აზრით, სანამ მიგიღებენ, რომ გეკითხებიან რატომ აბარებო, როცა ამთავრებ, მაშინაც უნდა მოგიწყონ გასაუბრების მსგავსი რაღაც, Feedback-ივით, რა მოგეწონა, რა არ მოგეწონა, რას შეცვლიდი და ა.შ.

ხოდა აი ჩემი Feedback-იც, სანამ ვინმე მომიწყობდეს:

1. ორი საგანი არ მომეწონა ჯიპაში სწავლისას. ეს იყო ჯანდაცვის გაშუქება და პიარის საფუძვლები. ვთვლი, რომ ამას გავივლიდი თუ არ გავივლიდი, ნამდვილად არაფერი არც დამაკლდებოდა და არც შემომემატა.

2. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ტელერეპორტინგის კლასი. ეს სამი კვირა ყველაზე დაძაბული, ყველაზე ნერვიული, სტრესული, ჯანდაბა კვირები იყო მთელი ამ ორი წლის განმავლობაში, რომელიც ყველაზე მაგრად მახსენდება. რა დამავიწყებს იმ საღამოს, როცა მე, ბერომ, ელბაქამ, მგონი ლევანმა და რომამაც ფული რომ შევაგროვეთ, სულ 5 ლარი გამოგვივიდა. იმითი კილკა და შავი პური ვიყიდეთ და ჯიპას აუდიტორიაში ვივახშმეთ. :)))))))

3. კიდევ გუგას კლასი მახსენდება ძალიან სახალისოდ. მაშინ ქეთინო დეიდას რეიტინგი ჰქონდაააა, აფსუს რა ქალი იყო! :))

4. რადიოს პერიოდი მახსენდება ძალიან კარგად. სტრესიც, ჩხუბიც, საინტერესო რესპონდენტები, პირდაპირი ეთერები, ჟორას მაიმუნობები, ჩვენი წესები, რომელიც ნიუს-რუმში დიდის ამბით გვეკიდა, თათბირები, ნატალიას სუნამოს სურნელი, ხელფასის აღების დღე!:))) და პირველი ხელფასი 1-ელ აპრილს :))) ძალიან მაგარი გამოცდილება იყო.

5. კიდევ ჩვენი პრეზენტაციები. როცა ჩვენი ჯგუფი ელბაქას, ცინცაძეს, გვანცას და ყანჩელს ვეჯიბრებოდით. მაგარი იყო. ხომ იცით, კონკურენციის შედეგი რომ კარგი პროდუქტია ხოლმე, ისე გვემართებოდა ჩვენც. ერთმანეთის შეჯიბრში ორივე ჯგუფს სახალისო პრეზენტაციები გამოგვდიოდა.

6. ჩვენი კუნძი Group-ის ბანერი, რომელიც რატომღაც სადღაც გააქრეს, არადა მთელი ერთი წლის ისტორია ზედაა! :O

7. ჯიპას კაფე, სადაც ვალი მთელ ჯგუფს გვქონდა თუ არ გვქონდა, გვანცა დეიდა მაინც ზედმეტს გვაწერდა :D

8. ყველაზე ხმაურიანი ჯგუფის სტატუსი _ აუდიტორიაში დაწყებული კამათი კაფეში ხშირად გრძელდებოდა და ის მაგიდა, რომელთანაც ჩვენ ვისხედით, ყველაზე ხმაურიანი იყო.

9. მანავიიი!! :))))))))))) აუ რა მაგარი იყოოო!! :)))))))))

10. ჩემი დაბადების დღე _ როცა ბავშვებმა სიურპრიზი მომიწყვეს და კაფეში ტორტი დამახვედრეს! აუ როგორ მიყვარხართ ბავშვებოოო!!! :*:*:*

ჰოდა აი ასე რა. ერთი საგანიღა დაგვრჩა, გოგიჩაიშვილის. სანამ არ დამთავრდება, იქამდე რა ვთქვა,კარგი იყო თუ ცუდი. ნორმალური იყო, თუმცა ისეთი დასამახსოვრებელიც ვერა, როგორც სხვა კლასები. თუმცა ბევრი რამე ვისწავლე მე პირადად.

25-ში დიპლომების ჩაბარება გვიწევს. აი ასეა, ცოტა ხანში მაგისტრები გავხდებით. :))

"თუ არ მოგწონვარ გაიხედე" (c) ...

2011-05-30T22:21:00.000+04:00

როცა ჩემი გარშემომყოფები ჩემდამი რწმენას და ნდობას კარგავენ, ძალაუნებურად საკუთარი თავი მეც გადასაგდები და უვარგისი მგონია. არც მე მჯერა საკუთარი თავის და მგონია რომ ვიტყუები.
ათასჯერ მაინც მითქვამს, რომ ვინც თავს იმართლებს, დამნაშავეც სწორედ ისაა. ისიც მითქვამს, რომ მე არ უნდა მჭირდებოდეს დამნაშავეების ძიება, ეს მარტივი ადამიანების საქმეა და არა ჩემი.

ურთიერთობებით მანიპულირება მიყვარს. მომწონს, როცა უკანასკნელ ზღვარს უკვე მკაფიოდ ვხედავ, რის მერეც ჩემი და რომელიმე ადამიანის ურთიერთობა ვეღარ გაგრძელდება. ერთგვარი ადრენალინია. მთელი ხმაურით დანგრეულ ურთიერთობებს ჩემსავით კარგად მგონი ვერავინ აღადგენს. შემიძლია, რომ ურთიერთობა სუფთა ფურცლით დავიწყო და სხვასაც შევაძლებინო იგივე.

მაინტერესებს, ასეთი არანორმალური რამეებით მარტო მე ვერთობი, თუ ჩემ გვერდით კიდევ რისკავს მეგობრობას და სიყვარულს ვინმე. და თუ ასეთი ვინმე გამოჩნდებოდა, როგორი იქნებოდა ჩვენი ერთად ცხოვრება, საინტერესოა.

არასოდეს არ მაქვს რომელიმე ჯგუფის მიმართ მიკუთვნებულობის გრძნობა. როცა მეგობრებში ვარ, ყოველთვის ვამბობ, "თქვენ"-ს და არა "ჩვენ"-ს, იმიტომ რომ საკუთარ თავს მინდა თუ არ მინდა, განყენებულად და მარტოდ აღვიქვამ. ალბათ ზედმეტი იქნება იმის თქმა, რომ იგივე მომდის სამსახურში, სასწავლებელში და ა.შ. ნებისმიერ ჯგუფში.

არ ვიცი ეს რისი ბრალია, 4-ჯერ გამოცვლილი კლასის და საცხოვრებელი მისამართის, თუ რისი. ფაქტია, რომ არც ერთგან არ ვგრძნობ, რომ იქ "ჩემია", "ჩემნაირები" ცხოვრობენ, "ჩემნაირად" იქცევიან...

და როდესაც ჩემს არეულ-დარეულ ხასიათს ვერ უძლებენ, მერე მაბრალებენ, რომ ცინიკოსი, ქარაფშუტა და ზედაპირული ვარ. რა ვქნა, ზედაპირული ადამიანები ისევ ზედაპირულად ცდილობენ ჩემს გაგებას. აბა ვინ მოიფიქრებს, რომ მე ასე ვთამაშობ.

1968 > / = ?

2011-05-28T23:31:00.000+04:00

მე არც დუჩკე მაინტერესებს, არც _ მეინჰოფი. რამდენიმე დღეა ჩემი მეგობრების პოსტებს ვკითხულობ. ყველა მეტნაკლებად 1968 წელს უტრიალებს. ზოგი ამბობს, რომ არაა საჭირო ყველაფრის კოპირება, ზოგი კი ყველაში შესაძლო ულრიკეს ეძებს. (სხვათა შორის, ერთი ულრიკე მეც მყავს ფეისბუქზე მეგობრებში).

არც მე ვარ გამონაკლისი. შეუძლებელია დღეს ძლივს გამოღვიძებულ ახალგაზრდებს შეხედო და უნებურად ეს თარიღი არ გაგახსენდეს. (ამ ბოლო დროს 1984-ვით რომ მეორდება ტვინში და სოციალურ ქსელებზე დაპროგრამებულივით).

სულ იმას ვიმეორებ, რომ ჩვენი საერთო პრობლემა განათლების დაბალი დონე და გაპროტესტების ფორმების უცოდინრობაა. რომ ყველა პროტესტი "მიშა წადი"-მდე არ უნდა მიდიოდეს და სადაც 2 კაცზე მეტი შეგროვდება, იქ ოპოზიციონერი არ უნდა მირბოდეს ხელში ტრანსფარანტით.

მგონი ჩემს წარმოდგენებს და სტერეოტიპებს ჩვენზევე უნდა გადავხედო. დღეს მე ბევრი ახალგაზრდა ვნახე რუსთაველზე შეკრებილი. არც ერთი პოლიტიკოსი (თუ არ ჩავთვლით ირაკლი ალასანიას, რომელიც იქვე ვიღაცას გაცხარებით ეკამათებოდა რაღაცაზე) და არც ერთი მღვდელი მე იქ არ დამინახავს. არც საქართველოს დროშას აფრიალებდნენ. აი ასე უბრალოდ, ყველანაირი რუპორიანი ურაპატრიოტი პოლიტიკოსის გარეშე შევძელით შეკრება.

ჯერ 19 აპრილის აქცია, მერე გუშინდელი დღე, ბოლოს დღეს... აქა-იქ შეუკრავი პროტესტი, ნელ-ნელა ერთად უნდა შეგროვდეს. სულ უფროდაუფრო მეტ თანატოლს ვხედავ აქციებზე. ეს არაორგანიზებული და სპონტანური პროტესტი უფრო გულწრფელი და ძლიერი მეჩვენება, ვიდრე 3-თვიანი კარგად გააზრებული და დაგეგმილი, კარდაკარშემოვლილი დემონსტრაციები. ალბათ იმიტომ, რომ მიტინგებზე კარგად გამობრძმედილი, რუსთაველნატკეპნი ხალხი უფრო ნაკლები ჩანდა. ან არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ ახალგაზრდებს საკმარისზე მეტად დაგვასხეს თავზე და გამოვიღვიძეთ.

მოკლედ, ფაქტია, რომ გამოღვიძება გვეტყობა. თუმცა სად წაგვიყვანს ეს პროტესტი? არ მინდა, რომ 90-იანების იმედგაცრუება განმეორდეს. ალბათ ამის ჩემნაირად ბევრს ეშინია.

იმედია ამ 20 წელიწადში ემოციურობიდან ცოტათი მაინც რაციონალიზმისკენ გადავინაცვლეთ, იმედია ჩვენი მოთხოვნები წლებთან ერთად უფრო კონკრეტდება და მატერიალურს უახლოვდება და არ რჩება "გაბრწყინებულ ივერიად" და "სამოთხე აფხაზეთის დაბრუნებად". იმედია, რომ ჩვენი პატრიოტიზმი ცარიელი მიწის სიყვარულიდან ხალხის სიყვარულამდე შეიცვალა. იმედია, 20 წელი ფანატიზმამდე გადასული რწმენა რელიგიის რაციონალურად გააზრებამდე გავზარდეთ და ღმერთს წვერებიან მოხუც კაცად აღარ აღვიქვამთ, რომელიც ჩვენი ნებით გამოვკეტეთ ცაში და რატომღაც ილია მეორეს დავამსგავსეთ გარეგნობით. (ბავშვობაში რატომღაც ეგრე მეგონა). იმედია 20 წელი კარგად გადავხარშეთ წარსული და ახლა მზად ვართ, რომ მომავალი ამ საფუძველზე ავაშენოთ.

მოკლედ ძალიან პათეტიკური ვარ. როგორც ერთი ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ასტატუსებს, დღეს მთელი საქართველო ეკრანების წინაა გაერთიანებული, ყველაზე ძვირადღირებული მატჩის საყურებლად მსოფლიოს სპორტის ისტორიაში. წავედი, მეც გავერთიანდე.

როგორი უნდა იყოს იდეალური სამსახური?

2011-05-27T23:51:00.000+04:00

ოთხშაბათს 2 წლიანი ლოდინის შემდეგ როგორც იქნა ნანატრი და უკვე მითიური საგანი, მედიამენეჯმენტი დაგვეწყო. დათო გოგიჩაიშვილმა, რომელიც ამ საგანს გვიკითხავს, სილაბუსი გაგვაცნო და მოსალოდნელ დავალებებზეც პირველივე ლექციაზე გვესაუბრა. ერთ-ერთი ლექციის თემა არის როგორ ვიშოვოთ სამსახური/როგორ დავწეროთ სამოტივაციო წერილი/როგორ მოვიქცეთ გასაუბრებაზე. ამ ლექციაზე ერთ-ერთი დავალება იქნება ის, რომ ჩვენი იდეალური სამსახური უნდა აღვწეროთ როგორი იქნება.

ნუ, ამ დავალებას დავწერ ოდესმე, (ნუ სტანდარტები ალბათ მეტნაკლებად ყველასი ერთნაირი იქნება) მაგრამ მე შევეცდები უფრო კონკრეტული ვიყო და ყველაზე ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებიც გავითვალისწინო:

ე.ი. იმ ოფისში, სადაც ოდესმე ვიმუშავებ, უნდა იყოს:

1. იდეალური ტემპერატურა (ზამთარში _ თბილი, ზაფხულში _ გრილი)
2. 10-ზე ნაკლები თანამშრომელი ერთ ოთახში (10-იც ბარდაგია უკვე)
3. სასურველია საკმარისი რაოდენობის ნაუშნიკი (ვინიცობაა, თუ ვინმე ვერ ძლებს მუსიკის გარეშე)
4. არ იყოს დაბლოკილი არც ერთი ვებ-გვერდი (ფეისბუქზე ფერმის სათამაშოდ ოფისში არავინ შედის, წესით)
5. კვება ოფისის ახლომახლო უნდა იყოს უზრუნველყოფილი!!!!! (სწრაფად, იაფად, ხარისხიანად, გემრიელად) (ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი პუნქტია)
6. თუ საქმეს 6 საათამდეც მორჩება ვინმე, შეეძლოს, რომ 6-მდე ტყუილად არ იყურყუტოს
7. ოპტიმალური მდებარეობა _ ერთადერთი მარშუტკა არ უნდა მიდიოდეს მარტო იმ ადგილამდე, სასურველია ტრანსპორტის ვარიაცაი (მაგ. მეტრო, ავტობუსი)
8. იუმორის გრძნობა (უკომენტაროდ)
9. ნორმალური ინტერნეტი
10. შაბათ-კვირას სრული დასვენება და იზოლაცია

ღმერთო ჩემო, რა მნიშვნელოვანია ცხოვრება უმნიშვნელო დეტალებით! :))))

ჰომოფობიის, ქსენოფობიის და ამ თემებზე გამართული შეხვედრების პასუხად

2011-05-18T21:45:00.000+04:00

ამ ბოლო დროს ისეთი სიხშირით აღარ დავდივარ სხვადასხვა დისკუსიებზე, ფილმების ჩვენებებზე და ა.შ. თემატიკა არ შეცვლილა, არც დამსწრე საზოგადოება. უკვე ყველას ვცნობ, სახეზე მაინც. იმ ხალხის აზრსაც მეტნაკლებად პატივს ვცემ, ვინც ძირითადად ყველაზე მეტს აქტიურობს ხოლმე ასეთი ტიპის შეხვედრებზე.

მაგრამ როგორც წესი ასეთი შეხვედრებიდან ყველაზე ადრე ალბათ მე და ჩემი მეგობრები გამოვდივართ. იმიტომ, რომ ჩვენ გვბეზრდება ერთი და იგივე ადგილის ტკეპნა: გასაგებია ადამიანის უფლებები, გასაგებია, რომ ადამიანი თავისი იდეებით, შრომისმოყვარეობით, შემოქმედებით, ხასიათით ფასობს და არა რასის, წარმომავლობის, ეთნიკურობის, მრწამსის და სექსუალური ორიენტაციის მიხედვით. ამაზე იქ აღარავინ დაობს.

იგივე ეხება თუნდაც ამ პოსტს და თუნდაც იმ მრავალრიცხოვან პოსტებს თუ სტატიებს, რომელიც ამ თემაზე იწერება: ასეთი მასალების მკითხველიც სწორედ ე.წ. "ფეისბუქ-ელიტაა", რომელმაც აღარ იცის თავისი ლიბერალიზმი სად წაიღოს.

მახსოვს, როცა ჯიპაში პირველ კურსზე ვიყავი, ჩემი თანამოაზრე ერთი ჩემი საუკეთესო მეგობარი (ზურა არა, ანი!) და ერთი-ორი ჩემი ჯგუფელი იყო, რომლებიც ადამიანის არჩევანის თავისუფლებას ყველაზე წინ აყენებდნენ. ორი წელი გავიდა და მთელი ჯგუფი უკვე მეტნაკლებად ერთ აზრზე დავდექით.

ასე მოხდა ამ ერთ დიდ აუდიტორიაშიც, რომელიც არც ერთ შეხვედრას არ აკლდება: ჩვენ ვდაობთ დეტალებზე, ვეკიდებით ერთმანეთს სიტყვებში, კადრებში, გემოვნებაში, მაგრამ რეალურად, რაზეც ვიკრიბებით, იმაზე დისკუსია უკვე აღარაა საჭირო. ამ აუდიტორიისთვის, ანუ მაქსიმუმ 150-200 კაცისთვის, უკვე ზედმეტიცაა იმის შეხსენება, რომ ეთნიკურობა, რასა და ა.შ. მეორეხარისხოვანი დეტალებია და რომ სწორედ უმცირესობები ქმნიან მრავალფეროვნებას. მრავალფეროვნება კიდევ ამ სამყაროს მთავარი საჩუქარია.

ადამიანის არჩევანის თავისუფლება ვახსენე და მგონი ჩემს თავთან წინააღმდეგობაში მოვალ, თუ ვიტყვი, რომ ადამიანისვე ნებაა რას აირჩევს, ცეცხლით და მახვილით დაუპირისპირდება "ანტიქრისტიან ლიბერალებს" თუ ერთი-ორ წიგნს გადაფურცლავს და მიხვდება, რომ სამყარო უბრალოა და მშვენიერი. (არადა, როგორ გინდა ასეთი ტიპები გვერდით მშვიდად აიტანო?:))))) )

ეს ბოლო წინადადება ხუმრობით, თორემ ისე, ჩემი აზრით, პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ზედმეტად ბევრი თავისუფალი დრო გვაქვს ერთმანეთის პირად ცხოვრებაში საჩხრეკად.

აი, მაგალითად, დედაჩემს კი, ერთი სული აქვს, როდის მოიცლის, როდის დაისვენებს და საერთოდ არ აინტერესებს ვის რა პრობლემები აქვს. ტელევიზორს განტვირთვის მიზნით უყურებს, აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს და ინტერნეტ-მედიითაც გადასარევად სარგებლობს. ჩემი მეგობრების პოსტებსაც ხშირად პირველი ის კითხულობს ხოლმე.

დედაჩემი, მოკლედ რომ ვთქვათ, არის საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, რომელიც მუშაობს, დაკავებულია და სხვისი პირადი ცხოვრებისთვის ნამდვილად არ სცხელა. ამავე დროს "პროფილსაც" უყურებს და "ნანუკას შოუსაც", თუმცა არანაკლები ინტერესით კითხულობს "ლიბერალის", "ცხელი შოკოლადის", რადიო "თავისუფლების" სტატიებს და ბლოგებს, ხანდახან "წითელ ზონასაც" შეავლებს თვალს, თუ თემა მოეწონა. რაც მთავარია, თვლის, რომ ყველამ ისე უნდა იცხოვროს, როგორც სურს და საკუთარ თავისუფლებაზე პასუხისმგებლობაც თვითონ აიღოს.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანებს საქმე აკლიათ. უსაქმური ყოველდღიურობა აძლევს მათ საშუალებას, რომ ისეთ რამეებზე იფიქრონ და ილაპარაკონ, რაც მათი საქმე არაა. მედიაც უფრო მეტად აღაგზნებს ასეთ ხალხს საჭორაოდ: იხსნება და იხსნება ახალ-ახალი შოუები, სადაც ცნობილი ადამიანები ყვებიან, მაგალითად, როდის ჰქონდათ ბოლოს სექსი. ნუ, თურმე 2 დღის წინ. ამავე დროს კი, ასეთი შოუების მაყურებელთა უმრავლესობას, მაგალითად, ჟურნალ "ლიბერალში" გადახდილი 2 ლარი გადაყრილად ეჩვენება.

ჰოდა, ჩემი აზრით, ამდენ უკვე უაზრობაში გადასულ შეხვედრას, მგონი ჯობია სამსახურის შოვნა ვცადოთ, დანარჩენი თავისუფალი დრო კი საყვარელ ადამიანებს და სამყაროს შეცნობას დავუთმოთ.

მე მგონი ასე აჯობებს.

P.S. რა ვქნა, მეც ბოლო დროს გავრცელებული მოდის პონტში სათაურში ერთხელ მაინც ვახსენო სიტყვა "სექსი" თუ ისედაც შემოვა ნეტა ვინმე? :D

ღირებულებები და ისტორიები

2011-05-03T23:11:00.000+04:00

ერთხელ ერთ ფრაზას მოვკარი ყური, რატომღაც მახსოვს რომ ან ოთარ იოსელიანმა თქვა, ან _ მერაბ მამარდაშვილმა. ეს ფრაზა დაახლოებით ასე ჟღერდა, რომ ადამიანებმა დღევანდელობაში დაკარგეს ფიქრის, ანალიზის და განსჯის სურვილი და ერთმანეთს ამბებს უყვებიანო.

ადამიანებმა არ ვიცი, მაგრამ დღევანდელმა მედიამ ნამდვილად დაკარგა. ყველა გადაცემაში მხოლოდ ამბებს ყვებიან. ამბებია ანალიტიკურ პროგრამებში, გასართობ თოქ-შოუებში, საინფორმაციო გამოშვებებში. ეს ისტორიები დღეში მილიონი ხდება და განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი შეიძლება გახდეს არა იმიტომ, რომ ეს ფაქტი რომელიმე კონკრეტულ ოჯახს/პოლიტიკოსს/ვარსკვლავს და ა.შ. შეემთხვა.

ალბათ განსაკუთრებულს და ახალს ვერაფერს აღმოვაჩენ, თუ ვიტყვი, რომ ყველა მოვლენა თავისი კონტექსტითაა საინტერესო და არა იმით, თუ ვის შეემთხვა, რამდენი მოკვდა, რამდენს სახელი გაუტყდა, რამდენი გაგიჟდა და გადაირია და ა.შ.

იმდღეს "სპეციალური რეპორტაჟის" ანონსს მოვკარი ყური: რაღაც კრიმინალური ისტორია შემთხვევია ერთ ოჯახს. გასაგებია, რომ კრიმინალი საშინელებაა და ყველა ადამიანი ცოდოა ამისთვის, დამნაშავეებიც უნდა დაისაჯონ, მაგრამ ვერ ვხვდები რა საჭიროა ყოველი ასეთი ინფორმაციის გამოქვეყნება და მით უმეტეს, მთელი ანალიტიკური გადაცემის მისთვის მიძღვნა?

ასეთივე ისტორიებს თხზავენ და ყვებიან გასართობ შოუებში. ხელოვნურად ქმნიან ვარსკვლავებს და მერე ეს ვარსკვლავები თავისსავე კონცერტებზე და გადაცემებში გამოჰყავთ ხალხს რომ არ დაავიწყონ. რიგითი ადამიანებისგან კიჩები გამოყავთ. კიჩები კი საქართველოში ყველაზე იაფად და სწრაფად მზადდება: საკმარისია, კლასიკური გულისამაჩუყებელი წარსული, პატრიოტული სიმღერა, თვალზე ცრემლმომდგარი ჟიური და ფეხზე წამომდგარი და მრავალმნიშვნელოვნად გაჩუმებული მაყურებელი. მერე თუ გინდა ხაჭაპური ჭამე მოსაცდელში, თუ გინდა _ საზამთრო.

ისტორიების მოყოლა მეორდება საინფორმაციო გამოშვებებში. რომელი პოლიტიკოსი რომელს შეხვდა, ვინ რა თქვა, მოკლედ ჩვეულებრივი საინფორმაციო ბუკლეტი, ყოველდღიური რუტინა, პროტოკოლური ნიუსი _ რაც გინდათ დაარქვით. არ მაინტერესებს და მომკალი დღეს ჩემი პრეზიდენტი ვის შეხვდა, ან რომელი მინისტრის მოადგილე მოხსნეს. სამაგიეროდ მაინტერესებს რა კანონპროექტი შედის უახლოეს მომავალში ძალაში, ვინ უჭერს მხარს, ვისი იდეაა და კონკრეტულ საშუალო სტატისტიკურ ოჯახზე ეს კანონი როგორ აისახება, რომ უფრო კარგად დავიდეს ჩემს საშუალო სტატისტიკურ ტვინამდე ეს ამბავი.

ასევე მომკალით და არ მაინტერესებს დღეს რომელი სკოლის მოზარდი მოკლეს ქუჩური გარჩევით, რომელი გააუპატიურეს, სად რომელი მაღაზია გახსნეს და სად _ დახურეს, ვის როგორი სენტიმენტალური წარსული აქვს, ვის სამშობლო უყვარს და ვის _ ამერიკა (:D) და ა.შ. სამაგიეროდ, დასვით ვინმე საქმის მცოდნე, გამოკითხეთ ხალხი, მოაწყეთ დიდი და ცხელი დისკუსიები, დასახეთ პრობლემების გადაჭრის გზები, სულ ცოტათი მიგვანიშნეთ მაინც და ჩვენ თვითონ მივალთ რაღაც დასკვნებამდე.

არა მგონია ასეთი ნიუსის კეთებას რომელიმე არხის მეპატრონე "უშლიდეს" ჟურნალისტს. რა ვქნა, მართლა არ მგონია. რატომღაც იმის უფრო მჯერა, რომ ჟურნალისტები ვართ ძალიან გაზარმაცებულები და ყველა ივენთზე პრეს-რელიზს ვეძებთ, პიარშიკი მთავარი წყარო გვგონია და თავადაც ვერ ვხვდებით, როგორ გვიდგენს დღის წესრიგს ერთი რიგითი PR-მენეჯერი, სავარაუდოდ, ისიც ყოფილი ჟურნალისტი. საშინელებაა ის, რომ დღის ყველა მთავარი ამბავი ცუდად გადაკეთებული პრეს-რელიზია, შემდგარი "ივენთი", გვერდზე ჩაწერილი "ექსკლუზივებით". პრობლემები არ უნდა იქცეოდეს ივენთებად, საკადრო ტექსტისთვის პრეს-რელიზს არ უნდა ეჭრებოდეს მხოლოდ თარიღის და ჩატარების ადგილის პუნქტები.

პრეს-რელიზებში არ წერია პრობლემის წარმოშობის მიზეზები, სიღრმისეული კვლევები, ყველა მხარის დეტალური ანალიზი, ბალანსირებული კვლევა, არგუმენტები. არც ექსპერტულ შეფასებას დაგიწერს ვინმე ერთ ქაღალდზე. ღირებულებების საკვლევად ლაპარაკია საჭირო, ცოცხალი საუბარი, დისკუსია, ბევრი ხმა, გადაწყვეტილებების მიღება და რაღაც გეგმის დასახვა. ჩვენ კი ერთმანეთს ისტორიებს ვუყვებით.

is this revolution..?

2011-04-15T21:54:00.000+04:00

წესად მექცა, რომ რამდენიმე თვიანი სტაბილურობის შემდეგ, ტვინში არეულობა უნდა მეწყებოდეს, რაღაცებს ვაფასებდე, ვირეცხავდე, ახალს ვიღებდე, ძველს ვიშორებდე, ჩემს თავს გავურბოდე და ახალ მე-ს ვეძებდე. ყველა ასე ხართ?

თავს "დოგვილის" პერსონაჟი, გრეისი მგონია. თითქოს სანამ გამართლებას და შვებას მივაღწევდე, იქამდე ყველამ რაღაც უნდა დამიშავოს და დავუშავო. ან ბოლომდე თავი დავხარო და come what may, ყველამ ის ქნას, რაც უნდა. მე კი ბოლომდე ვითმინო, სანამ მამაჩემი მოვა და გადამარჩენდეს. (ლარს ფონ ტრიერის სიმბოლოებზე ლაპარაკი სულაც არ მინდა და არც გამომივა).

ბევრი ცუდი რამ გავაკეთე ამ ერთ წელიწადში, რაც ალბათ ცხოვრების ბოლომდე მემახსოვრება. იმდღეს სერგიმ მითხრა, რომ პეტრე სასწორი იყო. მგონი პეტრესავით მამლის ყივილამდე სამჯერ იესოს გაცემა მეც მარადიულად უნდა ვიგლოვო.

ნუ ფოტოები მაქვს, ტყუილია:))

ნეტა სუყველა ისევე განიცდის ცუდ საქციელს, როგორც მე? ხშირად ვეწინააღმდეგები ჩემს თავს. ცუდ რამეებს ვაკეთებ და მგონი იმაზე მეტად განვიცდი, ვიდრე ის, ვისაც რაღაც დავუშავე. მგონია, რომ სალომ ყველაფერი სწორი მითხრა. ალბათ იმიტომ, რომ ის არაა ჩემი მეგობარი და ყველაფერს ისე მომახლის, თვალსაც რომ არ დაახამხამებს. ხანდახან ძალიან საჭიროა ასეთი ადამიანები, სილის შემოკვრასავით, რომ გამოგაფხიზლოს და იმ გზიდან მოგაბრუნოს, რომელიც ყველაზე სწორი გგონია და ამ დროს ჯოჯოხეთში თუ არა, არც უკეთეს ადგილას მიგიყვანს.

ტვინში, მაინც ბევრი აზრი მერევა. ასეთ მომენტებში, სულ ვამბობ, რომ არასოდეს აღარ ვენდობი ბოლომდე არავის, მაგრამ დრო გადის, წყენა მავიწყდება, სიტუაცია სტაბილური ხდება და მეც ვიწყებ ადამიანების ხელახლა შეყვარებას უგონოდ და მათ ბრმად მინდობას. ცხელ გულზე წამოსროლილ სიტყვებს კი აქა-იქ რამდენიმე სწერვულად ნათქვამი თუ მახსენებს ხოლმე.

ერთადერთმა ადამიანმა გაიგო, რატომ დავშორდი მთვარეს. "შენ გაიზარდე და ის ვერ დაგეწია, არა?" მკითხა. როგორ შეიძლება უცხო ადამიანები აბსოლუტურად ხმის ამოუღებლად ხვდებოდნენ როგორი ხარ, რას განიცდი, რა გიყვარს და როგორ იზრდები? და როგორ შეიძლება ამას უახლოესი ადამიანები ვერ ხვდებოდნენ?

ახლა ისევ გზაჯვარედინები მელანდება. როგორც წესი, ბევრი არჩევანი მაქვს გასაკეთებელი. გული მწყდება, რომ აღარ ვარ ისეთი, როგორიც ვიყავი. კარგია, როცა არც ეჭვიანი ხარ, ყველას ენდობი, მერე რა რომ ამ ნდობით ბევრი სარგებლობს, საბოლოო ჯამში, გულში ეკლებად მაინც არ გრჩება შენი სიავე.

ცუდია, რომ ამ გზაჯვარედინებში, ხანდახან ადამიანებიც გამოერევიან ხოლმე. მე ერთხელ უკვე დავკარგე საყვარელი მეგობრები ჩემი შეცვლის გამო და მეორეჯერ ამის გაკეთების მეშინია. თანაც, დღეს არც ერთი ადამიანი აღარ მიღირს დაკარგვად, რომელიც ახლა ჩემ გვერდზეა. ვფიქრობ, რომ ადამიანის სიმდიდრე მეგობრებია და ვერც ერთი ფეშენებელური სასტუმრო, ლამაზი კაბები და ბრჭყვიალა სამკაულები ვერ შეცვლის ამას.

და იმედია, რომ ჩემს მეგობრებსაც არ უღირთ ჩემი დაკარგვა. ზოგს მოქმედება და შეცდომის დაშვება ჭირდება, რომ ჭეშმარიტებას მიაგნოს, ზოგი ამას უმოქმედოდ და თითის გაუნძრევლადაც გადასარევად ხვდება. მე ბევრი შეცდომის დაშვება დამჭირდა იმისთვის, რომ ჩემს თავში ბევრი რამე აღმომეჩინა, რაც მჭირდება.

აპრილი on my mind

2011-04-03T02:33:00.000+04:00

გვერდით ყველაფერი მაქვს რაც მჭირდება. მოიცა, გადავხედო: ერთი ჭიქა ცოტა ლუდით, რამდენიმე მარილიანი ჩხირი, ლეპტოპი, (უი, მუსიკა უნდა ჩავრთო!) ახალი პოსტის ფანჯარა, ორი ცალი ფურცელი "კი" და "არა"–თი და მე. ნუ წესით ნორმალური პოსტი უნდა გამოვიდეს, ისეთი, მინიმუმ მე და მაქსიმუმ ჩემი 22 follower-ი რომ წავიკითხავთ, ისეთი.

ჰო, ახლა მეკითხება ჩემი ერთი მომდურებული მეგობარი, რატომ სვამო. რა უნდა ვუპასუხო? ერთი ჭიქა ლუდი რა სასმელია–თქო? ღამე კარგად რომ დამეძინოს თუ გავლოთდი და ვერ შევამჩნიე–თქო? :S

მოკლედ, who cares. დღეს რაღაც კონცერტზე ვიყავი. კარგზე რა, კი გავერთეთ. კორკოტა მღეროდა. მანამდე ვიღაცებმა იმღერეს. კაი იყო. მერე ბილიარდიც ვითამაშეთ. ჩემი სასწაულებრივი თამაში არ გენახოთ, საოცრებებს ჩავდივარ:))

იმდღეს ბუტკაში ჩავედი, სემიჩკა უნდა მეყიდა. გვერდით ერთი მოხუცი ქალი იდგა, მათხოვარი. სადღაც იყურებოდა და კანკალებდა. ცოტა ცრიდა და ციოდა. ხურდებით მქონდა ლარი და ერთი საათი ვიფიქრე სემიჩკა მეყიდა თუ იმ ქალისთვის მიმეცა. მერე სემიჩკა ვიყიდე სულ და ერთი 5–თეთრიანიც კი არ დამიტოვებია, რომ იმისთვის მიმეცა. ძალიან კი შემეშინდა. რატომღაც მეგონა, რომ ის მათხოვარი ღმერთი იყო, მე კიდე ასეთი უნიკალური შანსი გავმაზე. მერე ეს ამბავი ჩემს მეგობარს მოვუყევი, იმან კიდევ, რა თქმა უნდა, დამცინა. სხვას მეც დავცინებდი, იმას რას ვერჩი. რამდენი მათხოვრისთვის არ მიმიცია ხურდა და რამდენ ეკლესიასთან არ გადამიწერია პირჯვარი, რამდენი მათხოვრისთვის ამირიდებია თვალი, მაგრამ ასეთი რამე არასოდეს დამმართნია. სახლისკენ რომ ავდიოდი, ვფიქრობდი, ჩამოვუტან ფულს მეთქი, მაგრამ ეგეც დამეზარა. მოკლედ, რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო ვკარგავ სიკეთის კეთების სურვილსაც და შესაძლებლობებსაც. ალბათ, როცა მოვხუცდები, ჩემზე ავი და ბოროტი არავინ იქნება. კუდიც რომ გამომეზარდოს, მაგარი სანახავი ვიქნები.

იმდღეს "ამერიკული ზღაპრები" დავამთავრე. ისე მომეწონა, რომ ტურაშვილს ფეისბუქზე წერილიც კი მივწერე. რამდენი ისეთი მწერლის წიგნი წამიკითხავს, ვინც ცოცხალია და სავარაუდოდ, სოციალურ ქსელებსაც იყენებს, მაგრამ არავისთვის მიმიწერია.

ღმერთი, როცა არ ველოდები, მაშინ მეცხადება ხოლმე.
სიკვდილი ასე ახლოს ჩემთან ჯერ არასდროს ყოფილა. პირველად გავიგე, რა ხდება მეგობრის დაკარგვის დროს და რას ნიშნავს დაკრძალვა.
ბევრი რამე და ვინმე იმდენად ახლობელია ჩემთვის, რომ მის დაკარგვას ვერ ვეგუები.
თუ 19–მდე პროექტს არ დავწერთ, ამ სამსახურის შანსიც დაიკარგება.
ლოგინში ყოველღამე gossip girl-ის სერიებს ვუყურებ. ვამოწმებ, რამდენად ჰგავს ჩემი ცხოვრება მანჰეტენელი თანატოლებისას.
გიტარაზე დაკვრა მგონი სულ დამავიწყდა.
მგონი ისევ ავურიე.

America, I've given you all, now I'm nothing!

women from conflict-zone

2011-03-08T22:20:00.000+04:00

გასაოცარი პროფესია ავირჩიე. ერთ დღეს სად ვარ, მეორე დღეს _ სად. ამას წინასწარ ვერასდროს ვსაზღვრავ. გუშინ "რედისონში" ერთ–ერთმა მსხვილმა ტექნოლოგიურმა კომპანიამ ქალებს 8 მარტი განსაკუთრებულად მიულოცა და დიდი და "დასტოინნი" პრეზენტაციაც გამართა. პრეზენტაცია რაღაც ახალ ეკო–პროდუქტს შეეხებოდა (კსტაწი, ეგ სტატია დასაწერი მაქვს, რა კარგ დროს გამახსენდა!), რომელსაც ქართველი დიასახლისების გაუსაძლისი ყოფა უნდა შეემსუბუქებინა და ეკოლოგიურ პრობლემებთან ერთად, ქალების პრობლემებიც უნდა გადაეჭრა. ვინღა არ შეიკრიბა ამ პრეზენტაციაზე! მით უმეტეს, რომ ამ კომპანიამ 80 ყველაზე წარმატებული ქალის დაჯილდოება განიზრახა. ნუ, გლამურული რაღაცა სანახაობა!

ეს ქალი ამბობს, რომ როცა ქმარი ეჩხუბება, რატომღაც
ჰგონია, რომ ეს მისი ოსური წარმომავლობის გამო ხდება.

კაბები, მაღალი ქუსლები, ძვირფასი სუნამოები, კილომეტრიანი ფურშეტი, შამპანურის ბოკლები (სადაც გაურკვეველი სითხე ესხა, მე ფორთოხლის წვენი მეგონა და ნახევარი ჭიქა რომ დავცალე, მივხვდი რომ ვთვრებოდი), იქ საჩუქრები, წამყვანად შარმიანი და უზადო ლევან ხურცია... ნუ მოკლედ პეროების ფრიალი! (ეს ჰონორარი რას არ გაგაკეთებინებს უხელფასო სტუდენტს!)

ჰოდა, გაირკვა, რომ 8 მარტი მარტო 80 ქალს მიულოცეს. ნუ, ჰა–ჰა, მაქსიმუმ კიდე 80–ს, სულ 160–ს. საქართველოში 160–ზე გაცილებით მეტი ქალი ცხოვრობს. 8 მარტს ჯიპელები ერგნეთისკენ წავედით და გზად სოფლებში გავნაწილდით. სოფელ შინდისში ვნახეთ ქალები, რომლებიც სოფლის გაუსაძლის პირობებში ცდილობენ, ხალისი შეინარჩუნონ და ქალთა საერთაშორისო დღის აღნიშვნას ერთად ცდილობენ; დღისით ყველა მუშაობს, ხელები გაშავებული და გაუხეშებული აქვთ, ზამთრობით ოჯახებთან ერთად ერთ ოთახში ცხოვრობენ, სადაც ერთი ღუმელი უდგათ; აცვიათ ძველი, უხეში და ფერდაკარგული ფეხსაცმელები და იმ გლამურული პრეზენტაციების შესახებ, რომელსაც გუშინ მე დავესწარი, მხოლოდ პატარა ჯადოსნური ყუთების მეშვეობით იგებენ, რომელსაც ის მსხვილი ტექნოლოგიური კომპანიები უშვებენ. რომლებიც თავის მხრივ, მხოლოდ 80 გამორჩეულ ქალბატონს აჯილდოებს ყოველწლიურად, გაურკვეველია რისთვის. ალბათ მაღალი ქუსლებისთვის, მოვლილი ხელებისთვის, სურნელოვანი კანისთვის... მიუხედავად იმისა, რომ არც ძვირფასი სამკაულები ჰქონიათ ოდესმე და არც _ ფრანგული სუნამოები, ეს შინდისელი ქალები მოუთმენლად ელიან საღამოს, როცა იმ დღის რუტინულ სამუშაოს მოითავებენ, რომ მერე ერთად აღნიშნონ 8 მარტი ყველანაირი მომხიბვლელი წამყვანის, საჩუქრების, ქუსლებისა და ფურშეტის გარეშე.

ნახეთ, რა ლამაზია ეს ბავშვი:)

8 მარტი ქალთა საერთაშორისო დღეა. გასაგებია ეს ვარდები (ჩემმა ერთ–ერთმა ფრენდმა დაწერა ფეისბუქზე, რომელიც დანახვისთანავე მომეწონა), მაგრამ who cares for rights? ვინ ზრუნავს ქალების უთანასწორო შრომაზე, მათ უფლებებზე, მათ ჯანმრთელობაზე და ბედნიერებაზე, არჩევანის თავისუფლებაზე? ვინ კითხავს კონფლიქტის ზონაში მცხოვრებ ქალებს?

winter is over, at last!

2011-03-02T23:06:00.000+04:00

ბოლოსდაბოლოს ზამთარიც გავიდა. დაკვირვებული ვარ, ყოველი წლის თებერვალში ყოველთვის რაღაც ცუდი ხდება. წელს, მაგალითად, მთელი თვე უფულო, უმუშევარი და უსაქმური ვიყავი. შარშან _ ჩუტყვავილით და ა.შ. მოკლედ, გამოფიტვის და ყველანაირი დარტყმების თვეა.

აი ბატონო, მარტი! პირველივე დღეს ჯერ ერთი ვაკანსიიდან დამირეკეს, მერე, მეორედან მომწერეს. ადენაუერის ფონდიც გაცოცხლდა, 15–სთვის სტიპენდია ჩამომივა! (უჰჰ, გული მინათდება ხოლმე, როცა ადენაუერის ფონდი მახსენდება, რომ არსებობს:D).

ჰოდა, ამ ორი შანსიდან ერთი ძალიან მინდა რომ გამოვიდეს, მეორე კი, იმ შემთხვევაში, თუ პირველი არ გამოვიდა. რა არის? ჯერჯერობით არ ვიტყვი, არ დავითარსო, ვა! :O

can you hear the smell of the leafs?

მთავარი ისაა, რომ ამდენი წვიმის მიუხედავად ჩემს ტვინში ჩიტებმა უკვე დაიწყეს ჭიკჭიკი, ჭრიჭინებმა ჭრიჭინი და ბაყაყებმა? მმ, არაა, ბაყაყი მე ერთი ვიცი მარტო საყვარელი, ისიც პრინცი. ისიც, თუ კოცნა გავრისკე. ბრრრ, ბაყაყის კოცნა, მიდი და გარისკე. :|

ვხუმრობ, უკვე 22 წლის ვარ, რაღა დროს ბაყაყია. ჩემი უკანასკნელი შანსი, რამდენიმე წლის წინ ზაფხულში შემოაკვდა ჩემი ბიძაშვილის ცოლს შემთხვევით. :))) ტუალეტის კარებში მოაყოლა. აფსუს, რა სამეფო გვირგვინი გავმაზე.

ბუკიას ბაღში რომ ხეები მწვანდება, საირმეზე ორი თუ სამი ცალი ნუში ყვავდება და მეტროს ჩასასვლელთან მინდვრის ყვავილებს დააწყობენ ხოლმე გასაყიდად, ეს იმის უეჭველი მანიშნებელია, რომ გაზაფხული მოვიდა.

ჰოოდა, ნელი ფურტადოსავით, I'm like a bird, go ahead spring. ვზივარ და მახსენდება აუცილებლად გასაკეთებელი საქმეების სიაც, რომელიც წელს უნდა გამეკეთებინა. მათ შორის ის იყო, რომ უფრო კეთილი და კარგი გავმხდარიყავი. რამე ცვლილებას ატყობთ? :S კიდევ, ვარჯიში უნდა დამეწყო... მაგრამ ჯერ ამინდი არ გამოსულა წესიერად, ფიტნეს–კლუბის აბონიმენტის ფულს დედაჩემს ნამდვილად ვერ და არ ვთხოვ (პრინციპის ამბავია, აუცილებლობის და ფუფუნების ამბავში). მოკლედ, ბევრი რამეა სამსახურზე დამოკიდებული.

აი, ეს ჩიტები მყავს ტვინში:))))

არ გეჩვენებათ ისე, რომ ძალიან ბევრს ვწუწუნებ სამსახურზე?? მგონი, enough! ბოლოსდაბოლოს, გაზაფხული მოვიდა და ტვინში ჩიტები თბილი ქვეყნებიდან დაბრუნდნენ! :ჭიკჭიკ:

If my dreams come true :P

2011-02-20T22:32:00.000+04:00

რას ვიზამდი, ყველაფრის გაკეთება და ყველა ოცნების ახდენა რომ შემეძლოს?

არ ვგულისხმობ ისეთ ოცნებებს, სამეცნიერო ფანტასტიკის სფეროში რომ იჭრება, აი უბრალოდ, როგორ წარმომიდგენია ჩემი იდეალური მომავალი?

შეიძლება ვიღაცისთვის სასაცილო იყოს და ფანტაზიის ნაკლებობა და გონებაშეზღუდულობაც დამაბრალოს, მაგრამ არა უშავს. აი ჩემი ოცნებებიც:

მინდა ვიცხოვრო ზღვისპირა ქალაქში.
მყავდეს ოჯახი და დიდი ძაღლი.
ყოველ შაბათ–კვირას ჩემი სახლი სავსე იყოს ჩემი მეგობრებით, რომლებსაც ჩემივე გაკეთებული კერძებით და ღვინით გავუმასპინძლდები.
ვაკეთებდე დოკუმენტურ ფილმებს, ისეთებს, როგორიც დისკოვერიზე ან ბიბისიზე გადის.
შესაბამისად, ვმოგზაურობდე ბევრს.

სულაც არაა აუცილებელი მაინცდამაინც "ჰილტონის" სასტუმროს ვბრონავდე, მაგრამ ვმოგზაურობდე საზღვარგარეთ.
მქონდეს დიიიდი ბიბლიოთეკა.
მყავდეს ნიჭიერი და ლამაზი შვილები. ( :D)
არ მეზარებოდეს დილაობით სირბილი!!!!
არ მყავდეს მელოტი და დაბალი ქმარი :))))))
ჩემს სახლს ჰქონდეს ტერასა და წინ ბაღი, ერთი ვაშლის ხით მაინც.

ყველა ოჯახურ და ტრადიციულ დღესასწაულზე შევძლოთ შეკრება მთელმა ოჯახმა. (ეს, სხვათა შორის, მე და ჩემმა ძმამ მოვიფიქრეთ, რომ რაც არ უნდა გვეზარებოდეს, ახალი წლის ღამე სულ ერთად გავატაროთ ხოლმე, როცა დავბერდებით და ჩვენი შვილები გასართობად წავლენ).
რაც არ უნდა მოხდეს, ყოველ 14 იანვარს მე, სალომე და ანი ერთად ვხვდებოდეთ, ოღონდ მარტო ჩვენ სამნი, გოგოები, არავითარი ქმარი, შვილი და დამსწრე საზოგადოება.

დიიახ, აი ასე!;)

ასევე რაც არ უნდა მოხდეს, ყოველ ზაფხულს მე და ჩემმა დაქალებმა ყოველთვის უნდა მოვიწყოთ დასვენება, მარტო ჩვენ რომ მივდიოდეთ, ასევე დამსწრე საზოგადოების გარეშე.

სულაც არაა ისეთი სურვილები, რომელიც არასოდეს განხორციელდება. მგონი, საკმაოდ რეალური ოცნებები მაქვს. :)))))
თქვენ რაზე ოცნებობთ?

როგორ მოვხვდეთ იტალიაში!

2011-02-16T17:26:00.000+04:00

ძალიან მაგარია იმის გაცნობიერება, რომ გყავს მეგობარი, რომელსაც თვალდახუჭული ენდობი. თუნდაც მაშინ, როცა სადღაც შუაგულ ევროკავშირში იკარგები, საღამოს 6 საათია, ბნელდება, ცივდება და შენ უკვე თბილისში გინდა. შენს მეგობარს უყურებ და ხვდები რომ ისიც ცოტაც და ატირდება. შენც ძალაუნებურად იბრუნებ ყელში გაჩხერილ ბურთს უკან და გზას განაგრძობ. მერე მთელ კედელზე რომ მატარებლების განრიგია გაკრული იმას უბრუნდები და შენ ერთი ბოლოდან მოყვები, შენ მეგობარი კი მეორედან. ასე ეძებთ რომი–პერუჯას რეისს. მერე გორგოლაჭებიანი ჩანთებით გასწრობანას თამაშობთ შუა რკინიგზაზე, რომელიც ათჯერ უფრო დიდია, ვიდრე შენი ქვეყნის საერთაშორისო აეროპორტი და სასურველ მატარებელში სხდებით. მერე ერთი მონაზონი შეგიცოდებთ ორ დაბნეულ, თვალზე ცრემლმომდგარ შტერს, რომლებიც ფიქრობენ, რომ ამ ქვეყნად ვერც ერთი მარადიული ქალაქი ვერ შეედრება საკუთარ უბანს, და ასიზიში წაგიყვანთ. კარგადაც გავახშმებთ, დაგაძინებთ, მეორე დღეს კი იმ მატარებელზე დაგსვამთ, რომელიც დაჯავშნილ სასტუმრომდე მიგიყვანთ.

ან კი რა შენი ბრალია, თუ დაბნეულობისგან არ იცი რა გააკეთო და სასტუმროს არა ქალაქის ცენტრამდე ათი წუთის სავალზე, არამედ ქალაქიდან ათი წუთის სავალზე სულ სხვა დაბაში ჯავშნი. იტალიაში ასეთი მოგზაურობის შანსი 1%–ია და ის 1%–იც სათანადოდ უნდა გამოიყენოს კაცმა. თორემ მერე ვინ დაარღვევს თქვენ გარდა შუა იტალიაში ყველანაირ წესს, ვინ მოივლის იტალიის ტრასებს ველოსიპედით, ვინ იფრენს ასევე ველოსიპედით რამდენიმე მეტრს, ვის გამოეკიდებიან იტალიელი ბიჭები "ბელლა, ბელლა"–ს ძახილით, ვის მოუნდება პირველივე ღამეს, რომელსაც შენივე შეცდომით ასიზის მონასტერში ათევ, დედა და თბილისში ყოფნა??

თუმცა მეორე დღეს შიში სადღაც ქრება. მით უმეტეს, რომ გვერდით შენი საუკეთესო მეგობარია, საქართველოსგან განსხვავებით იტალია უფრო მეტადაა სამხრეთით და უფრო მეტადაც თბილა, პერუჯის რკინიგზაზე ნაგავი არ ყრია და შენი სასტუმროს პატრონიც, ახალგაზრდა და მხიარული ჯანჯაკომოა. ჯანჯაკომო ზარმაცებს და არაფრისმაქნისებს კი გეძახით, "აი ნიდ ით თუდეი, ნოთ თუმოროუს" ძახილით გაჩქარებთ, რომ მალე დაჭრათ ხახვი, იტალიურად კაცმა არ იცის რას გიყვირით, მაგრამ ყოველ საღამოს არაჩვეულებრივი პასტითა და სოუსით გიმასპინძლდებათ, არც იტალიურ შავ ღვინოს ივიწყებს. ხოდა ყოველი ვახშამი თავისებური იტალიური რიტუალია ამ პატარა ინტერნაციონალურ სასტუმროში, სადაც ათასი ჯურის ახალგაზრდას ხვდები. ზოგი არდადეგებს ატარებს, ზოგიც, შენსავით ვითომ კონფერენციაზეა ჩამოსული, ზოგი მოგზაურობს და გზად შემოირბინა, ზოგს თავგადასავლები უნდა.

შენ და შენი მეგობარი ამ შუაგულ იტალიაში, სადაც სუყველას აშშ–ს ჯორჯიადან გონიხარ, თავგამოდებით იცავთ პატარა და უცნობ ქვეყანას, მით უმეტეს, რომ ომი ახალი მომხდარია და ყველა, "oh, Russia, occupation"-ით გიცნობთ. ჰო მართლა, ვერც ერთ ამერიკელ, თავის თავზე დიდი წარმოდგენის მქონე როუზის იტანთ, მოფერებით როზას რომ ეძახით და პირველივე შემთხვევაზე ლუდის ბოთლში უფურთხებთ. სამაგიეროდ, იმწამსვე წყვეტთ მშობლიურ ენაზე ყაყანს, როცა სასტუმრო ოთახში ორი ერთმანეთზე სიმპათიური, მაღალი და მზემოკიდებული ბიჭი შემოდის! იმდენად სიმპათიური, რომ თქვენთვის უკვე სულერთია, რომელი მოგეწონებათ და დაქალსაც დიდი სიამოვნებით უთმობთ ერთ–ერთს:)))) მერე კი, საღამოთი დასეირნობთ და თქვენ წარმოიდგინეთ და, "ტრამალის მგელსაც" არჩევთ. ვინ თქვა, უცხოელები ზოგად განათლებას არ აფასებენო!

ან ის ვიღამ მოიგონა, ქართველებზე სტუმართმოყვარე ერი ქვეყნად არ არსებობსო! ჩადით რა იტალიაში! ჯერ უნივერსიტეტის დეკანატი და თვითმმართველობა ააწიოკეთ, მერე იტალიის საელჩოში აბრახუნეთ კარზე, სანამ შეწუხებული შვეიცარი "მამა მიას" ძახილით არ გაგიღებთ კარს, ელჩსაც ექაქანეთ გაურკვეველი ქართულით აქოშინებულებმა, თუ როგორ გინდათ იტალიაში წასვლა, მერე მთელი რუსთაველი გადაშლილი პასპორტით აიარეთ, სადაც ახალჩარტყმული ვიზა ბრწყინავს, მერე კი, შუაღამისას აეროპორტში წადით და სტამბულის აეროპორტის გავლით, სადაც 8 საათი გაჩერდებით და მთელ იქ მომსახურე პერსონალს გაიცნობთ, გაფრინდით რომში!

მაგრამ, თუ გვერდით საუკეთესო მეგობარი არ გყავთ, რომელსაც გარეთ შტორმის და ტურბულენტური ზონების ეშინია, ამ ყველაფრის შეგრძნება გაგინახევრდებათ და აზრიც არ ექნება. ხოდა, ყველანაირი სამსახურის, აპლიკაციის და გასაუბრებისაც, იტალია ამ ყველაფრად ღირს!

"ესაც ჩვენი მოგებული ომი"!

2011-02-16T00:05:00.000+04:00

არ ვიცი, შეიძლება იმის ბრალია, რომ კონფლიქტების გაშუქებას გავდივართ და ზოგადად ჩემთვის კონტექსტს და რა ჭრილში ითქმება ხოლმე რაღაცები, დიდი მნიშვნელობა აქვს. მაგრამ შემთხვევით არაფერი ხდება. შემთხვევით არც "მტრის ხატს" ვუყურეთ დღეს, რომელიც ამერიკელის გადაღებულია ამერიკის პროპაგანდისტულ მანქანაზე და არც შემთხვევით დაულინკავს ზოის პრესა.ჯის სტატია.

გუშინ ბათუმის პრეს–კაფეში ვახტანგ კომახიძის ფილმის, "ესაც ჩვენი მოგებული ომის" ჩვენება გაიმართა. პრესა.ჯის ჟურნალისტს, ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ არც კი უნახავს არც ერთი კადრი ამ ფილმიდან, არ მოუსმენია არც ერთი სინქრონი, ისე უწოდებს ამ ფილმს ანტიქართულს, პრორუსულს, აგენტს, მოსყიდულს და ა.შ. მოკლედ, ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

დღეს რომ ჟიჟის არ აეხსნა ჩვენთვის, თუ როგორ მუშაობს პროპაგანდა და რა მესიჯებს გზავნის ხელისუფლება ხალხში, რომ გავლენა მოახდინოს საზოგადოებრივ აზრზე, ალბათ ასეთი პროტესტის გრძნობა არ გამიჩნდებოდა. შეიძლება არც მენახა ეს ფილმი და 48 წუთის მოცდენა დამზარებოდა.

ფილმის ნახვის მერე ვიფიქრე, რომ 22 წლის განმავლობაში მე კარგად მქონდა ჩანერგილი თავში, რომ საქართველო მხოლოდდამხოლოდ მსხვერპლია დიდ რუსეთთან და ამ მსხვერპლს არასოდეს დაუჩაგრავს სხვა და ძალიან გამიჭირდა იმის გაცნობიერება, რომ აფხაზებთან და ოსებთან ჩვენ ზუსტად იმავე როლში გამოვდივართ, როგორ როლსაც მივაწერთ ჩვენს "აგრესორ, ოკუპანტ და ა.შ." მეზობელს. ვართ თუ არა ისეთივე აგრესორები და ოკუპანტები აფხაზებისთვის და ოსებისთვის როგორიც რუსეთია ჩვენთვის?

აი ეს ფილმიც. ჩემი რჩევაა, რომ ყველამ ნახოთ.

movies I've watched

2011-02-09T22:23:00.001+04:00

ოსკარის დაჯილდოებამდე სულ უფრო და უფრო ცოტა დრო რჩება. ყველა ფილმის ნახვა კი რა თქმა უნდა მეზარება. კაცმა არ იცის, რატომ გადავწყვიტე "გვახარიობანა", პრინციპში ეს სულაც არაა ამ პოსტის დაწერის მიზანი. თუმცა ჯობია ამ სულელურ შესავლებს პირდაპირ საქმეზე გადავიდე. ჰო, აშკარად ასე სჯობს.

რა საყვარელია თან :S

ფიილმი #1. "127 საათი". დენი ბოილი.

ჯერჯერობით არც თუ ისე ბევრი ფილმი მაქვს ნანახი. პირველი რაც ოსკარზე წარდგენილი ვნახე, არის დენი ბოილის "127 საათი". ჯეიმზ ფრანკო თამაშობს. ფილმი "საუკეთესო ფილმისთვის", ჯეიმზ ფრანკო კი მამაკაცის როლის საუკეთესო შემსრულებლისთვისაა წარდგენილი. ნომინაციები კიდევ უხვად აქვს, მათ შორის საუკეთესო საუნდტრეკი, რომელსაც Dido ასრულებს. ფილმი რეალურ ისტორიასა და ფაქტებზეა დაფუძნებული. "127 საათს" შუაღამისას, რამდენიმედღიანი ფიქრის მერე ვუყურე. ტრეილერი გადასარევი ჩანს _ ახალგაზრდა ბიჭები და გოგოები როგორ ერთობიან გრანდ–კანიონზე. ჰა, ჰა, ჰა, გგონიათ საღამოს სასუსნავს გვერდით მოიდგამთ, ნაუშნიკებს ყურებში გაირჭობთ და სასიამოვნო 2 საათის გატარება გიწერიათ?:))) არაა! ნამდვილად არა. ადრენალინი, აჩქარებული პულსი, გაბნეული კადრები, გრანდ–კანიონი და პრაქტიკულად ერთი მსახიობი, რომელსაც მთელი ფილმის განმავლობაში მიყავს მოქმედება და დინამიკას არ აგდებს. შინაარსს რომ მოვყვე, ფილმის ნახვას აზრი აღარ ექნება. როცა ეკრანზე ტიტრები გამოჩნდა, ეგრევე ფეისბუქზე შევვარდი და პირველივე, ვინც ონლაინზე იყო, მივწერე. ვეღარ ვიძინებდი.

დახატულია ეს გოგო:|

ფილმი #2. "შავი გედი" დარენ არანოვსკი.

ამ ფილმის ყურება ორმა რაღაცამ გადამაწყვეტინა. ნატალი პორტმანის როლმა და "გედების ტბის" მიმართ ჩემმა სიყვარულმა. მოქმედება ფანტასტიკას, ფსიქოლოგიურ დრამას და თეატრალურ წარმოდგენას შორის მიმდინარეობს. ნატალი პორტმანი პატარა გოგოა, რომელიც თეატრის პრიმა–ბალერინობაზე ოცნებობს, რომელი სპექტაკლი, თუ არა "გედების ტბა" მოუტანს მას წარმატებას და აღიარებას? ჰოდა, ისიც პრემიერისთვის ემზადება. პატარა, დედის დამჯერი გოგო ნელ–ნელა მშობლის ყოვლისშემძლე ფრთისგან გამოდის და ფრთებს თავად ისხამს. ნუ კაი ხო, ეჩვენება, მაგრამ ეს საერთოდ არაა მნიშვნელოვანი რა ეჩვენება და რა _ არა. მთავარია, მაყურებელი როგორ წყვეტს, რა რეალობად ჩათვალოს და რა _ არა. ძალიან მიყვარს ისეთი ფინალი, როცა მე თვითონ ვიგონებ დასასრულს. მიყვარს ასევე ისეთი ფილმებიც, რომლებშიც მოქმედება თეატრში ხდება. გრიმი, კოსტიუმები, კლასიკური მუსიკა, ქორეოგრაფია. ვერც ამ ფილმზე შეგპირდებით, რომ აუცილებლად საღამოს "შეიკეცავთ ფეხებს ბებრულად", ლიმნიან ჩაის მოიდგამთ და საღამოს სასიამოვნოდ გაატარებთ. თუმცა ამ ფილმის ყურებაში დახარჯული წუთები ნამდვილად ღირს. ბოლოსდაბოლოს, ნატალი პორტმანი თუ არ გევასებათ, ჩაიკოვსკია!

ფილმი #3. "ბავშვები კარგად არიან". ლიზა კოლოდენკო.

საკმაოდ სახალისო ფილმი, რომელიც, როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა აღნიშნა, მთლიანად ადამიანურ ურთიერთობებზეა აგებული. აქ ვერ შეხვდებით ვერც იარაღებს, ვერც სექსუალურ ლამაზმანებს, ვერც კაი ტიპებს, ფანტასტიკაც კი არაა, არც ფსიქოლოგიური დრამაა. მოკლედ, არაა აქ არაფერი ის, რაც დღევანდელ კინოს ან პოპკორნის მოყვარულებს აინტერესებთ. (ნუ, ვმამენტ შეიძლება აინტერესებდეთ, მე და კიდე ბევრი აბა რატომ დააინტერესათ) თუმცა აქ არის მაგალითად ასეთი მომენტი: "მერჩივნა, შენც გეი ყოფილიყავი, უფრო მეტად ემოციური იქნებოდი" (ზუსტი ციტატა არ მახსოვს). ესაა ოჯახი, სადაც ერთმანეთი უყვართ და აფასებენ, გადაწყვეტილებებს ერთად იღებენ, ერთად განიცდიან ყველა პრობლემას და ერთადვე წყვეტენ. მოკლედ, ამერიკული ოჯახი, სადაც ბავშვები ბოლოსდაბოლოს იზრდებიან, 18 წლისები ხდებიან და კოლეჯში მიდიან. (რა მაგარია, მეც მინდა ასე ვა!) მშობლები კი, ბებერი მშობლები, ერთად რჩებიან, მარტოები და უფრო მეტად ხვდებიან, თუ როგორ უყვართ ერთმანეთი. ჰო რა, მოკლედ, ვეთანხმები ჩემს მეგობარს. ეს ფილმი არის ურთიერთობებზე.

ფილმი #4. "მეფის სიტყვა". ტომ ჰუპერი.

აუცილებლად, აააუცილებლად უყურეთ ამ ფილმს ინგლისურად! სხვა შემთხვევაში მის ნახვას აზრი არ ექნება. ნუ, როგორ არ ექნება, მაგრამ მთელი თავისი "პრელესწებით" ვერ აღიქვამთ. "aand what if my husband is a duke?" აბა წარმოიდგინეთ როგორ იტყოდა ნამდვილი ბრიტანელი ამ წინადადებას? წარმოიდგინეთ? ჰო, კიდევ ამას დაუმატეთ უესტმინსტერის სააბატო, ინგლისური ამინდი, გასული საუკუნის 20–30–იანი წლები, მეორე მსოფლიო ომის წინა პერიოდი და კოლინ ფირტი, რომელიც მეფის როლს ასრულებს. იცით რატომ უნდა ნახოთ კიდევ ეს ფილმი ინგლისურად?? იმიტომ რომ ამქვეყნად ვერც ერთი ენა ვერ გადათარგმნის ისე სიტყვა "kinging"-ს, როგორც ამას ინგლისურ ენაში მოახერხებდით.

ფილმი #5. "ზამთრის ძვალი". დებორა გრანიკი.

ესაა ერთადერთი ფილმი, რომლის ნახვის დროსაც არ გამჩენია სურვილი დამეხედა, რამდენი წუთი გავიდა და რამდენი დარჩა. ძალიან ბევრი რამით ჰგავს ქართულ კინოს. "მერე ეს კარგია?" მკითხა ერთ–ერთმა ჩემმა ფრენდმა ფეისბუქზე. წარმოდგენა არ მაქვს. უბრალოდ, რაღაცნაირად მშობლიური განცდა დამრჩა, კიდევ იმისი, რომ ჩვენ ასეთ დღეში მარტოები არ ვართ და ვიღაცები, თუნდაც გაფერადებულ და ბილბორდივით გაბრდღვიალებულ ამერიკაში, ჩვენს ბედს იზიარებენ. სახლს უყიდიან, ნარკომანი ახლობლები ჰყავთ, პოლიციას იქაც ჰყავს "ნასეტკები", მევალეები იქაც არიან.. არ ვიცი, რამდენად კარგად აღვწერე ეს ფილმი, მაგრამ ჩემი მიზანი ის ხომ არაა, მისი შინაარსობრივი თუ მხატვრული ღირებულებები ვარჩიო. ფილმის განმავლობაში ვფიქრობდი, შევძლებდი თუ არა მეც იგივე მექნა, რასაც ეს 17 წლის გოგო აკეთებს. მაგალითად, მომევლო პატარა და–ძმისთვის, ავადმყოფი დედისთვის და აუტანელ სიღარიბეში მეცხოვრა. ოჯახისთვის ყველანაირი დამცირება მომეთმინა. სწორედ ეს ფილმია ჯერჯერობით ჩემი ფავორიტი სხვა ფილმებს შორის.

ფილმი #6. "სოციალური ქსელი". დევიდ ფინჩერი.

რას აკეთებთ ხოლმე ყოველდღე? რამდენი ხანი უთმობთ კომპიუტერთან ჯდომას? და კომპიუტერთან გატარებული საათებიდან რამდენი ხანი ხართ ფეისბუქზე? თქვენი აზრით, რა უფრო მნიშვნელოვანია კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიისთვის ჯილდოს გადასაცემად, ის რომ ამ სოციალურმა ქსელმა ხალხი შეცვალა, თუ თავად ფილმი როგორაა გადაღებული? გასაგებია, რომ მოვლენა იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ ღირს ამაზე ფილმის გადაღება, მაგრამ იმასაც ხომ უნდა მიაქციოს კაცმა ყურადღება რა გადაიღეს? მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ტიპური ჰოლივუდური ჩარჩოების მიხედვითაა გადაღებული (ანუ კარგად გადამღერებული კონკიას სცენარით), ესეც ღირს ერთხელ სანახავად. ნუ, კაი, ორჯერაც და რამდენჯერაც გინდათ. პრინციპში, სულაც არ მექნებოდა ამხელა აგრესია, წლის ყველა დაჯილდოების და ბოლოს ოსკარის რჩეული ფილმი რომ არ ყოფილიყო. მაგრამ როცა ყველგან თვალში ეს "სოციალური ქსელი" მაქვს გაჩხერილი და აღარა და აღარ მთავრდება ამ ფილმით გამოწვეული აღფრთოვანებების კასკადი, რა გავაკეთო, აღარ მინდა! :)))) ვგიჟდები "მამა მიაზე", "სიამაყე და ცრურწმენაზე" და "ნოუთბუქზე", მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ ვფიქრობ, რომ სუყველა აუცილებლად ოსკარზე უნდა ყოფილიყო წარდგენილი და გამარჯვებული?:)) და მაინც, რადგანაც ამხელა ყურადღება სწორედ ამ ფილმზეა მოქცეული, აუცილებლად უნდა ნახოთ, აუცილებლად! ბოლოსდაბოლოს ის მაინც ხომ გაინტერესებთ, როგორ შეიქმნა ეს ჩვენი უკვე მშობლიური და კარგად ნაცნობი ბირჟა, სადაც ერთმანეთს საქმეებს, სიყვარულს, მეგობრობას და ა.შ. ერთნაირი წარმატებით ვურჩევთ?

ვსო, ესაა ჯერჯერობით რაც ვნახე. ძააააააალიან მინდა, რომ "127 საათმა" და "ზამთრის ძვალმა" გაიმარჯვოს!!!

ცუკერბერგის ზღაპარი

2011-02-03T19:56:00.000+04:00

რა არის ზღაპარი? ზღაპარი კარგი საშუალებაა ცხოვრების მარტივად აღსაქმელად. ზღაპრის გმირების პროტოტიპებს რეალობაში ვეძებთ და ჩვენს ნაცნობებს ვარგებთ. ჰოდა ამ პრინციპით ზოგი ნაცარქექიაა, ზოგი _ რაფუნზელი, ზოგი _ დაღლარა. დაღლარა გახსოვთ რომელია? აი, ჯარისკაცი რომ არის, ომი რომ დამთავრდება და სამი ჯარისკაცული პური და სამი ჰელერი რომ აქვს მარტო. არ გაგახსენდათ კაცო? აი ისა, წმინდა პეტრეს რომ მოატყუებს და სამოთხეში რომ აღმოჩნდება ბოლოს.

მოკლედ, დაღლარა რა შუაშია. მთავარი გამომრჩა. ზღაპრებში კონკრეტული ტიპები არიან, ზოგი ბოროტია და ამით ყველაფერი ნათქვამია, ზოგი გაქექილია, მაგრამ გული მაინც კეთილი აქვს, ზოგი კეთილია და შტერი, ზოგი რაინდი. მოკლედ, ბევრნაირი გმირია, მაგრამ ერთ გმირს ერთი კონკრეტული სახე აქვს, ერთგანზომილებიანია, როგორც ნახატები. ხოდა, ადამიანებს გვახასიათებს ერთი საზიზღარი ჩვეულება: სხვებიც ასე ერთ განზომილებაში მოვაქციოთ და მასში მხოლოდ კეთილი, ან მხოლოდ ბოროტი დავინახოთ.

დღეს "სოციალურ ქსელს" ვუყურე. ფილმზე ლაპარაკი არ მინდა. უბრალოდ, იმას ვიტყვი, რის გამოც ამხელა შესავალი გავაკეთე: ჩემმა მეგობრებმა თქვეს, რომ ვერ გაიგეს, როგორი ტიპია ეს მარკ ცუკერბერგი (ფილმის გმირი ამ შემთხვევაში), კეთილი თუ ბოროტი. ჩემი აზრით, ეს არაა მნიშვნელოვანი. გარემოება განაპირობებს ყველაფერს. აბსოლუტურად სუყველაფერს. მარტო კონკრეტულ გარემოებაზეა დამოკიდებული ის ადამიანი როგორ მოიქცევა კონკრეტულ სიტუაციაში. ჰოდა, ჩვენ კიდევ, ჩვენი სიზარმაცის გამო, ეგრევე ვათავსებთ რომელიმე ზღაპრის გმირის ყალიბში. ასე ჩნდებიან ჩვენ გვერდით ფერიები, ჯადოქრები, დემონები და რა ვიცი, ათასი გამოგონილი ვიღაც, რომელსაც რეალურად ის ჩვენი ნაცნობი შეიძლება საერთოდ არ შეესაბამებოდეს. ასე ვცხოვრობთ ხოლმე ზღაპრებში. ამიტომ ველოდებით პრინცებს და პრინცესებს, ისინი კიდევ სინამდვილეში რას იარსებებენ, ადამიანები დახატულები ხომ არ ვართ, სამგანზომილებიანი ტიპები ვართ. (რა კარგია!) ასე რომ ეს ცუკერბერგიც, ჩემი აზრით, ადამიანია რა და არა ვიღაც კეთილშობილი რაინდი ან ჩვეულებრივი გარეწარი. მრავალდონიანი, მრავალფუნქციური და მრავალმხრივი ადამიანი, რომელიც ცუდადაც იქცევა, კარგადაც და ხანდახან ისეც, თვითონაც რომ არ იცის. კაცმა რომ თქვას, ყველანი ისე ვიქცევით, რომ ის მივიღოთ, რაც გვინდა. ხოდა ამ მიზნის მისაღწევად, ხან ცუდად ვიქცევით, ხან კარგად. ხან შეცდომას ვუშვებთ, ხან სწორად მივდივართ.

ძნელია იმის გაცნობიერება, რომ ადამიანები ისეთებად აღვიქვათ, როგორებიც არიან და არ ველოდოთ მათგან ლოგიკურ, რაღაც ჩარჩოში მოქცეულ საქციელს; არ ჩავსვათ ისინი ზღაპრების გმირების მაგივრად და არ დავიჯეროთ, რომ ცხოვრებაში ზღაპრისმაგვარი რამეები ხდება. კი, ხდება ზოგჯერ, როგორ არა, მაგრამ ყველაფერი უფრო რთული და ჩახლართული სცენარით, ზღაპარივით პრიმიტიულად _ არა.

ეგეთია ამ ცუკერბერგის ამბავიც. :)

ქიმია

2011-01-28T01:04:00.000+04:00

ჩემი დაქალი მეუბნება, რომ არ აქვს მნიშვნელობა იდეალური მამაკაცის რა კრიტერიუმები გაქვს ჩამოწერილი. ურთიერთობებში მთავარია ქიმია.

ბევრ სიმპათიურ ბიჭს ვიცნობ ჩემ გარშემო, რომლებიც, თითქოს, ჩემს ყველა პუნქტს აკმაყოფილებენ და განათლებულებიც არიან, ჭკვიანებიც, პერსპექტიულებიც, პასუხისმგებლობიანებიც და ყურადღებიანებიც. თითქოს ყველაფერი სტანდარტებში ჯდება და ჰარმონიული ურთიერთობის დასაწყისის და განვითარების ყველა მონაცემი სახეზეა. მაგრამ ასეთ დროს მინდება, ყველაფერი ერთი ხელის მოსმით ავურიო. იცით როგორ? წყალზე რომ არის ხოლმე ყინული გადაკრული, ბავშვობაში ფეხის ქუსლს ჩავკრავდით და ყინულს ვტეხავდით. აი ეგრე მინდა ხოლმე ფეხის ჩარტყმა და ასეთი ურთიერთობების დამსხვრევა.

ხოდა აი, დღეს ამეხილა თვალი: ადამიანებთან ურთიერთობებში საჭიროა ქიმია! სწორედ ეს ელემენტარული ნაწილაკები, რომლებსაც ჩვენი თვალი ვერ აღიქვამს და შესაბამისად ვერც იდეალური მამაკაცის შესაფასებელ კრიტერიუმებში ვსვამთ, განაგებენ ურთიერთობის დასაწყისს და მის წარმატებულობას. როცა ყველა ეს ნაწილაკი ერთმანეთისკენ იწყებს მოძრაობას, მაშინ გაუცნობიერებლად ვფიქრობთ ხოლმე ერთმანეთზე, ვათენებთ ღამეებს, ვუყურებთ მობილურ ტელეფონებს და სკაიპის კონტაქტებს, დაყენებული ხმით ვლაპარაკობთ, მაგრამ სინამდვილეში ჩვენი და იმისი ყველა ელემენტარული ნაწილაკი ერთმანეთისკენ მიილტვის. არა, ეს სექსი არაა. უფრო მეტად გაუცნობიერებელი რამეა, ვიდრე სქესობრივი ლტოლვა. უფრო მეტად დამაკავშირებელი ერთმანეთთან, ვიდრე _ ფიზიკა. როცა შენი ტვინის ყველა ნეირონი უსიტყვოდ თანხმდება, რომ ეს "ისაა", რომ სწორედ ამას ვეძებდით მთელი ჩვენი ცხოვრება და თურმე ტყუილად გვიხაზავს დანარჩენი კრიტერიუმები. როცა ჩვენსა და იმის ელემენტარულ ნაწილაკებს შორის დუღილი იწყება და ახალი ნივთიერება იბადება, ანუ მომავალი ურთიერთობა.

მიმიხვდით, რას ვგულისხმობ? ჰოდა, საქმე ისაა, რომ ყველა კრიტერიუმი, რომელიც წლობით ვაგროვეთ და ათასი ექსპერიმენტით და გამოცდილებით გამოვცადეთ, აღმოჩნდება, რომ უკანა პლანზე იწევს. მეტიც, შეიძლება საერთოდ არ იცნობდე ტიპს, არც გჭირდებოდეს მისი გაცნობა და ის, როგორც პერსონაჟი, შენ თვითონვე გამოიგონო, მაგრამ შენი ელემენტარული ნაწილაკები გეუბნებოდნენ, რომ სწორად მიდიხარ.

that's what I'm talkin' 'bout ;)

KIDS

2011-01-15T19:26:00.001+04:00

ეს რამდენიმე დღეა ამ საახალწლოდ მთაწმინდაზე ხალხს ფოტოებს ვუღებ. უამრავი ადამიანი მხვდება, ზოგი მდიდარი და ხარბი, ზოგი ხელფასახალაღებული და ხელგაშლილი, ზოგიც ღარიბი და ბრაზიანი. ყველა სხვადასხვანაირია.

საინტერესო ისაა, რომ ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ყველა ერთნაირად იჭყანება, ერთნაირად იმორცხვებს, გიჟობითაც კი ერთნაირად გიჟობენ. ზოგი უფრო მორიდებულია, ზოგიც უფრო ცელქი, მაგრამ რაღაც საერთო სუყველას აქვს, როცა სხვები, დიდები, ისეთი ჭრელები არიან, საღამოს თავბრუ მესხმის ხოლმე. საინტერესოა რა მოსდით ხოლმე ადამიანებს როცა იზრდებიან? რატომ ხდებიან ასეთი სხვადასხვანაირები. იმ საერთო რაღაცას, რაც ყველა ბავშვს აქვს, დიდობაში კარგავენ და რაღაცნაირები, თითქოს რაღაც დააკლდათო, ისეთები გამოდიან.

უკვე 70–მდე ბავშვი მაინც მყავს გადაღებული. ზოგის ფოტო შენახული მაქვს, უფრო მეტის, რა თქმა უნდა, წაშლილი. თმებიც კი თითქოს სუყველას ერთნაირად აწეწილი აქვთ. საყვარლები არიან. ზოგი ძალით იცინის, ზოგიც ბუნებრივად იბღვირება. წამით გაჩერდებიან ხოლმე, ანგელოზებივით სახეს მიიღებენ, მერე ეს ერთი წამი გაჩერდება და ისინი კი გიჟობებს აგრძელებენ.

რა უცნაურია ეს ხალხი. რაც არ უნდა ბრაზიანი და უკარება იყოს ადამიანი, როცა ის თავის შვილზე იწყებს ლაპარაკს, სახე უფრო უნათდება და ისეთი მკაცრიც აღარ ჩანს ხოლმე.

:(

2011-01-14T18:16:00.000+04:00

თავს ახლიდან დაბადებულად ვგრძნობ. ოღონდ ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ კარგია. ახალი წელი პირდაპირი გაგებით ახალივით დავიწყე. არაფერი არ მაქვს, არაფერს არ ვგრძნობ. მაქვს მხოლოდ ერთადერთი მიზანი: ვიფიქრო ჩემს თავზე.

არასდროს ვყოფილვარ ასეთი ეგოისტი. და მგონი სწორედ ეგოიზმი მჭირდება ეხლა ყველაზე მეტად, როგორც წესი, სხვებზე ყოველთვის უფრო მეტს ვფიქრობდი, კარგად ვწონიდი ყველაფერს, ყველას რეაქციებს და მერე ვიღებდი გადაწყვეტილებებს. ახლა ერთი ხელის მოსმით გავანადგურე ისეთი ურთიერთობა, რასაც შეიძლებოდა სერიოზული გაგრძელება მოჰყოლოდა და მოყვებოდა კიდეც, მე რომ არ "მევაჟკაცა".

თავი უნამუსო და უყურადღებო მგონია. მინდა, რომ ცოტა ხნით ჩემთვის ვიყო. ადამიანებს დავაკვირდე. მეტი არაფერი. გამგები გაიგებს. ვიცი, რომ არ შეიძლება ასე მოქცევა. არადა ამ ექსპერიმენტებს თავს ვერ ვანებებ, შეთრევა იცის. ჯერ ერთი, მერე _ მეორე... რასაც ჩავიფიქრებ, ყველაფერი ზუსტად ისე გამოდის. მაგრამ მერე ის გამოსული ისე აღარ მომწონს ხოლმე. ეტყობა დეტალებზე რომ არასოდეს ვფიქრობ კი არა, ყოველთვის ზედაპირულად რომ ვფიქრობ და ყოველთვის მეჩქარება, მაგიტომ მომდის ასე. ემოციების მიღება მეჩქარება და შედეგზე აღარ ვფიქრობ.

არ მომწონს როგორც ვიქცევი. მაგრამ სხვანაირადაც არ გამომდის. მეჩვენება, რომ ყველაფერი სწრაფად გაივლის და ყველაფერი სწრაფად უნდა გავაკეთო. ემოციების მიღებაც, მათ შორის. და სიყვარულიც. გესტაპო მაქვს ტვინში, პატარა ბანაკი, სადაც ადამიანები შემყავს, ათას რამეს ვმართებ და არ ვიცი, ვინც მიძლებს რჩება, ვინც ვერა და... :(

მოგზაურობა მინდა. ნეტა ოდესმე თუ მეყოფა გამბედაობა, ინდოეთში მარტო წავიდე?

ახალი წლიდან

2010-12-22T20:49:00.000+04:00

იმდღეს მე და თეო მოვსეირნობთ და ვლაპარაკობთ, როგორი მომავალი წელი გვინდა რომ გვქონდეს. ჰოდა, გადავწყვიტეთ, რომ მომავალი წელი თავისით მანამ არ შეიცვლება, სანამ ჩვენ თვითონ არ შევიცვლებით უკეთესობისკენ. ავდექით და ჩამოვთვალეთ ის ძირითადი პუნქტები, რაც სასიცოცხლოდ აუცილებელია, რომ შევცვალოთ საკუთარ თავში. და თუ ამეებს შევცვლით, დიდი შანსია, რომ 2011 წელი ჩვენთვის იღბლიანი და წარმატებული იქნება.

აი ის პრობლემები, რაც აუცილებლად უნდა გადაიჭრას ჩემს ცხოვრებაში მომავალ წელს:
1. ვშოულობ–თ ანაზღაურებად სამსახურს. (ჯანდაბა, რით ვეღარ უნდა დამთავრდეს ამდენი პრაქტიკა!)
2. ვიწყებ–თ სიარულს ცურვაზე და ტრენაჟორებზე. (ბოლოსდაბოლოს გვეკუთვნის!)
3. თეო იწყებს საჭმელების მომზადების სწავლას, მე კიდევ ვეცდები, უფრო ხშირად ვაკეთო. (ეს ისე, ჩვენი ჯანმრთელობისთვის და სწორი კვებისთვის).

4. ბუნუელის "ანდალუზიელ ძაღლს" ვუყურებთ. (ეს მანამდეც უნდა გვექნა, მაგრამ როგორც ვატყობ მხოლოდ ახალი წლის მერე იქნება შესაძლებელი).
5. მე, პირადად, უფრო კეთილი ვხდები. :))) არ დამცინოთ! (ძირს შური და ბოღმა ჩემს ცხოვრებაში!:)))) )

6. მართვის მოწმობას ავიღებ! აი აუცილებლად! თუ მანქანის მართვა ვერ ვისწავლე ჩამქოლეთ, დამცინეთ და დებილი მეძახეთ!

მე პირადად, თუ ამ ყველაფერს შევასრულებ, ვვარაუდობ რომ გამიმართლებს:
1. კარგი სამსახური მექნება.
2. ამერიკაში წავალ!!
3. მანქანასაც ვიყიდი!

ნუუ, პრინციპში, მეტი რაღა მინდა... არც არაფერი. :))

ახლა სანტასთვის წერილის მიწერას დავიწყებ, აი ასე:

Dear Santa, I am Irina... დანარჩენს პმ–ში მოგწერ :P

რა მოხდა მუხათწყაროში

2010-12-20T23:12:00.002+04:00

სამხედრო ჟურნალისტიკის კურსის დროს ორი ყველაზე საინტერესო ლექცია გამოვტოვე. ერთი ვაზიანის ბაზა, მეორე _ აირსოფტთან თამაში. პირველი თამაშის ფოტოები შეგნებულად არ ვნახე. ჯერ ერთი შური ოხერია, მეორეც _ მეორე თამაში თითქმის მეორე დღესვე დაიგეგმა და ამიტომაც პირველი შთაბეჭდილების ფოტოებით მიღება არ მინდოდა.

დათქმულ დროსაც ჩვენ ოთხივე დროულად გამოვცხადდით. დროულად კი არა, ცხვიტოსაც კი დავასწარით :))) ნახევარი საათის განმავლობაში ძლივს ვგროვდებოდით. ჩემი სათვალე იქვე გამოიცადა. (არც ელიავაზე მიყიდია, არც ბიჭებს უთხოვებიათ, ჩემი იყო). აბა თვალის დაკარგვას, ისევ სათვალე გატყდეს, ის მირჩევნია! მარშუტკაში ჩასხდომის წუთიდან ვფიქრობდი, რომ "ირინ, არ აყვე, გიჩალიჩებენ", "აქ არ დაჯდე, აფეთქდები" და მსგავს სისულელეებს. მაგრამ არაფერი მსგავსი. არაფერი, სანამ პირველ ბლოკპოსტამდე არ ავედით.

მოდი, ცოტა რამეს airsoft Georgia-ზე მოვყვები. ეირსოფტის ფედერაცია 2009 წლის დეკემბერში დაარსდა საქართველოში. მიზეზები ბევრია და მარტივი. დაწყებული ქაუნთერ–სტრაიკის სიყვარულით, დამთავრებული ახალი, ჯანსაღი ჰობის შექმნით. ასეთი ფედერაციები უკვე არსებობს იაპონიაში (რომლებიც როგორც ყველგან, აქაც პიონერები აღმოჩნდნენ), ინგლისში, რუსეთში, უკრაინაში და უკვე საქართველოშიც. უკვე დაარსდა ეირსოფტის ასოციაციაც. დეტალური ინფორმაციისთვის, როგორც უკვე გითხარით, საიტი იხილეთ, იქვე ფორუმიცაა და თუ ბედმა გაგიღიმათ, გაიხსნა და დარეგისტრირება მოახერხეთ, აზრების ფრქვევასაც შეძლებთ.ჰო, ახლა კი ისევ ჩვენს თამაშს დავუბრუნდეთ.

მოკლედ, სცენარი შემდეგნაირი იყო. ჩრდილოეთ კავკასიაში რომელიღაც ქვეყნის სეპარატისტები სამხედრო ოპერაციებში ჩაებნენ. ვითარებას დიდად ვერ აკონტროლებს ქვეყნის შეიარაღებული ძალები და ჩვენ, ჟურნალისტები, საერთაშორისო მშვიდობიანი დამკვირვებლებთან ერთად მივდივართ, რომ გავარკვიოთ რა ხდება. ადგილზე მისულებს სიტუაცია საკმაოდ დაძაბული გვხვდება: ახალი ნაომარია, სეპარატისტები ნელ–ნელა სტრატეგიულ ობიექტებსაც იკავებენ. მოკლედ, სერიოზული ამბავია.

პირველად მაშინ შევშფოთდი, როცა ბლოკპოსტზე ავედით და ფანჯრიდან 100–მდე შეიარაღებული ტიპი დავინახეთ. ფანჯრის გაღება და ფოტოს გადაღება მინდოდა, მაგრამ ერთ–ერთმა ეირსოფტელმა (როგორც მერე გაირკვა, ლაშა ნარსიამ) მაშინვე დამახურინა. თურმე შეიძლებოდა ესროლათ!

ჰო, მერე ის იყო, რომ უცებ სროლა ატყდა, მარშუტკა გაგვაჩერებინეს, შიგნით ამოვიდნენ, რაღაცა ისროლეს, ჩვენ კი ჩამოსვლა გვიბრძანეს. ჩამოვედით! (რატომღაც რომ ვინმე გაძალიანებოდა). ძირს დაგვყარეს სუყველა. (ქუდი მაშინვე მომძვრა, მაგრამ ერთადერთი წინ ჩამოკიდებული ჩემი დედისერთა ნიკონი, იგივე "ნიკუშა" მედარდებოდა, რომლის ობიექტივსაც ჩემი თვალის ჩინივით ვუფრთხილდები!). მერე ხელები გაგვკოჭეს და სადღაც გაგვაქანეს. (სირბილისას ჩემს გამტაცებელს ვუთხარი, გეხვეწები ცოტა ნელა ვირბინოთ, თორემ წინ რომ მაქვს ხელები შეკრული წონასწორობას ვერ ვიკავებ თქო, ამის თქმა იყო და ვიღაცამ უკნიდან მომაძახა, თუ ვეღარ მორბის, წამოათრიეო, რაზეც რატომღაც უფრო სწრაფად გავიქეცი :D). აგვიყვანეს სადღაც სახლში.

აქ, არ შემიძლია რომ არ მოვყვე: ჩვენი გამტაცებლები მალე შემოვიდნენ კონტაქტში. მით უმეტეს, რომ რადგან ფოტოგრაფად ვითვლებოდი, ხელები მაშინვე გამიხსნეს. ფოტოებს ვიღებდი და თან "გამტაცებლებს" ვეტლიკინებოდით. :)))) მოკლედ, ამ ტლიკინში გაირკვა, რომ რამდენიმე ჩემი ყოფილი სკოლელი ყოფილა, მართალია უხსოვარ დროში ჰქონიათ დამთავრებული, მაგრამ მაინც 161–ელი. მასწავლებლებიც კი გავიხსენეთ. რაც მთავარია რუსულის მასწავლებელი დალი და ქურიძე მანანა ყველას გვახსოვდა!

სამწუხაროდ, თამაში ყველასათვის მოულოდნელად დავასრულეთ. სანამ გვერდითა სახლებიდან "brotherhood"-ის საოცარ შეძახილებს ვისმენდით, მანამდე იმ სახლის პატრონი მოვიდა, ვის სახლშიც ომობანას ვთამაშობდით :D. ნეტა მისი სახე მენახა, როცა ამდენი შეიარაღებული და სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი მამრი დაინახა! :))))

მერე ჯგუფები გავცვალეთ და ჩვენ შეტევაზე გადავედით. ცოტა მოსაწყენი იყო, ჩვენ არავინ გვესროდა, სარბენი და საფხორთხიალოც ცოტა იყო, ვერც დავიღალეთ, არც დიდი აზარტი აღარ ყოფილა. მოკლედ, ცოტა არ იყოს, მოვიწყინეთ.

აი ასეთია ქაუნთერ–სტრაიკი "ლაივში". უფრო საინტერესოა ზოგადად, მით უმეტეს, როცა იარაღი გიჭირავს, მთელი დღე ტყვედ არ ზიხარ და გამტაცებლების ნერვების მოშლის მეტი გასართობი არ გაქვს.

მერე after-party-ც იყო, და თან არაერთი, მაგრამ ეს თემას მნიშვნელოვნად სცილდება და აქ მოსაყოლად არაა საინტერესო. ისე კი, აქვე ჩამოვწერ ბარემ იმ მიზეზებს, თუ რატომ უნდა ითამაშო სტრაიკ–ბოლი ყოველ კვირას:

1. ჩემს ბავშვობაში ძალიან პოპულარული თამაში ქაუნთერ–სტრაიკია ლაივში. დაჟე, სახლებიც კი ჰგავს ერთმანეთს.
2. ქუჩაში ბირჟაობას და ზოგადად, უსაქმურობას და მახათების მოძებნას ჯობია ითამაშო.
3. ფულის სასმელში და სიგარეტში ტყუილად გადაყრას, ჯობს იარაღი იყიდო და ითამაშო.
4. უცნაური ჰობი გექნება და გოგოებში (ან ბიჭებში) იმარიაჟებ, კაი ტიპი ვარო. (რა ეხლა, არც ერთი ეირსოფტელი არ მარიაჟობს გულის სიღრმეში მაინც ამით?: ))))) )
5. თუ მუშაობ და შენს ბოსზე ვერ იყრი ჯავრს, შეგიძლია მეორე გუნდის წევრზე იყარო და რამდენიც გინდა იმდენი ესროლო, თუ მით უმეტეს იმათი შეძახილები ნერვებს გიშლის. :D
6. თუ უბრალოდ აგრესიული ხარ და აცნობიერებ, რომ ამაში შენი ახლობლები არ არიან დამნაშავეები, შეგიძლია მთელი აგრესია თამაშში ამოიღო. სახლში ბედნიერი და დასვენებული მიხვალ, ჭირი _ იქა, ლხინი _ აქა.
7. მერე ფორუმზე დარეგისტრირდები და ერთ–ერთი გუნდის პაროლს მაინც გაიგებ :D
8. Facebook-ზე ფოტოებს დაყრი თამაშის მერე და ათას აღტაცებულ კომენტარს წაიკითხავ.

ნუ, მიზეზების განვრცობა უსასრულოდ შეიძლება და კიდევ ერთი დამატებითი და ერთი შეხედვით სულელური რჩევა, განსაკუთრებით გოგონებს: არ გაგიჟდეთ და საყურეები არ გაიკეთოთ. ან თუ გაიკეთეთ, მერე ჯიბეში არ ჩაიდოთ, თორემ ისე დაშავდებით, ტყვია სულ არ დაგჭირდებათ :D

ჰუჰუ, მაგარი კამუფლაჟი აქვს ტიპს:)))))

ასე რომ, go, Johnny, go!

გაურკვეველი ხასიათის პოსტი

2010-12-19T00:48:00.000+04:00

ჩემივე ფეხსაცმელებს დავემსგავსე

უცებ შევიცვალე. არ ვგულისხმობ ხასიათის გაუარესებას, დეპრესიის მომატებას და ზაფხულის ნატვრას. ასეთები უკვე კაი ხანია აღარ მახასიათებს.

სხვა ტიპი გავხდი. ადრე რაც მეზარებოდა, ახლა უფრო დიდ დროს ვუთმობ. მაგალითად, ფრჩხილების მოვლას. საერთოდ ვერ ვხვდებოდი, რატომ უნდა წამესვა მანიკური. ან, ფეხსაცმლის გაწმენდა რა საჭირო იყო. ნუ ასეთი დეტალები რა.

თითქოს ჩემს ბევრ მე–სთან ვითათბირე, ვითათბირე და დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ, გადავწყვიტე, რომ ასე გაგრძელება აღარ მინდოდა.

უცნაური შეგრძნებაა. თითქოს ერთ დღესაც გავიღვიძე და დათქმულივით, საერთოდ სხვა ტანსაცმელი ჩავიცვი, საერთოდ სხვაგან წავედი, სხვა რაღაცები ვაკეთე, სხვა რაღაც ვილაპარაკე... და ეს ყველაფერი სრულიად გულწრფელად, არავისთან დათმობის ხარჯზე. აი უბრალოდ, ასე გადავწყვიტე და მორჩა.

ნეტა ყველა ადამიანი ასე წყვეტს, რომ მორჩა, გაიზარდა და ამის მერე როგორც მოიქცევა, ეს მისი ბუნებრივი სურვილი იქნება და არა საზოგადოების დაკვეთა? ხომ არიან ადამიანებიც, რომლებიც ვერასოდეს იზრდებიან და თუ ისინი სერიოზულად იქცევიან, მხოლოდდამხოლოდ საზოგადოებისთვის ირჯებიან ასე და ამით სიამოვნებას ვერ იღებენ?

უკვე მივეჩვიე, რომ ცხოვრებაში რამდენიმეთვიანი ეტაპები მაქვს ხოლმე. ვარ რამდენიმე თვე მშვიდად, ვფიქრობ, რომ ჩემი ადგილიც ვიპოვე, ჩემი გარკვეული ინტერესები და მიზნებიც მაქვს, მაგრამ გადის რამდენიმე თვე და ისევ მიწყებს რაღაც შიგნიდან ღრღნას: ნუთუ ეს ისაა, რაც მე მინდა? და ეჭვებში ვვარდები. ახლის ძიებას ვიწყებ. ეს ეტაპი შეიძლება იყოს ლაშქრობები და რამდენიმე თვე ტყის მეტი არაფერი მაინტერესებდეს, მაგრამ საკმარისია დრო გავიდეს, რომ ვხვდები, კიდევ მეტი მინდა.

მგონი მუდმივად ასე ყოფნა საშიშია. ერთხელაც იქნება ჩემს ასეთ რყევებს ვეღარ გაუძლებენ და მეგობრებიც დამტოვებენ და საყვარელი ადამიანიც. მაგრამ მე თვითონ მომწონს ასე. ერთფეროვანს საკუთარ თავს ვერ ვიტან...

Do we need another revolution?

2010-12-13T21:48:00.000+04:00

"შოკოლადის" ერთ–ერთ ძველ ნომერში წავაწყდი სპეც–პროექტს: "მე რომ 18 წლის ვიყავი". ჰოდა, ასე 40 წლამდე ასაკის ქართველები იხსენებენ, რას აკეთებდნენ ისინი თინეიჯერობის დროს. ჯერ ერთი, რომ იმ უხსოვარ დროს სიტყვა "თინეიჯერი" არ არსებობდა, თუმცა ამას შევეშვათ.მგონი თითქმის ყველა "როლინგ სტოუნზს" და "ბითლზს" უსმენდა. ან თუ ამას არა და ალა პუგაჩოვას. მაგრამ ამას აღარ აბაზრებენ.

იმდღეს, ჩემს ლექტორთან პატარა დისკუსია მქონდა იმის თაობაზე, გვჭირდება თუ არა საქართველოში სექსუალური რევოლუცია. ჰო, სწორედ ისეთი, დასავლეთში 60–იან წლებში რომ მოხდა და ჰიპების მოძრაობა დაიწყო. ლექტორმა დამცინა და მითხრა, რაღა დროს ეგაა, ჩვენთანაც მოხდა და გადატრიალდა რაც გადასატრიალებელი იყოო. იმწუთას ვერ დავუჯერე, თუმცა ახლა ვხვდები, რომ მამაჩემის თაობასა და ჰიპებს შორის, არის რაღაც საერთო და კაცმა რომ თქვას, აღარც ჩვენ ვართ საბჭოთა კავშირის ჩრდილში. იდეოლოგია ნელ–ნელა, მაგრამ მაინც იშლება და დროთა განმავლობაში სულ უფრო ცოტა დარჩება ისეთი, ვისაც "ის" დრო ენატრება.

პირველ რიგში საერთო არის დრო. ავად თუ კარგად, ჩემი მშობლების თაობაც გამოხატავდა პროტესტს, უსმენდა როკს, იჭერდა რადიო "თავისუფლებას" და "ამერიკის ხმას", ეცვა ჯინსები და ატარებდა გრძელ თმას. მართალია ოღრაში ქართველი მამაკაცები და ძველი ბიჭები მაშინ უფრო მეტნი იყვნენ, მაგრამ არც ქართველი სუროგატი ჰიპები იყვნენ ცოტანი. ნუ, ყოველ შემთხვევაში იმდენნი, რომ დღეს უკვე რამდენი იხსენებს იმ დროს კარგად, ჯინსებს და როლინგ სტოუნზის ფირფიტებს გადამყიდველებისგან რომ ყიდულობდნენ და მაღაზია "მელოდია" ატალახებული რომ ჰქონიათ. (არადა, ჩემს თაობას ფირფიტა კი არა, ალბათ კაი ხანია დისკი აღარ უყიდია, ღმერთმა მოიგონა იუტუბი და იქმნა ნათელი ინტერნეტში!)

ცოტას პროტესტსაც გამოთქვამდნენ, შეუფერებლად ეცვათ, შეუფერებელს უსმენდნენ, ყველაზე გაბედულები უნივერსიტეტის ეზოში რაღაც ჟურნალებს დააფრიალებდნენ. მოკლედ, თბილისშიც დუღდა რა ახალგაზრდული ცხოვრება.

მერე მოვედით MTV–ს თაობა. ანუ ჩვენ. თუ გინდათ, თაობა Z თუ Y. თუ მამაჩემი ბითლზზე იყო გაზრდილი და იმის მამა ბითლზებს ეძახდა გოიმობას, მამაჩემი თუფაქს, ბრითნი სპირსს, სპაის გერლზს, ბექსტრიტ ბოიზს და მაიკლ ჯექსონს მიწუნებდა. სულ პაპსას და ემ–ტი–ვი–ს ბავშვს მეძახდა. მაშინ არც პაპსა ვიცოდი რა იყო და საკაბელო "მე–7 არხი" ახალი გაგებული მქონდა. ის დალოცვილი საკაბელო კიდევ ათასში ერთხელ ჩართავდა ხოლმე ამ MTV-ს და მეც მივადებდი ჩემს კასეტიან მაგნიტოფონს ტელევიზორს და იქიდან ვიწერდი საყვარელ სიმღერებს. თან ოჯახის დანარჩენ წევრებს ვაჩუმებდი. აბა რა მექნა, ჩემი მაგნიტოფონი გაფუჭებული იყო და არც კასეტიდან კასეტაზე იწერდა და არც რადიოდან კასეტაზე. თანაც რადიოს ანტენა გაფუჭებული იყო და სულ შიშინებდა. მერე ნავთის კერასინკით გამთბარი ნავთისვე ლამპის შუქზე ვმეცადინეობდი და დაჭეჭყილი ბატარეებით ვუსმენდი ხოლმე 90–იანების ჰიტებს.

რაის როლინგ სტოუნზი და ლედ ზეპელინი! :)

ზაფხულობით კიდევ, თუ მამაჩემი და იმისი თაობა "ამერიკის ხმის" მოსასმენად ბაზალეთზე დადიოდნენ, ჩემი ბიძაშვილი სოფელში მეორე სართულზე ავიდოდა, აივნამდე ამოჭიმავდა ხოლმე მავთულს, მეორე ბოლოს მაგნიტოფონის ანტენას დაამაგრებდა და ასე ვიჭერდით "მამაჩემის რადიოს". ასე უსკდებოდა მამაჩემს გული. მთელ ჰოლივუდს და ამერიკულ შოუ–ბიზნესს აგინებდა შვილების გემოვნების გაფუჭებისთვის.

ჰოდა, დღეს უკვე ვეთანხმები ჩემს ლექტორს. ჩვენ აღარ გვჭირდება სექსუალური რევოლუცია. იმ დროს, როცა ჰიპები ამერიკაში შტატიდან შტატში კადილაკით გადადიოდნენ და ავტოსტოპერობდნენ, ჩვენთანაც ცხოვრობდნენ უდარდელად, დაგრიალებდნენ მართალია "ნოლშესტებით", მაგრამ მაინც, ცოტ–ცოტას დასავლურსაც უსმენდნენ. იმდროინდელმა ახალგაზრდებმა ისწავლეს როგორ უნდა ყოფილიყვნენ ახალგაზრდები. ნელ–ნელა ჩემი მშობლების თაობაშიც მომწიფდა აზრი, რომ ადამიანები თავისუფლები არიან. უფრო ძნელად ვიდრე ჰიპების თავებში, მაგრამ მაინც.

აი რაც შეგვეხება ჩვენ, ე.წ. MTV-ს სუროგატებს, როგორც მამაჩემი იტყვის ხოლმე, არ ვიცი. ჩემს გარშემო ფეისბუქს თუ ვენდობით მინიმუმ 600 ნაცნობი ტრიალებს. აქედან 80% დაახლოებით იზიარებს ჩემს აზრს ადამიანის უფლებების ხელშეუხებლობის და უზენაესობის შესახებ. ჰოდა, რაც შეეხება თაობა P.S.–ს (აბა ლათინური ასოები Z-ზე მთავრდება და რამე ხომ უნდა დამერქმია), იმათ ალბათ ასეთ რთულ რამეებზე ფიქრი აღარ დაჭირდებათ. კაცმა რომ თქვას, რამდენიც არ უნდა ვიკითხო, ჩემით არ შევსწრებივარ იმ დროს. ყველა კიდევ თავისებურად მიყვება და ერთი დაუმონტაჟებელი შავი მასალაც სამწუხაროდ არ არსებობს. ზოგადად კიდევ, იმის თქმა მინდოდა, ჩვენ მაინც შევეშვათ ყვავილებიანი რომანტიკოსებივით ფიქრს და ცაში ფრენას და საქმე ვაკეთოთ, თორემ გაგვისწრო ისევ ევროპამ და როდემდე უნდა ვსდიოთ კუდში:))

I miss you, Daddy

2010-12-10T01:34:00.000+04:00

მე და მამა როცა ერთად ვართ სულ ამ სიმღერას ვუსმენთ ხოლმე. როცა მენატრება, მაშინ მარტო მე ვუსმენ და მასზე ვფიქრობ.

მამაჩემს უნდა იცნობდეთ რა, ისე ვერ მიხვდებით რა ტიპია. ის კი არა, 22 წელია ერთად ვცხოვრობთ და ყველაზე არაპროგნოზირებადი მამაა მთელ მსოფლიოში. რაზეც მეჩვენება, რომ წესით უნდა გაბრაზდეს, არ ბრაზდება. მამაჩემი არის ლომი, თანაც მერე როგორი ლომი! უყვარს როცა ეპირფერები, ეფერები, ნამოქმედარს უფასებ და აღფრთოვანებას არ იშურებ. ერთხელ დედა სახლში არ იყო და იმ საღამოს სტუმრები გვყავდა. დილით დასარეცხი ჭურჭელი იყო ბლომად ხოდა მთელი დღე იმ ჭურჭლის დარდი მქონდა, დარეცხვა მეზარებოდა. მოვედი სახლში და რას ვხედავ, დაუკრიალებია მამაჩემს იქაურობა! ჰოდა, მესიჯი მივწერე, "მამ, შენ ყველაზე მაგარი მამა ხარ მთელ მსოფლიოში თქო", ის მესიჯი დღემდე შენახული აქვს.

ყველაზე არაპროგნოზირებადი ტიპია მთელ მსოფლიოში. ვერასოდეს ვხვდები სად შეიძლება გამიშვას და სად _ არა. შეუძლია ორი წელი გამიშვას ოკეანის გაღმა და სულ მიჩიჩხინებს მთელი ცხოვრება, რომ სადმე წავიდე. (სასწავლებლად, რა თქმა უნდა!) თუმცა ამ დროს შეიძლება საღამოს 8 საათიდან ამიკლოს რეკვით, დროზე მოდი სახლშიო. მამაჩემი ისეთი ტიპია, ვისაც შეუძლია არ დაიზაროს და ერთ საათში სახლში მთელი ავეჯი გადააადგილოს; ბავშვების გასართობად ძველი ადიელებისგან კარავი ააშენოს; მხოლოდ მამაჩემს შეეძლო ჩემი ხუჭუჭა და გრძელი თმის უმტკივნეულოდ დავარცხნა, ცირკის იმხელა კიბეებზე არბენა და ჩამორბენა გაზით გაბერილი ბუშტებისთვის; ვისაც შეუძლია არჩევნებზე მხოლოდ იმიტომ წავიდეს, რომ ყველა კანდიდატი გადახაზოს; ვისაც შეუძლია ყველაზე მეტად სწამდეს ღმერთის და ამავე დროს საერთოდ არ იზიარებდეს არც რელიგიურ დოგმებს, არც ეკლესიის ფანატიზმის გავლენის ქვეშ მოექცეს; ვისაც ჰგონია, რომ ყველა ტაძრიდან ღმერთს ერთნაირად ესმის და არ აქვს მნიშვნელობა რა რელიგიის აღმსარებლად დაიბადე; ვისი ცხოვრების მიზანი ხეტიალი და მოგზაურობაა, მამაჩემს უნდა რომ ტყეში ჰქონდეს ხის სახლი, რომელიც გატენილი იქნება ყველაზე მაგარი წიგნებით, ექნება ინტერნეტი და კომპიუტერი, ექნება სარწეველა, ბევრი შავი ღვინო, ბუხარი და ექნება საშუალება, რომ დატკბეს ამ კომფორტით. მამაჩემს შეუძლია, რომ გამისწოროს და ყველაზე ძალით რომანტიკულ სიმღერაზე მეცეკვოს, თუკი ეს მე მინდა; კიდევ ის შეუძლია, რომ კამათისას თავისი აზრი თავს ძალით მომახვიოს, კი არა და, კამათი საერთოდ არ შეუძლია! :D

კიდევ იცით როგორი ტიპია მამაჩემი? აბაზანაში როცა ვარ, ყოველ ხუთ წუთში ერთხელ მიკაკუნებს. ამოწმებს, ხომ ყველაფერი რიგზეა და რამე ხომ არ მჭირს:)) მამაჩემს ყველაზე მეტად მოვწონვარ მოკლედ აჭრილ თმაში, მუქ ლურჯ ჯინსებსა და ტრაქტორის ძირებიან ბათინკებში.

მოკლედ, კაი ტიპია რა. თან ჯაზი და როკი ევასება და ცუდი რატომ უნდა იყოს. :D

ჰოდა, I love my Dad! :)

"გადი, მომშორდი წყეულო ლაქავ!"

2010-12-05T23:45:00.001+04:00

"გადი, მომშორდი წყეულო ლაქავ!" _ ამ სიტყვების გაკვრას დღემდე ბევრი დასი ერიდება. არ ვიცი ეს საუკუნეების წინანდელი ცრურწმენაა, თუ რაღაც დამთხვევა, აი თუ არ გჯერათ!ამ სიტყვებს, ისე რომ მაყურებელმა ვერ დაინახოს და მხოლოდ მსახიობები ხედავდნენ, სცენაზე ყველა დასი ერთი სპექტაკლის დროს აკრავს.

ეს სიტყვები მუსკომედიის თეატრშიც არის. შექსპირის "მაკბეთს" სწორედ აქ თამაშობენ. და არც თუ ურიგოდ: მათ ანგარიშზე უკვე რამდენიმე საერთაშორისო პრიზი და პრემია "დურუჯი" ირიცხება, სეზონის საუკეთესო სპექტაკლისთვის!

ორმოქმედებიანი პიესა დათო დოიაშვილის და ნიკა მემანიშვილის ნამუშევარია. დეკორაცია, განათებები, მუსიკა, გრიმი და კოსტიუმები: მათ შექსპირის ჯადოსნურ სამყაროში შეყავხარ. ამ ყველაფერს ჭინკების სამეულიც ემატება, რომლებიც მაკბეთის სისხლიანი მმართველობის ისტორიას ყვებიან.

საქმე ისაა, რომ მაკბეთი (თორნიკე გოგრიჭიანი) და ბანქო (იმედა არაბული) შოტლანდიის მეფის, დანქანის სარდლები არიან. ბრძოლის ველიდან მაკბეთის გმირობის ამბავი მეფემდე მოაღწევს და მეფეც პატივს დასდებს თავის შორეულ ნათესავს და ომგამოვლილ მაკბეთს ოჯახში ეწვევა. თუმცა სანამ მაკბეთი და ბანქო შინ დაბრუნდებიან, მათ გზად სამი ჭინკა შეხვდებათ. ისინი მაკბეთს მეფობას უწინასწარმეტყველებენ, მის მეგობარ ბანქოს კი მისი შთამომავლობის გამეფებას.

მეფეს მაკბეთი და მისი ცოლი, ლედი მაკბეთი (ნანკა კალატოზიშვილი) ეგებებიან. ცოლ–ქმარი იმავე საღამოს მზაკვრულ გეგმას შეიმუშავებენ და მეფეს მოკლავენ. მკვლელობას კი მის დაცვას დააბრალებენ. ჭინკების წინასწარმეტყველებაც ახდება: მაკბეთი მეფეა! თუმცა მკვლელობის ღამის შემდეგ ახალ მეფეს მოჩვენებები აწუხებს, სისხლის სუნი ყველგან ცემს. ნელ–ნელა მაკბეთი წინა სისხლიან მმართველს ემსგავსება. თავის განუყრელ მეგობარს ბანქოსაც გაისტუმრებს იმქვეყნად. საბოლოოდ მაკბეთი და მისი ცოლი კვდებიან და მათ სასტიკ ბატონობას ბოლო ეღება. ცოლ–ქმარი ჯოჯოხეთში ეშვებიან. როგორ? პირდაპირ სცენიდან.

რამდენიმე იმდენად ამაღელვებელი მომენტი იყო, რომ თავიდან ბოლომდე მაჟრიალებდა. მაგალითად ის, თუ როგორ ხვდება ლედი მაკბეთი მეფეს. ის თვალცრემლიანი გამოდის დანქანის შესახვედრად. მუსიკა ძლიერდება და სტუმრები მის წინაშე მუხლს იყრიან; ან კიდევ, როგორ ბანაობს ცოლ–ქმარი მდინარეში. სუსტი ლურჯი განათება და ბუშტები წყლის გასაოცარ ეფექტს ქმნის; ან კიდევ მაკდაფის ცოლ–შვილის მკვლელობა; ბოლოს კი მაკბეთების ჯოჯოხეთში ჩაშვება _ სცენა იწევა, ქვევიდან წითელი შუქი და ჯოჯოხეთური ხმები ამოდის. მეფე–დედოფალს მიწისქვეშეთი უხმობს.

ლედი მაკბეთის დუბლს ბუბა გოგორიშვილი ასრულებს. თუმცა გირჩევთ, რომ წინასწარ გაიგოთ და ნანკა კალატოზიშვილის თამაშისთვის მოიმარაგოთ ბილეთები. ულამაზეს ნანკას ლედი მაკბეთის თამაშში საქართველოში, ალბათ, ცოტა ვინმე თუ შეედრება. მიუხედავად იმისა, რომ მისმა დუბლმა აიღო რამდენიმე პრიზი ქალის როლის შესრულებისთვის. ჩემი აზრით, ბუბა ცოტათი დაკომპლექსებულია ნანკას სილამაზით და ზედმეტად იხარჯება როლზე. (ამას მგონი რეჟისორები "ნაიგრიშს" ეძახიან, თუ არ ვცდები). ზედმეტად იჭიმება და სიტყვებსაც დაძაბული გამოთქვამს. ნანკა კი ძალიან ბუნებრივია, ნამდვილი ლედი მაკბეთია: გესლიანი, ძალაუფლების მოყვარული, ხარბი ქალი _ ძალდაუტანებლად, ბუნებრივად, მშვიდად თამაშობს.

მოკლედ, ესტუმრეთ მაკბეth-ს!...

მანდარინები

2010-12-02T21:57:00.000+04:00

ორი დღეა ჩემს ტვინში ჩიტები ჭიკჭიკებენ. გაზაფხული არაფერშუაშია, უბრალოდ საახალწლო განათება ჩართეს, ვიტრინებზე ფიფქები და 50–70%–ები დააკრეს, გარეთ ნაძვის ხეები გამოდგეს, მაღაზიებში საახალწლო სიმღერები ჩართეს. ჰოდა, მიხარია.

ერთი ეგაა, როცა მთელი ევროპა იყინება, აქ ლამის ჩიტები დაბრუნდნენ, ისე დათბა. მინდა რომ ფანჯრები დაიორთქლოს როცა სამზარეულოში ჩაის ვადუღებ, მინდა თითების წვერები მეყინებოდეს როცა დავწვები, მინდა რომ ღამე ფარდები გადაწეული დავტოვო იმის იმედით, რომ ღამე გათოვდება, გამეღვიძება და დავინახავ. მაგრამ არაფერი ამის მსგავსი. ძალიან ცხელა. მთელი საღამო უკურტკოდ დავდიოდი.

დღეს სახლში რომ დავბრუნდი, ვანილის, შოკოლადის, მანდარინის და მურაბის სუნი დამხვდა. საახალწლოდ დგას ხოლმე ჩვენთან ასეთი სურნელი და უცებ მომინდა ლიმნიანი ჩაი და რომელიმე კენკრის მურაბა, ბებო რომ აკეთებს ხოლმე, მერე გვატანს და სახურავებზე ლამაზი გამოყვანილი ასოებით დააწერს ხილის სახელს. მაგალითად, "შავი მოცხარი".

რა არის ახალი წელი ამ რეკლამის გარეშე!

როცა თითებზე მანდარინის ქერქის სუნი აგდის, უკვე ხვდები, რომ ახალი წელი მალე მოვა. დიდი და მწიფე მანდარინები ჩემთვის ახალ წელთან ასოცირდება. ჰოდა მანდარინი მინდა.

აი კიდევ ერთი სიმღერა, რომელიც საახალწლო ფილმსაც მახსენებს. "home alone"–ს გარეშე ჩემთვის ახალი წელი არ დგება:)))

"ვაჟკაცობისას ამბობენ"

2010-12-02T00:50:00.001+04:00

კარგია როცა შენი მეგობარი ცას და ქვეყანასაა მოდებული და ყველას იცნობს. ამ დროს ერთი–ორად ორმაგდება იმის შანსი, რომ რუსთაველის აკადემიურ თეატრში სპექტაკლზე უფასოდ და შემთხვევით მოხვდე. მაგალითად, სტუმარ–მასპინძელზე, რომელიც დადგმის დღიდან გაინტერესებს. მერე შეიძლება, რომელიმე მაყურებელმა ზედმეტი ერთი ბილეთი კონტროლიორს დაუტოვოს, იმან კიდევ შენ დაგითმოს, ასე რომ, ყველაფერი ხდება.

მოკლედ, ეს არის სპექტაკლი, რომელიც შინაარსს არ გიყვება, რომელიც მთელ პოემას ჯერ ნაწილებად შლის და მერე, კუბისტურად აწყობს სასურველ ნაწილებს ერთმანეთზე. ჯერ ერთ სცენას, მერე _ მეორეს, უცებ რაღაც დეტალი იშლება, ისეთი დეტალი, რომლისთვისაც ყურადღება პოემის სკოლაში სწავლისას არ მიგიქცევია. სპექტაკლის რეჟისორი გოშა გორგოშიძეა, რომელიც სხვა სპექტაკლებშიც გამოირჩევა თავისი მინიმალისტური გადაწყვეტებით. ასეთივე მკაცრი, სადა და უბრალოა "სტუმარი", რომელსაც რუსთაველის ექსპერიმენტულ სცენაზე თამაშობენ.

მე და ზურა გზაში ვკამათობდით, გაიგებდა თუ არა სპექტაკლს უცხოელი მაყურებელი ან ისეთი ქართველი, რომელსაც "სტუმარ–მასპინძელი" ჯერ არ წაუკითხავს. და შევთანხმდით, რომ _ ვერა. ეს სპექტაკლი არის გათვლილი სწორედ ისეთ მაყურებელზე, რომელმაც კარგად იცის ეს პოემა. მოსწავლების დროიდან ახსოვს საზეპიროები და "ძაღლ იყოს თქვენი მკვდრისადა"–ს ტუჩების ცმაცუნით ზვიადაურთან (ლევან ხურცია) ერთად გაიმეორებს.

"ვაჟკაცობისას ამბობენ
ერთურთის დანდობისასა
სტუმარ–მასპინძლის წესზედა
ცნობის და და–ძმობისადა". _ აქ ერთმანეთში ირევა ქისტების მაჰმადიანური ტრადიციები, მთის ფოლკლორი, ანალიზი, განათების და ხმების მონაცვლეობა, მინიმალისტური დეკორაცია, რომელიც გოგი ალექსი–მესხიშვილს ეკუთვნის, ალაგ–ალაგ კი მოლას კივილი _ ისე, რომ სულ დაძაბული ხარ, სკამზე წრიალებ და ცდილობ არც ერთი მოქმედება არ გამოტოვო.

სცენაზე ბევრი ნიღაბია. იქნებ იმიტომაც, რომ პიესა და პოემა იმ საზოგადოებაზე მოგვითხრობს, რომელიც ტრადიციების, წარსულის უსარგებლო ნიღბებს ატარებენ. ან იქნებ, ამ საზოგადოების წევრებს საკუთარი სახეები სულაც არ აქვთ.

ჩემთვის და ზურასთვის სპექტაკლი მაშინ დამთავრდა, როდესაც აღაზა (ია სუხიტაშვილი) და ჯოყოლა (ბაჩო ჩაჩიბაია) დაწვნენ. გახსოვთ ალბათ ის მონაკვეთი, ჯოყოლა ცოლს რომ ეუბნება, მკვდარ ვაჟკაცს უხდება დიაცის ტირილიო და რომ წვებიან. ამ სცენის შემდეგ კიდევ რამდენიმე ისეთი მოქმედება იყო, რომელიც ჯერ ე.წ. "პაკლონი", მერე კი ფინალი გვეგონა, თუმცა ამაოდ. ბოლოსკენ სპექტაკლი შინაარსს სიტყვა–სიტყვით გაყვა, რაზეც, ცოტა არ იყოს, მოვიწყინეთ.

P.S. მიყვარს დაუგეგმავი საღამოები. რუსთაველზე განათებული "მედუზები" უნდა გვენახა და სპექტაკლზე მოვხვდით... აი "მედუზები" რა არის, ეს ჩემი და ზურას საიდუმლოა.

“ფეხი დამიცდა, ნუდლზ”

2010-11-27T23:17:00.001+04:00

ასეთ საუკუნის ფრაზას ვერც ერთ განგსტერულ ფილმში ვეღარ მოისმენ და განიცდი ისე, როგორც მაშინ; ეს მაშინ უნდა განგეცადა, 90-იანი წლების თბილისის რომელიმე “ძველბიჭურ” უბანში თუ იქნებოდი გაზრდილი, მაშინდელი ტერმინოლოგიაც უნდა აგეთვისებინა, დედებს ბნელი სადარბაზოების შიში უნდა ჰქონოდათ, სადაც ნარკომანები იდგნენ (არადა მანდ არასოდეს მდგარან და რისი ეშინოდათ არ მესმის), შუქი გრაფიკით უნდა მოგსვლოდა ყოველ 7 საათზე და მე-9 ბლოკის არსებობაც უნდა გცოდნოდა, რაც მთავარია “ერთხელ ამერიკაში” ერთხელ მაინც უნდა გქონოდა ნანახი უბნელებთან ერთად. სხვანაირად ამ ფილმს ვერ გაუგებ გემოს, მთელი 4 თუ 5 საათი აბა ისე რა გაგაჩერებს.

“ფეხი დამიცდა ნუდლზ!”_ ეს ისეთი ფრაზა იყო, ერთ ბავშვს რომ ჰქონდა მხოლოდ მისი თქმის უფლება, აცუილებლად ბიჭს და მთელ უბანში ყველაზე პატარას. ჩვენთან ასეთი სანდრო იყო, კომბლეს ვეძახდით დიდი თავი ჰქონდა და იმიტომ, თანაც 3-ჯერ გატეხილი და მთელი სერიოზულობით ჰქონდა შეფერებული ეს როლი. დღეს სანდრო უკრაინაშია და ფეხბურთს თამაშობს. ალბათ 7-8 წლის წინანდელი როლი აღარც კი ახსოვს, მით უმეტეს მაშინ, როცა მორიგი გოლი გააქვს მოწინააღმდეგის კარში.
არადა როგორ ვთქვა მაშინ სხვა დრო იყო, ქუჩის რომანტიკა-მეთქი, მაშინაც საშინელი დრო იყო და არც ახლაა რამით უკეთესი. ის კი არა, კარგად მახსოვს, კულინარიელების ეზოსკენ გახედვასაც რომ გვიკრძალავდნენ მშობლები, არადა 100 მეტრში ვცხოვრობდით იმ ლეგენდარული კულინარიელებისგან და საქანელაც რატომღაც იმ ეზოში იდგა, მოდი და ნუ გადახვიდოდი...

დღეს გავიზარდეთ და და ძველისძველი რვაკაციანი “ბანდაც” გავზარდეთ, დღეს “დივიდი”-ზე ვუყურებთ ციფრულ ტექნოლოგიაზე გადატანილ ფილმებს, როცა გვინდა და სადაც გვინდა, მაშინ კი ერთადერთ მეზობელს ჰქონდა “ლევი” დენი გადმოყვანილი, ისიც ნათურას არ ანთებდა და კარგად მახსოვს, ის იმდენი ხანი გასუსულები ვისხედით და “ერთხელ ამერიკაში”-ს მშობლების უჩუმრად ვუყურებდით, გვიკრძალავდნენ ყურებას, უხერხული კადრები ჩანდა ბლომად...
ფილმის დასასრულს გოგოები ჩუმად გავიპარეთ, ბიჭები კი ისხდნენ კაი ხანს ოცნებაში წასულები.

“გაიქეცი, დედიკო გეძახის!”

არადა იმდღესაც ვუყურეთ ამ ფილმს, ისევ უბნელებმა, ოღონდ ჩემს სახლში და “პრავ” დენზე. შუქიც გვენთო. ჩვენს ეზოში იკა იყო ხოლმე ნუდლზი როგორც წესი. ყველაზე ტრაგიკული და “დასტოინნი” როლი მაშინვე მოირგო. ისე რაღაცით კი ჰგავდა იმ ბავშვს_ შავგვრემანი, გრძელი წარბებით და მართლა ჭკვიანური თვალები, ცოტათი ბავშვურია დღემდე, აი, სერიოზული ბავშვები რომ არიან, რასაც ეტყვი, ყველაფერს რომ იგებენ, ისეთი ტიპია, მაშინაც ეგეთი იყო. “ისე მიყვარდა ნუდლზი, შეყვარებულიც კი გამოვიგონეო,” იხსენებდა მერე სიცილით.
არადა მაშინ მართლა სხვა რომანტიკა იყო. ეტყობა გარემო ჭირდება ყველაფერს. იკაც იმას მეუბნებოდა, რომ პატარაობაში უფრო მეტს ვოცნებობდით, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი ნაგიჟრები ვიყავითო. არადა, რაც ამათ საქმეები აქვთ ნარჩევი და “მაზიანები” წაგებული და მერე ჩაბარებული, ან ნაჩხუბარი, მაგრამ მაშინ ჩხუბიც კი რომანტიკა იყო. ეზოში ერთი გაუქმებული ყვითელი ჯიხური გვედგა, ან იმ ჯიხურის უკან, ან თუ სერიოზულად იძაბებოდა სიტუაცია, ქუჩის მეორე მხარეს მშენებარე უპატრონო სახლი რომ იდგა, იქ ჩხუბობდნენ ხოლმე. არა, რა იყო აქ რომანტიკა?

ალბათ გოგოების ბრალიცაა, ისეთი ბიჭები მოგვწონდა მაშინ, მაქსის და ნუდლზის “სასტავში” რომ იყვნენ, რომ “ძველბიჭობდნენ”.
ან “ერთხელ ამერიკაში” რაღა შუაშია, კაცმა რომ თქვას, სადაა რომანტიკა იქ, სადაც ძმაკაცები ერთმანეთს ღალატობენ და ბოლოს ყველა ერთმანეთს ხოცავს, მოკლედ საშინლად არაადეკვატური დასასრულით... მაშინ ნუდლზის როლზე იყო ერთი ამბავი ჩვენს ეზოში, უფრო კაცური ტიპი გვეგონა, არადა ერთი ჩვეულებრივი “ლუზერი” იყო ეგეც...
თუმცა “ერთხელ ამერიკაში” ჩვენს ეზოში დიდხანს არ გაგრძელებულა_ მშობლებმა იყოჩაღეს ისევ, არ ვიცი, როგორ და რანაირად, შეიძლება იმიტომ რომ აქ ეგეთი სტერეოტიპია_სკოლას რომ დაამთავრებ უნდა მოემზადო და ჩააბარო_ ჰოდა დადიან ახლა ესენიც ჯგუფ-ჯგუფად ერთი მასწავლებლისგან მეორესთან. იკას რომ გავახსენე მაშინდელი ამბები, მომენატრა ის დროო, მეუბნება.

ვინც ჩვენთან ერთად არ გაზრდილა, ვერ მიხვდება რა არის მოსანატრებელი ჩვენს ბავშვობაში, “ძველბიჭურ” უბანში, რაა მოსანატრებელი გრაფიკიან დენში, გაზის ბალონებში, ნავთის კერასინკებში, კულინარიელების ეზოში, სადარბაზოებში “ჩასაფრებულ ნარკომანებში”, ზვიადისტობანას და ჯაბაიოსელიანობანას თამაშში, ატენელებთან გაუთავებელ ჩხუბში და აყალმაყალში, გაურკვეველი წარმოშობის ჰუმანიტარულ დახმარებაში და მეორეად ტანსაცმელში, ლამპის შუქზე წაკითხულ ტომ სოიერში და მთელი უბნის ერთხმად დაძახილ “იეეეს”_ში, როცა შუქი მოვიდოდა ხოლმე.

სოციალური ქსელები

2010-11-01T21:31:00.000+04:00

ავტობუსი კარგი ადგილია საფიქრელად. მით უმეტეს მაშინ, როცა ცალ ფეხზე გიწევს დგომა, ვიღაც მოხუცი დეიდას უკმაყოფილო მზერას თვალს არიდებ და ნაუშნიკებს უფრო კარგად იმაგრებ ყურში, რომ არაფერი გაიგო.

როგორ შეიცვალა ადამიანების ურთიერთობები საუკუნეების მანძილზე?

იყო დრო, როცა მამები მხოლოდ თავის უფროს ბიჭებს ცნობდნენ ხოლმე შვილად _ მემკვიდრეობას უტოვებდნენ და ა.შ. დედები კიდევ აღმზრდელის დახმარებით ეკონტაქტბოდნენ შვილებს. უფრო სწორედ, რამდენიმე საათი ჰქონდათ გამოყოფილი ბავშვებისთვის. უფრო მკაცრადაც იზრდებოდნენ თაობები. მშობლებს შვილები თქვენობით მიმართავდნენ და ა.შ.

ის დროც იყო, რომ მშობლებს შვილებისთვის არ ეცალათ იმდენს მუშაობდნენ. პრინციპში ახლაც ასეა. ახლაც კი არა, ახლაა ასე.

არადა, წესით დღეს ლაივში ურთიერთობები უფრო გაადვილებული და ახლო უნდა იყოს: ონლაინით შეგვიძლია მუშაობა, გადასახადების გადახდა, რაღაცების შეკვეთა და ყიდვა _ მოკლედ ყოველდღიური რუტინისგან თავის არიდება, ყველაფრის უფრო სწრაფად გაკეთება. წესით აქედან გამოთავისუფლებული დრო რეალურ ურთიერთობებს უნდა დაეთმოს ხო? დროის მენეჯმენტი ხომ უფრო დახვეწილია, ყველას შეუძლია საკუთარი ონლაინ–კალენდარი აწარმოოს და ჩაინიშნოს რა რა დროს აქვს დაგეგმილი და დროც გაანაწილოს.

მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი პირიქითაა. სახლში ორი კომპიუტერი გვაქვს. წესით საქმეს უფრო ადვილად და მალე უნდა ვაკეთებდეთ, მაგრამ ამ ყველაფრის რეალური სახე ისაა, რომ ერთ კომპიუტერს ჩემი ძმა უზის, მეორე ლეპტოპს _ მე, დედაჩემი ტელევიზორთან ზის და ლაივში ურთიერთობები მინიმუმამდე გვაქვს დაყვანილი. ჩემი ძმა სამზარეულოში ზის და როცა რამე მინდა იქ, კი არ გავდივარ, დიტოს ვთხოვ სკაიპით რომ გამომიტანოს.

ცუდია ეს ყველაფერი, არა? :(

Back in USSR

2010-10-28T22:53:00.000+04:00

დედაჩემი ერთ–ერთი იმ უიშვიათესადამიანთაგანია, რომელსაც კამათი შეუძლია, შენს აზრს მოისმენს, თავისას გეტყვის, მერე იმსჯელებს, იმსჯელებს და შენთან ერთად კონკრეტულ შედეგამდე მივა, პრობლემის გადაჭრის გზებსაც დასახავს (შენთან ერთად, რა თქმა უნდა) და თუ გჭირდება, რისკების და გარემოს ანალიზსაც უფასოდ 15 წუთში გაგიკეთებს. ნუ მონახაზს მაინც.

ხოდა რაც ყველაზე მთავარია, როგორც ვთქვი, მოსმენაც იცის და ერთ საერთო კონკრეტულ დასკვნამდე მისვლაც. სწორედ ამიტომ მასთან ყველაზე მეტად "მესხნება" ხოლმე. სალაპარაკო თემა ძალიან ბევრია. მერე ამ ყველაფრის შესახებ ან პოსტს ვწერ, ან რამე ასეთს, და წერილობით უკეთესად გადმოვცემ რისი თქმაც მინდოდა და ვერ ვთქვი. დედაჩემიც მშვიდდება, რომ ჩემი აღზრდა მთლად წყალში გადაყრილი შრომა არ ყოფილა.

ბებიაჩემი. საბჭოთა ტელევიზორი.

დღეს რაღაცას მოყვა, არ მახსოვს რას და დედაჩემმა მითხრა, შენო რა იცი ნამდვილი თბილისელი რას ნიშნავდაო, ჩემს ახალგაზრდობაში თბილისელი ასეთი და ისეთი იყოო, ნუ მოკლედ რაღაც კრიტერიუმები ჩამომითვალა და ბოლო იყო ასეთი, რომ თბილისელები არ ვაჭრობდნენო, სწორედ ამიტომაც დღეს მაგრად გაუჭირდათო. ეს ისე თქვა, რაღაცნაირად, რომ თითქოს ამართლებდა, რომ "ნამდვილი თბილისელები ვერ ვაჭრობენ" და ზოგადად, ვაჭრობა მიუღებელი და დაბალი დონის საქმეა და თბილისელობა ამაზე უფრო ამაღლებული და "კაიტიპურია".

ხოდა კიდევ ერთხელ მივხვდი რამხელა სხვაობაა ჩემსა და ჩემი მშობლების თაობის მენტალიტეტს შორის. მე მგონია, რომ არანაირი შრომა არაა სირცხვილი: შენივე წარმოებულ რაღაცას, ან თუნდაც შენით ნაშოვნ რაღაცას თუ შესაფერისად ფუთავ და მომგებიანადაც ყიდი _ ძალიანაც კარგი! რა არის ამაში ცუდი, როცა ადამიანს ტვინი ლოგიკურად და სწრაფად უმუშავებს, ხვდება რა დროს რა გამოადგება და სიტუაციას კარგად ერგება? მერე ვიკამათეთ, ვიკამათეთ და იმ დასკვნამდე მივედით, რომ რადგანაც საბჭოთა კავშირში მიუღებელი იყო საერთოდ საკუთარი ქონება და მით უმეტეს მისი გაყიდვა და ბიზნესის წარმოებაზე ფიქრიც კი ზედმეტი იყო, მთავრობას კაპიტალისტები "თეთრ და მსუქან ბიძიებად" გამოყავდა (რაზეც დედაჩემი გამოტყდა, რომ ბავშვობაში ის კაპიტალისტი თეთრი და მსუქანი ბიძიას კარიკატურა ბევრად უფრო მოსწონდა, ვიდრე შავი და კუნთმაგარი, მაგრამ დაჩმორებული მუშის), შეიძლება ვაჭრობის დაკნინებაც მათი პროპაგანდის კიდევ ერთი ნაწილი იყო _ ხალხს რომ საკუთარი ქონების და ბიზნესის წარმოების მოთხოვნილება არ გასჩენოდა, ეს საქმე უბრალოდ სირცხვილი იყო!

მოკლედ, საბჭოთა კავშირი და რკინის ფარდა ჩემთვის დღემდე ყველაზე საინტერესო და ამავე დროს ამოუხსნელ თემად რჩება. დედაჩემი ხანდახან ისეთ რაღაცებს მიყვება, რომ ვერ ვიჯერებ, ასეთი რამე მართლა ხდებოდა თუ _ არა! მაგალითად, გათბობა ჩავრთოთ თუ არაო, ვლაპარაკობდით და მე ვთქვი ჯერ თბილა და ადრე ხომ არაათქო. დედაჩემმა, უიო კომუნისტები 15 ნოემბერს რთავდნენ გათბობას და 15 აპრილს თიშავდნენო. რომ არ აციებულიყო ნოემბერში ან პირიქით მანამდე აციებულიყო–მეთქი? არაო, ეგრე ჰქონდათ დადგენილიო. აბა სახლში დასარეგულირებელი რამე ონკანი გქონდათ–მეთქი და არაო! ანუ ხალხს იმასაც კი არ ეკითხებოდნენ, როდის უნდა გამთბარიყვნენ და როდის _ არა!! იქნებ მე შუა ზაფხულში შემცივდა! ან იქნებ გიჟი ვარ (როგორც მამაჩემი მაგალითად) და იანვარშიც კი გაღებულ ფანჯარაში და თხელი საბნით მძინავს!

თუკი ოდესმე კარგი ჟურნალისტი ან კინოდოკუმენტალისტი, ან კაი როჟა გამოვედი, ამ თემაზე რამე კარგს, ანალიტიკურს და საფუძვლიანს აუცილებლად გავაკეთებ. :P

Can we trust Georgian bloggers?

2010-10-25T16:01:00.000+04:00

“Guest-teachers were trained by Georgian psychologists. They were daunted. It would be better if host families were trained too. There are tears in every blog: teachers say: “eat, eat” _ we hear only that from hostess”.” _ Dodka’s new post is about foreign English-Language teachers, who started blogging.

If you look through blogroll.ge-s page, you will see the Georgian blogs rankings by categories. You will find your favorite articles quickly and easily. There is Dodka’s blog in the top-10. There are the journalists among Georgian bloggers too. But you get more freedom of expression here. People increasingly spread their own opinions. Interaction increases too through comments.

Dodka’s last post has 63 comments. “I can’t understand why Georgians have such aggressive attitude towards these teachers. If I were ordinary American, I would take easy Georgia and English-knowledge level in this country etc. Our people have self-importance” _ says one reader, Monkey.

But there is lots of information in the blogs. Facts are lost in the comments and evaluation. People try to impose their opinions on others. There is no ethic code in blogging. Blogs have more subjective content than other forms of balanced journalism. In this case, no one has an ambition of objectivity. Blogger is a free man, who wants to express his own opinion, like Tazo and Zura. They don’t distort facts. Their blogs are in top-20 in blogroll, but they aren’t read because of information and facts. Readers are interested in bloggers’ takes and not the real stories. For getting proper information, they use balanced and objective agencies.

წინა საუკუნე

2010-10-24T21:17:00.000+04:00

მგონი გაუმჯობესების გზას როგორც იქნა დავადექით. დედაჩემმა ამასწინათ ძველი გაზეთების მთელი დასტა გააძრო საიდანღაციდან. შიგთავსი ზუსტად ისეთია, როგორიც წარმოგიდგენიათ _ ყველანაირი ფობიით აღჭურვილი. ერთ–ერთი ნომრის პირველი გვერდი მომხვდა თვალში: ზედ დიდი კარიკატურა ახატია. მგონი თავადაც ხედავთ. გვერდით მიწერილი სათაური, "ჰომოსექსუალისტებიღა აკლდა საქართველოს" ამ კარიკატურას ეკუთვნის.

დაგაბნიათ არა? მე ბევრი ვიცინე. გაზეთი 1998 წელსაა გამოცემული, ანუ 12 წლის წინ. სტატიის შიგთავსიც როგორიც წარმოგიდგენიათ იმაზე ცოტათი უფრო მძაფრი. ჟურნალისტი თავგამოდებით უმტკიცებს ჰომოსექსუალ რესპონდენტს, რომ ჰომოსექსუალიზმი დაავადებაა. "არასოდეს გაგჩენია სურვილი სექსოპათოლოგთან გემკურნალა და სამუდამოდ უარი გეთქვა ჰომოსექსუალისტობაზე?" უთანაგრძნობს აქ ჯერ ჟურნალისტი. ნუ, რესპონდენტი რაღაცას პასუხობს, არ აქვს ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა, და მერე ჟურნალისტის კიდევ ერთი ჩამჭრელი კითხვა მოდის: "ღმერთის გწამს?" :)))) კიო, ეუბნება ეს. "რწმენის გამოხატვის უჩვეულო ფორმა აგირჩევია, ათ მცნებაში ისიც წერია, არ იმრუშო!" აპაპაპ, მორალის კითხვაზე გადავიდა უკვე. და ბოლოს: "იცი, ასჯერ უფრო მეტად შევიდოდი შენს მდგომარეობაში და გაგიგებდი, ძალადობის მსხვერპლი რომ გამხდარიყავი ან ასეთი გაეჩინე ბუნებას. მაგრამ ის, რასაც შენ მიყვები, მზარავს"! :)))))) აი მალადეეც! :D ინტელექტის გამოვლინების უიშვიათეს ფორმასთან გვაქვს მგონი საქმე. ნუ ბოლოს მიდის ლაპარაკი, იმაზე, რომ ხომ არ გეშინია შენმა შვილმაც შენი გზა რომ გააგრძელოს და ა.შ. როგორ შეგიძლია გაუგო და მოკლედ.

ხოდა, მე რა გამიხარდა: დღეს მარტო აქა–იქ რელიგიური დაჯგუფებები და ორთოდოქსი ფანატიკოსები ლოცულობენ მარტო მეგაფონში. საზოგადოება და მედია კი 12 წლის მერე აშკარად წინსვლას განიცდის!

ის, რომ ამ კდემამოსილ და უმწიკვლო ქალბატონ ჟურნალისტს ჩემი და ჩემი მეგობრების სახით შემკამათებელი მაინც ჰყავს, ჩვენი საზოგადოებისთვის უკვე დიდი პროგრესია. :)))

მარტო საჩემო პოსტი

2010-10-21T23:35:00.000+04:00

უცნაურია, როცა ადამიანები ყველაზე მეტად მჭირდებიან ხოლმე, მაინცდამაინც მაშინ მტოვებენ. განშორება უფრო მეტად ამტკიცებს სიყვარულს, ბლაბლაბლა.... თან მჯერა, თან _ არა. უფრო თავის მართლება თუ თავის დამშვიდება მგონია ხოლმე, ვიდრე სინამდვილე. ჩემი მეგობრები ფიქრობენ, რომ ერთგული ადამიანი არ ვარ და ჩემთვის ღალატი ისეთივე ჩვეულებრივი მოვლენაა, როგორც ყოველდილას კბილების გახეხვა. ისიც უფრო უცნაურია, რომ როცა ამ ყველაფრის საწინააღმდეგოს მტკიცებას ვიწყებ, მე თვითონვე ვაძლევ საბაბს ყველას, რომ ასე იფიქრონ ჩემზე. ან კიდევ, არ მისმენენ, ან კიდევ ცინიკურად იცინიან და ამით ყველაფერი მთავრდება. არ მესმის კიდევ იმის, თუ რატომ ანიჭებთ ადამიანებს მეგობრის დაცინვა უცხო საზოგადოებაში სიამოვნებას. რატომ ჰგონიათ რომ ამით ამაღლდებიან ვინმეს თვალში?

ისიც უცნაურია, რომ საკმარისია ცოტათი მაინც ვიგრძნო თავი ბედნიერად, რომ მაშინვე ვხვდები როგორ მარტო ვარ. გასაჭირში ყველა ჩემს გვერდით ჩნდება, ყველა თავს მევლება და ყველა ცდილობს ტკივილი გადამატანინოს. ერთმანეთზე უკეთეს რჩევებს მაყრიან. საკმარისია ამ გასაჭირიდან ამოვძვრე, რომ იწყება ჩემ გარშემო დაწყვილებები, შეთქმული სახეები და ა.შ. ძალიან კარგი ტაქტიკა ჰქონდათ საბჭოთა კავშირში, ადამიანს არ უჯერებდნენ და გიჟად გამოჰყავდათ. მგონი მეც ასე მომდის... ოღონდ საკუთარი თავი გამომყავს გიჟი.

ამ ბოლო დროს მივეჩვიე ასე ფიქრს. მერე ნელ–ნელა ვივიწყებ ყველა განცდილ ემოციას და გავლილ სიტუაციებს, გონებას ვაჩვევ იმას, რომ ეს ყველაფერი არც მომხდარა და ვივიწყებ. ვივიწყებ, მაგრამ რაც უფრო მეტია ჩემს ცხოვრებაში მსგავსი ფაქტები, მით უფრო უფერულდება მეგობრებთან, ნაცნობებთან და ადამიანებთან, ზოგადად, ჩემი ურთიერთობების სიღრმე. ეტყობა ესაა გაზრდა. როცა სულ შეჯიბრის სიტუაციაში ხარ, სულ იმაზე ფიქრობ, ვინმემ რამე არ მოგატყუოს, სულ ყველაფერს ეჭვის თვალით უყურებ. ბევრჯერ გაუცრუებიათ გული ჩემთვის მეგობრებს. ბევრჯერ დამივიწყებია თავიდან ბოლომდე ყველაფერი.

და მერე ვიტვირთები ათასი საქმით, რომ ამდენ სისულელეზე ფიქრის დრო აღარ დამრჩეს. რომ არ დავკარგო არც ერთი ადამიანი, რომელიც წლების განმავლობაში მოვაგროვე ჩემ გვერდით. იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ყველანაირი ტიპები მღლიან. ჩემ გარშემო კი, როგორც წესი, ყველა ერთი, კონკრეტული ტიპია: ზოგი გადარეული, ზოგი _ დალაგებული, ზოგი _ არტისტი, მოკლედ, ზოგი _ როგორი, და ზოგი _ როგორი.
არ მყოფნის მეგობრებში მხოლოდ ერთი ტიპაჟი. ბევრ სხვადასხვანაირ ტიპს ვითხოვ მათგან.

Do we need a war?

2010-10-21T13:41:00.000+04:00

გვჭირდება თუ არა ჯარი? _ ამ კითხვაზე ადრეც ბევრჯერ მიფიქრია, ბევრჯერ მიკამათია და ბევრჯერ დაგვიხოცია ერთმანეთი კამათში. (ალბათ ეს კიდევ არაერთხელ მოხდება). 2003–2008 წლამდე ჯარის ბიუჯეტმა დიდი ცვლილებები განიცადა. საზოგადოებრივი დაკვეთაო, პროფესიონალი ჯარი და რეზერვიო, კანადური მოდელი და ა.შ. მოკლედ მთელი რიგი რეფორმები გატარდა. თურმე ჭკვიანი და გამოცდილი ხალხიც დამჯდარა და ჯერ ქვეყნის უსაფრთხოების მიმოხილვა გაუკეთებიათ, მთელი რიგი რისკები და საფრთხეების ანალიზიც დაუდიათ, მთელი სცენარიც განუხილიათ, როგორ და რა პოზაში შეიძლებოდა რუსეთი თავს დაგვსხმოდა და ამის შემდეგ, ჯარისკაცების მინიმალური რაოდენობაც მიუღიათ _ 37 ათასი ჯარისკაცი უნდა გვყავდეს, მაგრამ 25 ათასი გვყავს ჯერ.

ჯერ ყველაფერი წინაა! რუსეთთან ომიც მოსაგებია, (მოსაგები თუ არა შესაკავებელი მაინც!) მტრის ჯარიც შესაკავებელი, ჩამოყრილი ბომბებიდან 60% აუფეთქებელი... მოკლედ ისევ ერთი და იგივე.

ბევრი კითხვა გამიჩნდა, რისი დასმის შესაძლებლობაც არ მომეცა დროის სიმცირის გამო:
1. რატომ ვიხდით ბიუჯეტიდან ამხელა თანხას ჯარში, თუ რუსები საჰაერო შეტევაშიც გვაჩანაგებენ და სახმელეთოშიც?
2. რატომ გადავედით პროფესიონალ ჯარზე, თუ ასეთი ტიპის ჯარის შენახვა დიდ სახელმწიფოებსაც არ შეუძლიათ?
3. რატომ არ კეთდებოდა პრაქტიკულად არაფერი 2008 წლამდე სამოქალაქო თავდაცვის კუთხით? (ეს სავარაუდოდ მისი კომპეტენცია არ იყო, მაგრამ მაინც გამიჩნდა ეგ კითხვა)
4. და კიდევ ძალიან ბევრი თემა, რომელიც ეხებოდა რეზერვს, საინფორმაციო ომის წარმართვას, ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესებას, ავღანეთში ქართველი ჯარისკაცების გაგზავნასაც კი:))

დიდი პოსტი გამომივიდა, წესით პოსტები ამხელა არ იწერება ხოლმე, მაგრამ რადგანაც რეალური ინფორმაცია ვერ მივიღე და ალბათ ამ კითხვებზე პასუხებს ვერც მივიღებთ (მოზგი კითხვების დასმას ამიტომაც არ აქვს ხოლმე აზრი), ჯობს კითხვები აქ დავსვა და ჩემი აზრებიც აქ განვავრცო.

P.S. როგორც გამოუსწორებელ და შეურიგებელ პაციფისტს მჯერა, რომ ერთ დღესაც სამყაროში ომი აღარ იქნება და "No need for greed or hunger a brotherhood of man, Imagine all the people sharing all the world"

imagine

one more discover in my brain! :))

2010-10-09T15:36:00.000+04:00

ამ ბოლო დროს სიცივეში მგონი ტვინი გამეხსნა. ბევრ რამეზე ვფიქრობ. კიდევ ერთი რაღაც აღმოვაჩინე: არ აქვს მნიშვნელობა რას აკეთებ, მთავარია რას ლაპარაკობ. სწორედ ესაა მედიის, PR-ის და კიდევ საზოგადოებასთან ურთიერთობის მთავარი გასაღები. მაგრამ არა მარტო სამსახურში.

მაგალითად, დედაჩემი როგორც უწესრიგო, აბდაუბდა, დაულაგებელ ადამიანს მიცნობს, რომელსაც შეუძლია ნაგავში თავისუფლად იცხოვროს. არადა, პრინციპში არ ვარ ეგეთი. ზუსტადაც რომ არ შემიძლია ნაგავში (ანუ მტვრიან ნივთებში, დაულაგებელ მაგიდასთან და კარადასთან ერთად) ცხოვრება. როგორც წესი კვირაში ერთხელ მომივლის და ძირფესვიანად ვალაგებ ყველაფერს, რასაც სჭირდება, ან არ სჭირდება. მერე მსიამოვნებს სუფთა ოთახის და სახლის ყურება. უწესრიგო რომ ვიყო ჩემი დესკტოპიც მუდმივად არეული იქნებოდა, ფოლდერები ზოგი ცარიელი, მოუწესრიგებელი. აბა რომელიმემ შეიხედეთ ჩემს ლეპტოპში! ყველაფერი იდეალური სიზუსტით მაქვს დახარისხებული: ფოტოები ადგილების და დროების მიხედვით, დოკუმენტები სასწავლებლის, სამსახურის და ჩემი პირადი, მუსიკა ჟანრების მიხედვით, მოკლედ, არც თუ ისე გამოუსადეგარი ვარ.

განა ეგაა მარტო, მაგალითად ანის როგორც წესი ყველა არაპუნქტუალურ ადამიანად ვიცნობთ. ეს იმიტომ, რომ ერთხელ ვიღაცამ თქვა, (შეიძლება თვითონვე) და ამის მერე რაც არ უნდა ადრე მოვიდეს, ანი მაინც ყველგან აგვიანებს. კიდევ ბევრი მაგალითის მოყვანა შეიძლება ჩემი მეგობრებიდანვე, მაგალითად ზურას სულ პაპსას ვეძახი, მაგრამ იმდენად უცნაურია, რომ ხანდახან ზედმეტიც მოსდის ხოლმე, მერი ყოველთვის შტერ და დაბნეულ ბავშვად გამოგვყავს, მაგრამ არც მთლად ეგრეა საქმე, ეტყობა ეს ქერათმიანი სულელი ქალის დიდი სტერეოტიპი ძლიერად მოქმედებს...

მოკლედ, აქედან დასკვნა: არ აქვს მნიშვნელობა რას გააკეთებ. სულ რომ ყირაზე გადახვიდე, ცოტა ვინმე შეამჩნევს, სინამდვილეში როგორი ხარ. მთავარი ორატორული ნიჭია, შენს თავზე ისე ილაპარაკო, ისე წარმოაჩინო, რომ ყველას ასეთი ეგონო. ეგონები კიდეც, მთავარია როგორ ლაპარაკობ. :P

for my closest friends

2010-10-05T23:38:00.000+04:00

უკვე შემოდგომას ვგრძნობ. ვგრძნობ მთელი ტანით, ტვინით, ვგრძნობ რომ ნელ–ნელა ვგრილდები, ვმშვიდდები და ზამთრისთვის ვემზადები. კანონზომიერია. ვგრძნობ რომ სამყაროს ნაწილი ვარ და საოცარი გრძნობაა იმაზე ფიქრი, როგორ მოქმედებს შენზე ყველაზე პატარა კენჭიც კი, რომელიც ოკეანის ფსკერზე დაგორავს, ან როგორ მოქმედებენ შენზე დიდი და შორეული ვარსკვლავები, როგორ განაპირობებს ხასიათს მთვარე, მზის სინათლე და სითბო.

ბავშვობაში თვეებს ფერების და სუნების მიხედვით ვყოფდი. მაგალითად, ზაფხული წითელი მეგონა, გაზაფხული ვარდისფერი, შემოდგომა ყვითელი, ზამთარი კიდევ, ნაცრისფერი. ზაფხული თავისთავად იმიტომ მიყვარდა, რომ არდადეგები იწყებოდა, მაგრამ შემოდგომა მიხაროდა _ მთელი ზაფხულის სიცხით დაღლილს სულ მენატრებოდა გრილი ნიავი და თბილი მზის სხივები, სურნელოვანი ფერადი ფოთლები. ჰაერი თითქოს თაფლის სუნით იჟღინთება. ოქტომბერი კი ყველაზე ჭრელი თვეა ჩემთვის. ფერადი, ხალისიანი, ხის ფესვების და სველი მიწის სურნელით. ფერადი ჟაკეტები და შარფები, ლამაზი ქუდები, გრილი საღამოები და წვიმები _ შეიძლება ადამიანებს ის თვეები უყვართ გამორჩეულად, როცა დაიბადნენ. ანიც და მერიც ასე არიან, მარტი უყვართ. მართალია მეტს არავის ვიცნობ თავისი დაბადების თვე უყვარდეს, მაგრამ მე და ჩემი ორი მეგობრის მაგალითიც სავსებით კმარა.

ადამიანებს ხალისიანი და უპრობლემო ვუყვარვარ. ალბათ სულ ასეთიც უნდა ვიყო, თუ ძალიან ძალიან არ გამიჭირდება ოდესმე.

ბედნიერებაა, როცა მთელ საღამოს მეგობრებთან ერთად ატარებ. ზოგჯერ მოწყენილებთან და გაურკვეველ ხასიათზე მყოფებთან, მაგრამ მაინც, შენს მეგობრებთან. თავს ეკონომიკის სამინისტროს არკას აფარებ და ათას სისულელეზე ყბედობ. ხანდახან უსტვენ კიდეც. შენ თუ არა, გვერდით ზურა ყოველთვის აღმოჩნდება, რომელიც უპრობლემოდ დაუსტვენს. იმღერებ და სამინისტროს გვიანობამდე შემორჩენილი თანამშრომლები უკმაყოფილოდ გადმოგხედავენ და ჟალუზს ჩამოწევენ. მერე ძალიან გაწვიმდება და საყვარელ ადამიანთან ერთად ცივი წვეთები გაგლუმპავენ. ეს ზაფხულის წვიმა არაა, გრილი წყალი გესიამოვნოს. სიცივე უკვე ძვალსა და რბილში გატანს, თავს ვერც ცხელი წყლით და ცხელი ლიმნიანი ჩაით იმხნევებ. აღარ გყოფნის ფანტაზია.

ბოლოს კიდევ, როცა სურნელოვანი კრემების და ათასი ლოსიონის შეზელის და წასმის შემდეგ საყვარელ ლეპტოპს მიუჯდები, ფეხებში უცებ იგრძნობ დაღლას და კუნთების ტკივილს და პოსტის წერას დაიწყებ. თუ პოსტის არა და დღიურისას, ან ფეისბუქზე სტატუსს მაინც განაახლებ.
მიყვარს შემოდგომა.

honey september

2010-09-29T17:34:00.000+04:00

სექტემბერი თაფლისფერია. როცა მზის სხივებს ჩრდილში აღარ ემალები და გსიამოვნებს. ნაირ-ნაირი ჟაკეტის და ფერად-ფერადი შარფების დრო დგება და დიდი ჭიქით ლიმნიან ჩაისაც სხვა გემო აქვს.

ზაფხულიც გავიდა. ადრე მთელი ზაფხულის განმავლობაში 10-მდე წიგნს მაინც ვკითხულობდი, წელს არც ერთი ფურცელი არ გადამიშლია. ეტყობა საშინლად დავიღალე, ან წიგნის სიყვარულმა გადამიარა, ან რა ვიცი. როგორც წესი სექტემბრისთვის ახალი ძალებით ვივსები ხოლმე, რომელიც იქითა მაისამდე მყოფნის, მაგრამ წელს არა. ამაზე კონკრეტულად რამ იმოქმედა, არ ვიცი. ალბათ ცოტ-ცოტა ყველამ და ყველაფერმა. სულ იმის მეშინია ხოლმე, რომ ჩემს უბედურებებში სხვები არ დავადანაშაულო, როგორც წესი ჩემს ყველა ნაბიჯს ვიხსენებ და ვაანალიზებ, რომ მივხვდე, მე რა დავაშავე. თუმცა ამას აღარ აქვს მნიშვნელობა. კიდევ ერთი რამ, რაც წელს ვისწავლე, ისაა, რომ არ მოთხოვო ადამიანებს ბევრი. ბევრი კი არა, სამსახურის და საქმის გარეთ არაფერიც არ მოითხოვო. იმიტომ რომ არავის შეუძლია იმის მოცემა, რაც გინდა. ეს არაა ან ცუდი, ან კარგი. ეს უბრალოდ ფაქტია, ასეთი ვარ მეც. კიდევ ის ვისწავლე, რომ ადამიანებთან ზედაპირული უნდა ვიყო. არ აქვს მნიშვნელობა ვისთან. ზოგადად სუყველა ერთმანეთთან ზედაპირულად ურთიერთობს. რამდენი ხანია ამას ვაკვირდები. მე-9 კლასის მერე და ასეა. ამ ზაფხულს სულ ცოტა დამოუკიდებლობაც ვისწავლე. პრობლემების დამოუკიდებლად გადაჭრაც და კუთვნილი დასვენების დამოუკიდებლად გატარებაც. თუმცა ვერ ვისწავლე წინააღმდეგობის გაწევა. ეს ალბათ მომავალი წლისთვის გადაიდო. ვისწავლე ავტოსტოპერობა. პირველად რომ ტრასაზე დავდექით, სუყველას გვიტყდებოდა ხელის აწევა. ახლა კი ვერაფერი შეედრება იმ სიხარულს, როცა მანქანა ჩერდება, თან საკმაოდ ტევადი. (თუმცა ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა, კორსაშიც გადასარევად ჩაეტევი).

აქ მარტო ვარ და ჩემ ირგვლივ საოცარი სიჩუმეა. ლექტორებიც და სტუდენტებიც წავიდნენ. ერთი ჭიქა რძიანი ყავა და ფუნთუშა დახატავდა ამ სიტუაციას.

ირაკლი ჩარკვიანი და ქვიშხეთი–თბილისის გზა

2010-09-10T23:22:00.001+04:00

საერთოდ პოსტების თემები ერთი მეორის მიყოლებით მომდის ხოლმე თავში. მაგრამ ვერასოდეს ვფიქრობ როგორ დავიწყო. სამოტივაციო წერილებზეც ეგრე მჭირს. მოკლედ, როგორც მეწერინება ისე დავიწყებ, მაინც ჩემი ბლოგია, რასაც მინდა იმას დავწერ.

სიმართლე რომ ვაღიარო, (და ალბათ ბევრი აღიარებს) ბავშვობაში მაგარი პაპსა ვიყავი. ვუსმენდი ბრიტნი სპირსს, სფაის გერლზს, ბექსტრიტ ბოიზს და ა.შ. მამაჩემმა მე–13 თუ მე–14 დაბადების დღეზე დიდი და ლამაზი მუსიკალური ცენტრი მაჩუქა, დისკიანი. მე კიდე ამ მაგარ ცენტრზე ასეთ პაპსებს ვუსმენდი. ჰოდა, საწყალ კაცს გული უჩუყდებოდა ჩემს შემხედვარე. მომიტანა deep purple-ს დისკი, the best–ი იყო მგონი. მე კიდე სიცილადაც არ მეყო, მეოცე საუკუნის "ჟღარუნი". და სანამ ამ "ჟღარუნს" ჩემი მოსმენის ღირსად ჩავთვლიდი, იქამდე ირაკლი ჩარკვიანის გადაწერილი კასეტა ჩამივარდა ხელში. ჩემმა დაქალმა მოიტანა. ისიც პაპსა იყო, და იმ პერიოდში ვეცნობოდით "ანდერგრაუნდს". :D ორღანი 78 იყო, სექსი, ზანგო და მე გადმოვცურავ ზღვას. ხოდა მოგვეწონა.

ჰოდა იმის მერე ცოტ–ცოტას მაგრამ ჩარკვიანს სულ ვუსმენდით. თან მაშინ უბანში დაგვცინოდნენ, რეებს უსმენთ, ა.შ. ხოდა მერე, მაგ ამბიდან ერთ წლის მერე მე და ბიძაჩემი მოვდიოდით ქვიშხეთიდან. დილა იყო, ბიძაჩემს რაღაც დანჯღრეული და შელოცვით აღდგენილი მანქანა ჰყავდა. წინა სიდენიის შუშას რო ჩამოუწევდი, მერე ხელი უნდა მოგეკიდა შუშაზე და ისე აგეწია უკან. ხოდა ჩამოწეული კი არა და ჩამოვარდნილია ეს შუშა და გვიბერავს კარგად. ხაშურში გაგვიჩერდა მანქანა თან. ერთი საათი ვეწვალეთ, ვეწვალეთ, ძლივს გავაკეთეთ. ხოდა ამ დაბოღმილზე და დაღლილზე ჩართო რაღაც კასეტა. გადაწერილი კასეტა იყო რაღაც, აღარც ის იკითხებოდა რა იყო ზედ ჩაწერილი ოდესღაც. ხოდა გაიჩითა ირაკლი ჩარკვიანის "სულს". აუუუ როგორ გაასწორა...

"მივქროდით" ამ ჩვენი დანჯღრეული მანქანით ტრასაზე, ჩარკვიანს ვუსმენდით, ზაფხული იყო და კახას (ბიძაჩემის ანუ) ძველი რეიბანები მეკეთა. თავი 70იანების ჰიპი მეგონა, როგორც მინიმუმ! :D კახა თავის სტუდენტობის ამბებს მიყვებოდა, როგორ სწავლობდა თეატრალურში და ჯინსებზე რა ამბავი იყო მაშინ :D

ჰოდა ისე გამოვიდა, რომ კახამ და ირაკლი ჩარკვიანმა მომარჯულეს და ადამიანური გემოვნება ჩამომიყალიბეს. :D

ჩემი ახალი ჰობი

2010-09-05T19:05:00.001+04:00

ამის მერე, როცა რამის შევსებას მომთხოვენ, ჰობის გრაფაში ფოტოგრაფიასთან ერთად კულინარიასაც ჩავწერ. :D

ერთ ფილმში მერილ სტრიპის გმირი დაფიქრდება, რისი კეთება ესიამოვნებოდა ყველაზე მეტად. ხოდა რადგან ჭამა ყველაზე მეტად უყვარს, გადაწყვეტს, რომ კულინარიას დაეუფლოს. ჰოდა ჭამა მეც ძალიან მიყვარს. ბევრს და უზომოდ სულაც არ ვჭამ, უბრალოდ გემრიელი, ლამაზად გაწყობილი და რაც მთავარია, ყოველ ჯერზე ახალი და უცხო კერძი _ დღის მთავარი "ბლესკია" ხოლმე ჩემთვის! და ძალიანაც მაგარი იქნება თუ ამ "ბლესკს" ჩემს თავს მე თვითონვე მოვუმზადებ! ნუ მარტო მე თან რატომ, ჩემებიც ხომ ისადილებენ...

ჰოდა ჩემს კულინარიულ ანგარიშზე უკვე არის: მექსიკურად შემწვარი კარტოფილი, გასპაჩო (ესპანური ცივი სუპი), კარტოფილის კატლეტები და ბიფსტროგანოვი. ვაპირებ მექსიკური თევზის კატლეტის და იტალიური პასტა ბოლონეზეს მომზადებასაც. ვნახოთ რა გამომივა. არაფერი არ უნდა. სულ არაფერი. რამდენიც ჩვეულებრივ სადილზე იხარჯება, (4 კაცისთვის) იმდენი უნდა სულ. რეცეპტებს ჯერჯერობით www.gurman.ge –ზე ვეძებ.

ამ საიტზე ცოტა რეცეპტი დევს და მერე ალბათ წიგნის ან რამე ეგეთის ყიდვა მომიწევს.

P.S. ჰო, მართლა, ვიფიქრე ჩემს ბიფსტროგანოვს ფოტოს გადავუღებ მეთქი, მაგრამ შეიჭამა უკვე... :S

დე...

2010-08-25T00:06:00.000+04:00

როცა დედაჩემი რამეს მიკრძალავს ხოლმე და რატომ აზრზე ვერ მოვდივარ, სულ ვფიქრობ, რომ ამას ჩემს შვილს არასოდეს დავუშლი. არადა, კაცმა არ იცის მე როგორი დედა ვიქნები. კაცმა კი არა, საერთოდ ვერ წარმომიდგენია, შვილთან როგორი ურთიერთობა უნდა მქონდეს, რომ მეც ისე ვუყვარდე, როგორც მე მიყვარს დედაჩემი. ასე მგონია, პირველივე წინააღმდეგობისას, დავიბნევი და ან ძალიან შევზღუდავ ჩემს შვილს, ან პირიქით საერთოდ არ გავაკონტროლებ და ორივე შემთხვევაში უაზრო შვილი გამომივა.. :S რაებს ვბოდავ არა?

ძაან ძნელია დედობა. კაცმა არ იცის, ეხლა რატომ ვფიქრობ ამაზე, დედაჩემი მეუბნება, გაიზრდები მაგას და მერე გამიხსენებო, ხოდა მეც ეხლავე ვუფიქრდები, რაღა გაზრდას და ეგეთ აბსტრაქტულ რამეებს ვუცადო _ ეხლა დიდი ტაბლეტი მაქვს გაჩხერილი ყელში და რამდენი ნერწყვი ჩავყლაპე და წყალი მივაყოლე, მაინც არ ჩადის. შეიძლება კაი ხანია ჩასულია, მაგრამ ეგეთი განცდა მაქვს. ნებისმიერ წუთას შემიძლია დედას დავუძახო და ვუთხრა რაც მჭირს, დედა რას მეტყვის ისეთს, არაფერს, მაქსიმუმ მითხრას, წყალი მიაყოლეო და მომიტანოს წყალი, მაგრამ ეგაა საქმე, რომ დედაჩემი რომ მიშველის უფრო მაგარია, თორემ მეც ვიცი რა უნდა გავაკეთო. შეიძლება იმის ბრალია, რომ ნაკლებად დამოუკიდებელი ვარ, შეიძლება ეგ არაფერ შუაშია და უბრალოდ ჩემი უაზრობის გამო მელანდება ყველგან დამოკიდებულება თუ დამოუკიდებლობა. არ ვიცი. დედობა კი მართლა ძნელია. ძნელია შვილს ენდო, მაშინ, როცა მისთვის კარგი გინდა და გგონია, რომ არასწორად იქცევა. პრინციპში ისიც იცი, რომ შენი შვილი დიდია და ისეთს აღარაფერს დააშავებს, გამოსწორება რომ არ შეიძლებოდეს, მაგრამ მაინც, ნერვიულობ რა.

ხანდახან დედაჩემს რომ ვეუბნები, დე რა ლამაზი ხარ მეთქი, მეჩხუბება, ეგრე ნუ მეუბნებიო. არადა მართლა მგონია რომ ლამაზია. დედა მეუბნება რომ მე უფრო ლამაზი ვარ და ეგ უხარია. ნეტა მეც თუ გამიხარდება, ჩემი შვილი ჩემზე ლამაზი რომ იქნება. ან რატომ არ უნდა გამიხარდეს პრინციპში. ან ისეთი ლამაზი რა ვარ, ჩემზე ლამაზი რომ ვერ წარმოვიდგინო.

მე მგონი ისევ სიცხემ ამიწია, სისულელეებს ვწერ უკვე.

ანდა იმ აბსტრაქტულმა გაზრდამაც მომიწია ბოლოსდაბოლოს და იმ სიძნელეებზე დავფიქრდი, დედაჩემი რომ მეუბნება ხოლმე, გაიზრდები და მიხვდებიო.