უსტარი ჩემს მეგობარს:))))

მინდა, რომ ჩემს მეგობარს მივწერო წერილი. ნუ რა მოხდა ეხლა თუ ბლოგზე დავდებ, მაინც ორი კაცის მეტი არავინ კითხულობს ამ ბლოგს, მე კიდე მეწერინება, თან ისიც ვიცი, რომ ჩემი მეგობარი წაიკითხავს, მიხვდება რომ მას ვწერ და გაუხარდება. 

მოკლედ, ძვირფასო, რა მინდოდა მეთქვა.. :)))) არა, ასე არ გამოვა. დამავიწყდა რისი თქმა მინდოდა. 

ჰო, ნუ ძირითად სათქმელს გეტყვი კაი? შენც ხომ არ გიყვარს მიკიბვ–მოკიბვები და შესავლიანი სიტყვები. ჰოდა, იმის თქმა მინდოდა, რომ რაც არ უნდა შპაკატში ჩაჯდე, მასოვკა ვარ და შეუმჩნეველიო, ჩემი აზრები პაპსააო და ზარატუსტრას არასოდეს წავიკითხავო, არაა ეგრე! შენც ხომ კარგად იცი, რომ ეგეთი არ ხარ კი არა, ვინ ვინ და ჩვენს შორის შენ უფრო აწვები "სტრანნობას" ვიდრე მე ან სხვა ვინმე :)) ძაან კაია, გეთანხმები, ვერც კი წარმომიდგენიხარ სხვანაირი და ალბათ ამიტომაც ხარ ასეთი ბუნებრივი, სხვა შემთხვევაში სასაცილო იქნებოდი და არც ჩემი მეგობარი, არც მე მეყვარებოდი. (ხედავ რამხელა პრივილეგიაა? :O) 

ჰოდა, ძალიან მინდა ასეთი დარჩე. ო ღმერთო, რომ იცოდე რამდენჯერ მითხოვია ღმერთისთვის, ნეტა სუუულ ცოტა კომპრომისის უნარი და სხვისი აზრის გათვალისწინების უნარი ოდნავ მაინც მიეცი ამ ბიჭს თქო (უი, უკვე გავთქვი ანუ ვისაც ვწერ:))) ), მაგრამ არა! ოღონდ ისეთი კომპრომისი არ მინდა, მერე რო თვითგვემაში გადადის და აღარც შენიშვნის მიცემა მოგინდება კაცს, აღარც კრიტიკა, არც რჩევის მიცემა, ვაფშე არაფერი! არა, ეგეთი არა. აი რამეს რო გეტყვის ვინმე, ჩვეულებრივს და არაფრით გამორჩეულს და ოდნავ მაინც რო არ ეთახმები ისეთს, მაგრამ შენს უსისხლოდ რომ გაატარებ... რა კარგი იქნებოდა! :)))) 

ჰო, ძვირფასო, აი ესაა რაც მინდოდა რომ მეთქვა შენთვის და რასაც ამდენი ხანი გულში ჩუმად ვმალავდი,. (არა ნუ პრინციპში კი არ ვმალავდი, პროსტა ვერ ვაყალიბებდი სათქმელს, ზუსტად არ ვიცოდი რა უნდა მეთქვა, ეხლა ვიცი და გწერ), ჰოდა ახალ წელს გილოცავ, გენაცვალე კაცი ვარ და შლაპა მხურავსო შენ უნდა თქვა, ჩვენ მარტოები ვხვდებით ახალ წელს, შენ კიდევ გაბედნიერებული და სიყვარულით სავსე! შენი გვრიტობა არ გაიშვა არსად... :)))))) მაგრამ შენი გვრიტობა რო მიხარია, იმიტომ გიწერ ამხელა პოსტს :P

მოკლედ, 4 აბზაცი შემოგწირე, 4 აბზაცი! გეყოფა, თორემ აგივარდება თავში :P არა, ესეც ხუმრობით :)) აი ასე მიყვარხარ :) :* 

რას ვაკეთებთ ჯიპაში და კიდევ რაღაცეები:)) :P

ასეთ უცნაურ ჯგუფში არასოდეს მოვხვედრილვარ _ ყველას სხვადასხვა აზრი აქვს და საკმარისია ერთი სიტყვა ჩააგდო მეტნაკლებად საკამათო, აუდიტორიიდან უნდა გაიპარო, რომ არაფერი მოგხვდეს:)))) 

თუმცა კამათი მართლა საინტერესოა. მით უმეტეს, რომ საგნებიც ხელს გვიწყობს _ ყველგან მოიძებნება ერთი–ორი ჩემნაირი, რომასნაირი ან ზურასნაირი ინტრიგანი, რამე სიტყვა (მაგალითად, პატრიარქი) თქვას, აი მერე იქ იწყება რაც იწყება!:)))

თუმცა ეს ხუმრობით. ისე, ამ ბოლო დროს ხშირად მეუბნებიან, რომ რაც არ უნდა სულელური აზრი იყოს, თუკი ის უმცირესობაშია, მე ყოველთვის მის დასაცავად გამოვდივარ. იმდენად ხშირად მეუბნებიან, რომ ლამისაა დავიჯერო :))) არადა ალბათ მეხუმრებიან, თორემ ეს მართლა არაა ასე, თანაც ასეთ ბავშვურ შეფასებებს 21 წლის ასაკში აღარავინ აკეთებს. 

გუშინ ანიმ დადო ვიდეო facebook-ზე, პატარა და საყვარელი ვიდეოუკაა, დიდი არაფერი, მაგრამ აი ზუსტად ეს ვიდეოა პასუხი ჩემს "ახირებაზე", როცა გამოვდივარ და ყველა უმცირესობის უფლებას ვიცავ _ ეს სამყარო ხომ იმიტომაცაა ასეთი ლამაზი, საინტერესო, მიმზიდველი და ათასი თავგადასავლით სავსე, რომ მრავალფეროვანია _ ჩვენ ერთმანეთის გვერდით ვცხოვრობთ, მზის ამოსვლასაც ერთნაირად ვხვდებით, ახალი წლის მოსვლასაც ერთნაირი სიხარულით აღვნიშნავთ, მაგრამ განსხვავებული ტრადიციებით. სწორედ ამიტომაც მიყვარს სიცოცხლე, რომ შემიძლია ყოველდღე დავტკბე ამ მრავალფეროვნებით, სამყაროს უსასრულობით, ადამიანების სიჭრელით, წარმოიდგინეთ, რა საშინლად მოსაწყენი იქნებოდა ცხოვრება მხოლოდ თუნდაც ქართველების გვერდით! მერე რა, რომ ძალიან კარგები ვართ, საყვარლები, (არა, მართლა!) მოგბეზრდება კაცს ეს ერთფეროვნება რა... 

სულაც არ მინდა, რომ ერთ დღესაც გავიღვიძო და ჩემ გვერდით არც ერთი სხვა ეროვნების, სხვა რელიგიის, სხვა იდეების, სხვა სექსუალური ორიენტაციის (ჰა ეხლა ნუ მეცემით:))) ) ადამიანი აღარ არსებობდეს და მხოლოდ ჩემნაირები დადიოდნენ! fuck! :))))) და სულაც არ მინდა, რომ ჩვენმა საზოგადოებამ სპეციალურად და ხელოვნურად შექმნას ისეთი ბარიერი, რომელსაც ასეთი ადამიანები ვერ გადმოლახავენ, ერთნაირებთან ცხოვრება ხომ საშინლად მოსაწყენია... 

ჩვენ ალბათ კიდევ დიდხანს (მინიმუმ 2 წლის განმავლობაში) ვიჩხუბებთ, დავაბრალებთ ერთმანეთს, რომ ვართ ფუნდამენტალისტები, რადიკალები, რადიკალი ლიბერალები, ეშმაკის მოციქულები, მემარცხენე მემარჯვენეები, მაგრამ სწორედ ეს იქნება ყველაზე საინტერესო ჩვენს კლასში _ არა, ჩხუბი და თავპირის მტვრევა არა, კამათი, განსხვავებული იდეები, ახალი აზრები, ახალი ემოციები, ადრენალინი და მერე ამ ყველაფრის თავი და თავი _ხმაურიანი გარჩევა ყავაზე და სიგარეტზე ჯიპას კაფეში :)))) 

მოკლედ, ძალიან მიყვარხართ :)))))) 

ჩემი რელიგია

არა, უნამუნოსი არა, ჩემი. 

იმდენი მსაყვედურობს ჩემი ერთმანეთის საწინააღმდეგო აზრების გამო რელიგიაზე, რომ ხანდახან მეც კი მეპარება ეჭვი ჩემს თავში_ ნეტა მართლა რისი მწამს?

მართლმადიდებლად ვარ მონათლული. არა, დარწმუნებული ვარ, რომ ღმერთი არსებობს. ეს ფაქტებმა დამიმტკიცეს. თუმცა ეს ხელს არ მიშლის მჯეროდეს სულის რეინკარნაციის, მჯეროდეს ასტროლოგიის, ეჭვის თვალით ვუყურებდე ქართულ ეკლესიას და ეკლესიის მსახურებს და ათას კითხვას ვსვამდე _ რა ვქნა, იმიტომ რომ ეჭვი მეპარება, მართალს მეუბნებიან ისინი, რასაც მეუბნებიან?

დღეს ერთმა ამერიკელმა ბიჭმა გვკითხა, ეკლესიაში მაღაზიები რატომაა, ღმერთი ვაჭრობსო? მე ვთქვი, რომ საინტერესო კითხვაა, ეს ერთ–ერთი მიზეზია, რატომაც არ ვარ რელიგიური–მეთქი. რასაც, რა თქმა უნდა, რასაც უკვე მივეჩვიე, მოჰყვა ომი.

არ მიყვარს ფარისევლები. მაგრამ უფრო მეტად არ მიყვარს ის ხალხი, რომელიც ფანატიკურად უჯერებს ფარისევლებს და ბრმად სწამს მათი, უფრო მეტად სხვათა შორის, ვიდრე ღმერთის. ეს ამაზრზენია.

ერთადერთხელ ჩავაბარე აღსარება. დაახლოებით 6–7 წლის წინ. მღვდელმა სასწრაფოდ გადაიკითხა ის ფურცელი სადაც ჩამოწერილი მქონდა ჩემი ცოდვები (სხვათაშორის ერთადერთი მამათმავალი და კაცისმკვლელი არ აღმოვჩნდი) და სასწრაფოდ გამომისტუმრა, სხვები იდგნენ რიგში.

რა გასაკვირია, რომ აღსარების რიტუალი არ მომეწონა. არც ზიარებაზე მივსულვარ და იმის მერე ფეხიც აღარ მიმიდგამს ეკლესიაში. ეს ალბათ ბავშვობისდროინდელი კომპლექსია.

ამ ორი წლის წინ როცა ჩემი ბიძაშვილი მოვნათლეთ, მღვდელმა დედამისი არ შეუშვა ეკლესიაში, არ შეიძლებაო. გასკდა ბავშვი ტირილით, ორი საათი ნათლავდა, არ შეიმჩნია ბავშვი როგორ გადაბჟირდა. რატომღაც იქ მყოფებს არავის არ შეუმჩნევიათ. როცა გამოიყვანეს ჩემი საწყალი ბიძაშვილი, არა მგონია, გაქრისტიანება დიდად უხაროდა, გადაღლილი და გათიშული იყო. 

ამის მერე უფრო მეტად გამიმძაფრდა ეჭვები ეკლესიის მიმართ. ჰოდა საბოლოოდ დღეს უკვე საბოლოოდ შემერყა რწმენა მათ სიკარგეზე. 

ჩემი დაკვირვებების პარალელურად, ვკითხულობდი ბიბლიას, ბჰაგავადგიტას, დაოს, ოშოს მოძღვრებას, კრიშნას ცხოვრებას... და მივხვდი: არ აქვს მნიშვნელობა სად შევალ და ვილოცებ: ღმერთთან ყველა სალოცავიდან ერთნაირად ისმის. მე შემიძლია ვილოცო მეჩეთშიც, სინაგოგაშიც, წარმართულ სალოცავებშიც... მოკლედ ყველგან ერთნაირი წარმატებით. არ აქვს მნიშვნელობა რას დავუძახებ ღმერთს ქრისტეს, ალაჰს, ბუდას თუ ბოკონონს:)) ესაა კეთილი, ყოვლისშემძლე უშრეტი ენერგია, რომელიც იდეალურად აწყობს ჩვენს სამყაროს, და ეს ენერგია ასულდგმულებს ყველაფერს. ამ ენერგიით ხდება წყლის ცირკულაცია, ევოლუცია, სულ ყველაფერი... სწორედ ესაა ის მუდმივი ენერგია, რომელიც არასოდეს იკარგება და ერთი საგნიდან მეორეში გადადის. 

არ აქვს მნიშვნელობა რას დაარღვევ და რას_არა. ჩვენ ასე ვართ მოწყობილი. არ აქვს მნიშვნელობა ჭიპს გამოიჩენ თუ კოჭს, არ აქვს მნიშვნელობა ვის ეომები და ვისი სახელით, მთავარია ამ უშრეტი ენერგიის გწამდეს და გიყვარდეს ისინი, ვისში და რაშიც კი ეს ენერგია ოდესმე შესულა. 

აი ესაა ჩემი რელიგია.

P.S. ბარემ ამასაც ვიტყვი, რომ ჩემი აზრით, ღმერთს ძლიერი, გაბედული, თავისუფალი და დამოუკიდებელი ადამიანები უყვარს, რომლებიც უშვებენ შეცდომებს, თავისივე შეცდომებზე სწავლობენ და ცხოვრების არ ეშინიათ.

ჩემი 5 ოცნება

რაც ზურიუსმა დამთაგა, იმის მერე ამაზე ვფიქრობ. როგორ ჩავატიო ჩემი 7005 ოცნება მხოლოდ 5-ში? anyway, რამეს ვიზამთ.:)))
მოკლედ,
ოცნება #1. ჩემი ბავშვობისდროინდელი ოცნებაა ვყოფილიყავი ჟურნალისტი, მჭეროდა მიკროფონი, კამერის წინ მელაპარაკა, სარკის წინ ვჯდებოდი ხოლმე, ვიღებდი სავარცხელს, იქვე ფურცლებიც მელაგა (ჩემივე ჩამოწერილი გეგმა მქონდა რა რის მერე მოდიოდა) და მთელ ჩემს ”არხს” მე განვაგებდი. რატომღაც მეგონა, რომ სარკის სულები (თუ ასეთი რამე არსებობს რომელიმე ზღაპარში :)) ) მისმენდნენ. ნუ, ეს ოცნება ნაწილობრივ უკვე ამიხდა.

ოცნება #2. მთელ მსოფლიოში მოგზაურობა. არ ვითხოვ მაინცდამაინც ”ჰილტონის” სასტუმროებში დაბინავებას, ჰოსტელვორლდიდანაც მშვენივრად ვახერხებ ჰოსტელის დაბრონვას (მართალია მთლად იმავე ქალაქში ვერა, სადაც მივდივართ, მაგრამ მაინც:))) ). ახალგაზრდული ჰოსტელები უფრო მოსახერხებელი, საინტერესო, მხიარული და რაც მთავარია იაფია. ასე რომ, მოგზაურობა მინდა.

ოცნება #3. ნამდვილი სიყვარულის პოვნა. იმედია არ დამცინებთ, შეიძლება უკვე მოძველდა ამაზე ფიქრი, მაგრამ მაინც, თუ ოცნებაა ოცნება იყოს. :|

ოცნება #4. წითელი ”ჟუკი” მინდა. ზედ რამეები რომ ეხატოს, ისეთი. მაგალითად, ენაგამოყოფილი მზე, დიდცხვირიანი მთვარე, ყვავილები, სმაილები, ძაღლები და კატები. ვარდისფერი დათუნიები. მოკლედ, თუნდაც გაუბედურებული, ოღონდ წითელი ”ჟუკი”.

ოცნება #5. ბავშვობაში წარმოვიდგენდი ხოლმე, როგორ გადმომცემდნენ ოსკარს ნებისმიერ ნომინაციაში. ტექსტიც კი მქონდა მომზადებული და ინგლისურად, სხვათა შორის. ცოტა შემეცვალა ოცნება, ახლა პულიცერის პრემია მინდა:))))

რავი, ჩემი ოცნებები ესაა.... :)))

ვთაგავ ეკააააას

Here and now, maaan! :)));)

ჰო, ჰო, დღეს და ახლა. აი ზუუუუსტად ამ წუთში! იცით როგორი უუუბედნიერესი ვარ???? მთელ მსოფლიოში ბედნიერი! და ყველაზე ყველაზე მეტად მინდა რომ ჩემნაირად ბედნიერები მინდა იყოთ ჩემი მეგობრები! ძალიან მიყვარხართ, დედას გეფიცებით, მართლა! ჰო, ნუ ეხლა რატომ... ;) (ნუ, ჟურნალისტები უკვე ოთხი წელია რაც მიგვაჩვიეს, რომ დაუსაბუთებლად არც ერთი სიტყვა არ ვთქვათ, მე კიდევ ეეეეეეეეეხლავე დაგისაბუთებთ რატომ ვარ ძალიან ბედნიერი!)

წუხელ, ღამე, ანიმ და ირინკამ მომატყუეს (ტუტუცებიიიიი), რო ხვალო ანამ თქვაო რო წერა გექნებათ და ყველანი მოდითო, ნუ კაი, რაღას ვიზამდი, ძალიანაც მეწყინა რომ ჩემს დაბადების დღეზე მაინცდამაინც 7–დად უნდა გავჭრილიყავი. თან, მით უმეტეს, რომ ერთ ძაააალიან საინტერესო სემინარზე ვიარე, დოიჩე ველეს აკადემიამ მოაწყო და მის ფარგლებში ერთი გადაცემაც გავაკეთეთ, რომელსაც ძალიან მალე დავდებ ბლოგზე, ხოდა ზუსტად ამ სემინარზე მეჩქარებოდა, უფრო კონკრეტულად კი, ჩემი სიუჟეტისთვის ტექსტი უნდა დამედო. ტექსტი კი მქონდა დაწერილი, მაგრამ ნუ გახმოვანების გარდა, ჩვენს ტრენერთან უნდოდა გადამოწმება. ხოდა ნუ მოკლედ, ხომ ხვდებით არა, ჩემს სიტუაციას, თან ჯიპაში წერა, თან დოიჩე ველეს სემინარზე ერთი ამბავი, მოკლედ მეთქი პარასკევი ნეტა უკვე საღამო გათენდეს თქო ვფიქრობდი. ხოოოდა, გაიიზ, მივედი ჯიპაში და ჯერ ლექციის მერე დიიიდი ტორტი დამახვედრეს!!!!!!!!!!! სუუუულ ცოტათი კი მართლა გავიფიქრე, ნეტა ანი ხო არ მატყუებს და ჩემი გამოტყუება უნდა ჯიპაში თქო, მაგრამ მერე გადავიფიქრე, რა სისულელეა თქო. თურმე სად ბანაოოოობ :))))))))))) ნუ აი რა ვქნა, გინდა ჭორაობაში ჩამითვალეთ და ჟურნალისტისბლოგსესარუნდაეკადრებოდეს პონტში მაგრამ უნდა ვთქვა!!! ვგიიიიიიიჟდები ჩემს ჯგუფელებზე!!!!! (ნუ ანიჩკა კონკურსგარეშეა!) გშურდეთ ჩემი რომ აი ასეთი უუუძალიანმაგრესი ჯგუფი მყავს!!!!! გავგიჟდი რამდენი სისულელე ვიბურტყუნე არ ვიცი, ის ტორტი რომ დავინახე და სანთელი რომ ჩავაქრე!!! 

მერე სემინარზე ვიყავი. ბოლოს და ბოლოს, ის გადაცემა დავამონტაჟეთ როგორც იქნა, თან როგორ უკირკიტებენ ყოოოოველ წამს!! გადავირიე! ყოველი სიტყვა მასწორებინეს! მაგრამ, თქმაც არ უნდა, რომ ეს სემინარი ყველაზე გამოსადეგი სემინარი იყო ჩემს ცხოვრებაში, და საერთოდაც, "კას"–ის ოფისი, ყოველთვის ძალიან კარგ სემინარებზე მიწვევს ხოლმე!!! ( www.kas.de/kaukasus ) აი აქ შედით ხოლმე ხშირად და სემინარების შესახებაც უფრო მეტს გაიგებთ ;). ხოოოდა, გადაცემის ყურება რომ დავამთავრეთ, მარკუსმა (ჩვენმა ლექტორმა), შამპანური გააძრო, თუ ეს პატარა გოგო არ გვპატიჟებს სასმელზე, ჩვენ დავპატიჟოთო :)))) (როგორც გითხარით, ამ გადაცემას ცოტა ხანში ავტვირთავ;)). 

ნუ, მოკლედ, ასე. მერე აღარ მოვყვები, საკუთარმა დაქალებმა რა გამიჩალიჩეს :)))))))) ან ჩემს კაცთან როგორი დრო ვატარე :))))))

მაგრამ ეს დაბადების დღე იყო ჩეეემს ცხოვრებაში ყვეეეეეეეეელაზე საუკეთესო!!!!!!!!!!!!!!

და, პირველ რიგში, მადლობა ჯიპას, რომ ასეთი საუკეთესო ჯგუფელები მყავს :) 

ანგარიში ანას :)))

დღეს ერთი საინტერესო სემინარი დაიწყო. სემინარს "DW academy" ატარებს და საგამოძიებო ჟურნალისტიკას შეეხება. სხვა არაფრისმომცემი სემინარებისგან განსხვავებით, სადაც მონაწილეები ვხმაურობთ, ერთმანეთს თავ–პირს ვალეწავთ და ყველას 1–2 საათისთვის გვეჩქარება (ამ დროს ნებისმიერ აჯენდაში, როგორც წესი, სადილი უწევს ხოლმე), აქ მთლიანად პრაქტიკულ სამუშაოს ვასრულებთ.

დღეს ჩამოვყალიბდით როგორც რედაქცია, გავინაწილეთ ფუნქციები და ავირჩიეთ საკვლევი თემა. თემა შეეხება ტალიავინის დასკვნას და ამაზე ქართული მხარის რეაქციას, უფრო კონკრეტულად კი, ოტო ლუხტერჰანდტის მიმართ მედიის ბრალდებას, რომ მას "გაზპრომი" აფინანსებს, (ბატონი ლუხტერჰანდტი ტალიავინის კომისიის ერთ–ერთი ექსპერტია). ეს ამბავი ქართულმა საინფორმაციო სააგენტო "ექსპრეს–ნიუსმა" გაავრცელა, ოღონდ რა წყაროზე დაყრდნობით კაცმა არ იცის; თემა ასევე მოიცავს ქართველი პოლიტიკოსების შეფასებებს და საქართველოს კომისიისა და ტალიავინის კომისიის დასკვნების შედარებას. ასევე გამოსაკვლევ თემაში მოხვდა გერმანიის საელჩოს მათივე ვებ–გვერდზე გამოქვეყნებული განცხადება, რომელიც ქართულ მასმედიას ადანაშაულებს ტალიავინის კომისიის დასკვნის არასწორად გაგებაში და ფაქტების დამახინჯებაში და მოუწოდებს, დაიცვან სიზუსტე და მიუკერძოებლობა, არ იქცნენ რომელიმე მხარედ. 

მოკლედ, ვაკეთებთ 15 წუთიან გადაცემას, სადაც 2 სიუჟეტი და ერთი ინტერვიუ სტუმართან შევა. ჩემი აზრით, საინტერესო გამოვა. მიუხედავად იმისა, რომ პირველივე დღეს საშინლად დავიღალე (მთელი ერთი საათი პარლამენტში გვჩხრეკდნენ, სანამ შოთა მალაშხიამდე მიგვიშვეს), სასარგებლო და ნაყოფიერი იქნება ჩემთვის ამ სემინარის გაგრძელება. 

იმედი მაქვს, რომ მთაწმინდის ფორუმის გამოტოვება ჩემი სასიკვდილოდ მნიშვნელოვანი "გამაზვა" არაა და ზარატუსტრა მაპატიებს :)) (ზურა, არ დააკომენტარო:))) ). 

see you guys on Thursday and have a nice Forum-days. ;) :P 

P.S. და რაც შეეხება ჩემს  B-day ტორტს... მმმ, ან ხუთშაბათს მოვიტან, ან პარასკევსვე საღამოს :P 

შარვალი მაგრად შეიკარი, კინჩ! არადა ვინ იცის, რომელ სიფილისიანს ეცვა... :))))))))

კარგა ხანია ასეთი მაგარი შთაბეჭდილება წიგნს ჩემზე აღარ მოუხდენია. "ულისე" ამ ზაფხულს წავიკითხე. წაკითხვამდე კი ავიტანე როგორც ცინიკური კომენტარები (სისულელეა, მოსაწყენია და რა მოსწონს ამ ხალხს, ტიპობენ, არ თქვა მომეწონაო და ა.შ.) ასევე დამამშვიდებელი კომენტარები (კი ვერ გაიგებ, მაგრამ თუ არ გეზარება წაიკითხე :P). 
არადა, ყველას გირჩევთ, ვისაც კარგი იუმორი გიყვართ. წაიკითხეთ :P
ჯერ ერთი სტილი _ დინამიკური, ექსპრესიული, ემოციებით დატვირთული _ არ მოგცემს საშუალებას თვალი წამით მაინც მოაცილო ფურცლებს _ იბნევი იმდენი ვიღაცის ფიქრი გადადის და გადმოდის ერთმანეთში, ვერ გაარკვევ რა შეფასებაა, რა _ რეალობა. ულისე ჰომეროსის "ოდისეას" თანამედროვე პაროდიაა, ოდისეას სხვადასხვა ეპიზოდები აქ სულ სხვა სიტუაციებში, სხვა მოქმედი პერსონაჟებით, აბსოლუტურად სხვა სიუჟეტითაა წარმოდგენილი. ერთადერთი რაც გამაერთიანებელია _ ეს განწყობაა. განწყობაა დუბლინის სასაუზმეში, ძველ კოშკში, სადაც სტივენ დედალოსი და ბაკ მალიგანი ცხოვრობენ.. განწყობა და პაროდია _ ეს ყველაფერი ადამიანების შინაგან კონფლიქტთან, სევდასთან, ამბიციებთან ერთად...
ეს "ულისეა".